Άγιος Όσβαλντ, Επίσκοπος Γούστερ και Αρχιεπίσκοπος Υόρκης
Έγινε ενημέρωση: 6 Σεπ
Τα πρώτα του χρόνια
Ο Άγιος Όσβαλντ γεννήθηκε το έτος 925 σε μια οικογένεια εξέχοντων Δανών Χριστιανών που είχαν βαπτιστεί πρόσφατα, των ίδιων Δανών που είχαν εισβάλει στην Αγγλία τον ένατο αιώνα και είχαν κατοικήσει στην ανατολική και βόρεια Αγγλία, την περιοχή που έγινε γνωστή ως Ντάνελοου.
Μεταξύ των ετών 941 και 958, ο θείος του, Άγιος Όντα (Όντο) ο Καλός, υπηρέτησε ως Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι. Έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αποκατάσταση της εκκλησιαστικής ζωής και της ευσέβειας στην Αγγλία μετά τις δανικές επιθέσεις. Επιπλέον, ο θείος του Όσκιτελ υπηρέτησε ως Επίσκοπος της Υόρκης από το 958 έως το 971. Και οι δύο ήταν εμπνευσμένες προσωπικότητες στην αγγλική Εκκλησία. Ο Μπίρτφερθ του Ράμσεϊ, ένας μορφωμένος μοναχός, μαθηματικός και κήρυκας, έγραψε την παλαιότερη εκδοχή του βίου του Όσβαλντ λίγο μετά τον θάνατό του. Αργότερα, ο χρονικογράφος Έντμερ, ο οποίος έζησε μεταξύ των ετών 1060 και 1126, έγραψε τη δική του εκδοχή του βίου του αγίου, η οποία περιελάμβανε περιγραφές των θαυμάτων που πραγματοποίησε. Επιπλέον, υπήρχαν αρκετά συναξάρια (βίοι) του Όσβαλντ που είχαν σημαντική αξία.
Αφού έλαβε την αρχική του εκπαίδευση στο Γουίντσεστερ, ο Άγιος Όσβαλντ φρόντιζε τον θείο του, τον Άγιο Όντα, όσο ήταν μικρό παιδί και νεαρός άνδρας.
«Ως αποτέλεσμα της καταστροφής που προκάλεσαν οι ειδωλολάτρες Δανοί τον προηγούμενο αιώνα, η μοναστική ζωή, οι θρησκευτικές πρακτικές και η θρησκευτική πειθαρχία της χώρας είχαν υποστεί μια καταστροφική κατάρρευση εκείνη την εποχή. Ο ευσεβής βασιλιάς Αλφρέδος ο Μέγας, ο οποίος είχε σώσει το αγγλικό κράτος από την καταστροφή στα τέλη του ένατου αιώνα, μόλις είχε ξεκινήσει τη μακρά διαδικασία αποκατάστασης της αγγλικής Εκκλησίας ιδρύοντας το μοναστήρι στο Άθελνεϊ και επιστρατεύοντας αξιωματούχους της Εκκλησίας για να τον βοηθήσουν.»
Αυτή ήταν η αρχή μιας μακράς διαδικασίας. Βοηθώντας στο έργο, ο Γουέρφερθ/Werferth, ο έμπειρος επίσκοπος του Γούστερ/Worcester από περίπου το 872 έως περίπου το 915, ο οποίος ήταν φίλος και βοηθός του βασιλιά Αλφρέδου του Μεγάλου,
Συμφώνησε να μεταφράσει τους Διαλόγους του Αγίου Γρηγορίου του Διαλεκτικού από τα Λατινικά στα Παλαιά Αγγλικά. Η μετάφραση του Γουέρφερθ έγινε κατόπιν εντολής του Βασιλιά Αλφρέδου του Μεγάλου.
Το έργο του Αγίου Αλφρέδου συνεχίστηκε από τους απογόνους του τον δέκατο αιώνα, ιδιαίτερα από τους Βασιλείς Εδουάρδο τον Πρεσβύτερο, Άθελσταν, Άγιο Έντγκαρ τον Ειρηνικό και Άγιο Εδουάρδο τον Μάρτυρα, καθώς και από τους τρεις άγιους Άγγλους ιεράρχες: τους Αγίους Ντάνσταν του Καντέρμπουρι, Έθελγουολντ του Γουίντσεστερ και Όσβαλντ του Γούστερ, ο οποίος έμελλε να μείνει γνωστός στην ιστορία της Αγγλικής Εκκλησίας ως ένας μεγάλος αρχιερέας και αναστηλωτής.
Η Αποστολή Του
Κατά τη διάρκεια αρκετών ετών, ο Άγιος Όσβαλντ ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του στο Γουίντσεστερ με παντρεμένους ιερείς και εκεί χειροτονήθηκε τελικά ιερέας. Ο Όσβαλντ αγωνιζόταν για μια γνήσια ασκητική ζωή από τότε που ήταν παιδί και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η κοσμική ζωή δεν ήταν για αυτόν.
Έτσι, ο Άγιος Όσβαλντ κουρεύτηκε σαν μοναχός και μεταφέρθηκε στο φημισμένο μοναστήρι του Φλερί στη Γαλλία, το οποίο βρίσκεται στο Σεντ-Μπενουά-συρ-Λουάρ και υπάρχει μέχρι σήμερα. Αυτό συνέβη περίπου το έτος 950. Επιπλέον, αυτό το μοναστήρι φιλοξενούσε τη μεγαλύτερη βιβλιοθήκη στη Δυτική Ευρώπη και κατείχε τα λείψανα του Αγίου Βενέδικτου της Νουρσίας, ο οποίος θεωρείται ο «πατέρας του δυτικού μοναχισμού». Για περίπου δέκα χρόνια, ο Όσβαλντ πέρασε τον χρόνο του στο Φλερί, όπου απέκτησε σημαντική πνευματική εμπειρία και κατέκτησε τις μοναστικές δεξιότητες. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του εκεί, μελέτησε τις Αγίες Γραφές και τα γραπτά των Πατέρων της Εκκλησίας, μελετώντας όλη μέρα και νύχτα. Ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι αποστήθισε τις περισσότερες λειτουργίες. Κάποια στιγμή, ενώ ο άγιος τελούσε τη Θεία Λειτουργία, το εκκλησίασμα που ήταν παρόν στην εκκλησία είδε έναν άγγελο να κατεβαίνει προς το μέρος του στην Αγία Τράπεζα.
«Όταν ο Άγιος Όδα, ο στοργικός θείος και μέντορας του Αγίου Όσβαλντ, βρισκόταν στο νεκροκρέβατό του, έστειλε αγγελιοφόρους σε αυτόν για να του μεταφέρουν την ευλογία του να επιστρέψει στην Αγγλία και να υπηρετήσει τον Θεό και τους ανθρώπους εκεί. Παρά το γεγονός ότι ήταν επώδυνο γι' αυτόν να φύγει από το Φλέρι, ο Άγιος Όσβαλντ επέστρεψε στην Αγγλία επειδή αναγνώρισε το θέλημα του Θεού σε αυτό.»
Λίγο μετά την επιστροφή του, πληροφορήθηκε ότι ο Άγιος Όδας είχε πεθάνει λίγο πριν. Αρχικά, ο Άγιος Όσβαλντ σκεφτόταν να επιστρέψει στο Φλέρι, αλλά αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από τον συγγενή του Όσκιτελ στην Υόρκη, ο οποίος έγινε ο πνευματικός του πατέρας για ένα χρονικό διάστημα. Ο Όσκιτελ ήταν αυτός που σύστησε τον Όσβαλντ στον Άγιο Ντάνσταν του Καντέρμπουρι, τον μεγάλο Άγιο αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρι. Ο Άγιος Ντάνσταν βρισκόταν στη διαδικασία εφαρμογής ενός σημαντικού προγράμματος αποκατάστασης εντός της Αγγλικής Εκκλησίας και αναζητούσε άτομα που συμμερίζονταν τις αξίες του για να τον βοηθήσουν στις προσπάθειές του.
«Ο Άγιος Ντάνσταν αγαπούσε τον Άγιο Όσβαλντ, ο οποίος ήταν νέος, ευγενικός, δεκτικός και διακριτικός. Αμέσως διέκρινε στο πνεύμα του ότι η Εκκλησία θα ωφελούνταν σε μεγάλο βαθμό από τους καρπούς των κόπων του.»
Ως εκ τούτου, για το υπόλοιπο της ζωής του, ο Άγιος Όσβαλντ αφιέρωσε τις προσπάθειές του στην αναβίωση του μοναχισμού και της πνευματικής ζωής σε όλη την Αγγλία, συνεργαζόμενος με τους Αγίους Ντάνσταν και Έθελγουολντ σε όλη αυτή την προσπάθεια.
Το έτος 961, ο Ντάνσταν χειροτόνησε τον Όσβαλντ στη θέση του Επισκόπου του Γούστερ, το οποίο βρισκόταν στη δυτική Αγγλία. Αυτή η επισκοπή θα γινόταν εξαιρετικά μεγάλη και εύπορη. Ακόμα κι αν υπάρχει για περισσότερα από 1330 χρόνια, εξακολουθεί να υπάρχει. Ο Άγιος Όσβαλντ ήταν υπεύθυνος για την ανακατασκευή του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Πέτρου στο Γούστερ και ο νέος καθεδρικός ναός αφιερώθηκε στη Μητέρα του Θεού. Επίσης, έχτισε ένα μεγάλο μοναστήρι-καθεδρικό ναό στο Γούστερ και οργάνωσε τη μοναστική ζωή εκεί σύμφωνα με το πρότυπο του Φλέρι. Η ιστορία της κατασκευής τέτοιων εκκλησιαστικών κατασκευών ήταν χαρακτηριστική της πρώιμης Αγγλίας.
Με την πάροδο του χρόνου, αυτό το μοναστήρι εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο φημισμένα σε όλη την Αγγλία. Ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που η πλειοψηφία των κληρικών στα πρώην αγγλικά μοναστήρια και καθεδρικούς ναούς ήταν έγγαμοι ιερείς και σχεδόν δεν υπήρχαν μοναχοί. «Οι τρεις άγιοι ιεράρχες της Αγγλίας» ήταν υπεύθυνοι για την επιτυχή επανεισαγωγή και εξάπλωση του μοναχισμού σε όλη την Αγγλία. Αυτό επιτεύχθηκε χάρη στους κόπους τους. Παρόλο που υπήρχε ένα ισχυρό αντιμοναστικό κίνημα μεταξύ μιας μερίδας των ευγενών (όπως τα άτομα που ήταν υπεύθυνα για τη δολοφονία του Αγίου Εδουάρδου του Μάρτυρα) και νέες επιθέσεις από τη Δανία, μέχρι το τέλος αυτού του αιώνα, υπήρχαν ακμάζουσες μοναστικές κοινότητες τόσο για άνδρες όσο και για γυναίκες σε όλο το βασίλειο.
Από την άλλη πλευρά, λόγω της απουσίας μοναστικής κληρονομιάς στο Γούστερ, η προαναφερθείσα διαδικασία ήταν απαιτητική και σταδιακή. Μέσα στα όρια της εκκλησίας του, ο Όσβαλντ έκανε τα κηρύγματά του όσο καλύτερα μπορούσε, και οι κάτοικοι της πόλης συγκεντρώνονταν για να ακούσουν τον νέο ιεροκήρυκα.
«Επιπλέον, ο Όσβαλντ δίδασκε έξω από την εκκλησία, συχνά ενώ στεκόταν σε ανοιχτό χώρο. Ως αποτέλεσμα της αγιότητας και της ειλικρίνειάς του, οι καρδιές των ανθρώπων έλκονταν προς το μέρος του. Σε αντίθεση με τον Άγιο Έθελγουολντ, ο οποίος, από ενθουσιασμό για χάρη της Εκκλησίας, συχνά συμπεριφερόταν με σταθερό και αρκετά αυστηρό τρόπο, σε πολλές περιπτώσεις εκδιώκοντας τους παντρεμένους ιερείς από τα μοναστήρια και αντικαθιστώντας τους με μοναχούς, ο Άγιος Όσβαλντ συμπεριφερόταν με τρόπο που ήταν ταυτόχρονα εξαιρετικά σοφός και φιλικός. Οι αρχές της αγάπης, της μετριοπάθειας, της υπομονής και της διδασκαλίας ήταν οι ακρογωνιαίοι λίθοι της προσέγγισής του.»
Ο Άγιος Όσβαλντ, όπως και ο Άγιος Ντάνσταν, προτιμούσε να είναι κινείται αργά και με τρυφερότητα παρά με αυστηρότητα και βιασύνη όπου ήταν δυνατόν. Λόγω της ταπεινής και ευγενικής του συμπεριφοράς, κατάφερε να κερδίσει την αγάπη χιλιάδων Άγγλων, οι οποίοι τελικά τον αγάπησαν και σταδιακά επέστρεψαν στον δρόμο της αυθεντικής χριστιανικής ζωής, αφού κατάλαβαν ότι είχαν πάρει λάθος πορεία.
Η παράδοση αναφέρει ότι ο Άγιος Όσβαλντ αρχικά δίστασε να κατεδαφίσει την εκκλησία στο Γούστερ που είχε χτιστεί για έγγαμους ιερείς. Ωστόσο, αποφάσισε να κατασκευάσει μια νέα εκκλησία για μοναχούς ακριβώς απέναντι από την παλιά και επέτρεψε και στις δύο κοινότητες να γιορτάσουν. Όταν οι κάτοικοι της πόλης είδαν τον υποδειγματικό και αγνό τρόπο ζωής των μοναχών, καθώς και την υπέροχη χορωδία τους (ο ίδιος ο Άγιος Όσβαλντ ήταν ένας ταλαντούχος ψάλτης με σπάνια και όμορφη φωνή, σύμφωνα με τους συγχρόνους του) και τις τέλεια πειθαρχημένες λειτουργίες τους, άρχισαν να τους επισκέπτονται. Με την πάροδο του χρόνου, σταδιακά εγκατέλειψαν την εκκλησία όπου υπηρετούσαν έγγαμοι ιερείς και ως αποτέλεσμα, είτε ενώθηκαν με τους μοναχούς είτε έφυγαν, με αποτέλεσμα την κατεδάφιση της παλιάς εκκλησίας. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές που χρονολογούνται από εκείνη την περίοδο, ο Άγιος Όσβαλντ δεν ανάγκασε ποτέ κανέναν έγγαμο κληρικό να παραιτηθεί από τις θέσεις του. Επιπλέον, καθ' όλη τη διάρκεια της επισκοπικής του θητείας, έγγαμοι εκκλησιαστικοί λειτουργοί και κληρικοί ήταν παρόντες στο μοναστήρι του μαζί με τους μοναχούς.
Κάποια στιγμή γύρω στο έτος 962, ο Άγιος Όσβαλντ πιθανότατα επανακαθιέρωσε το αρχαίο μοναστήρι που βρισκόταν στο Σεντ Όλμπανς, το οποίο ήταν η τοποθεσία όπου εκτελέστηκε ο πρώτος Άγγλος μάρτυρας, ο Άγιος Όλμπαν. Ενώ αυτό συνέβαινε, ίδρυσε μια νέα μοναστική κοινότητα στο Γουέστμπουρι-ον-Τρίμ, το οποίο βρίσκεται κοντά στο Μπρίστολ στο Σόμερσετ. Αυτή η κοινότητα ήταν ένα άλλο αξιοσημείωτο ίδρυμα και αρχικά αποτελούνταν από τους δώδεκα μαθητές του. Επτά ιστορικά μοναστήρια στη Δυτική Αγγλία επανιδρύθηκαν (ή ξαναχτίστηκαν) από τον Άγιο Όσβαλντ στις αρχές της δεκαετίας του 970. Αυτό επιτεύχθηκε σε συνεργασία με τον Βασιλιά Έντγκαρ τον Ειρηνικό, ο οποίος ήταν λάτρης των μοναχών και υποστηρικτής της μοναστικής ζωής στη χώρα του. Αυτά περιλάμβαναν το Πέρσορ και το Έβσαμ στο Γούστερσαϊρ, τα οποία υπήρξαν γνωστά κέντρα μοναστικής ζωής, αγιότητας και προσκυνήματος για αιώνες. Στο Γκλόστερσαϊρ, πιθανότατα περιλάμβαναν το Ντίρχερστ, το Γουίντσκομπ και το Γκλόστερ. Στην κοιλάδα Σέβερν, αυτά περιλάμβαναν το Πέρσορ και το Έβσαμ.
Ο άγιος Επίσκοπος κατάφερε να προσελκύσει τόσο μεγάλο αριθμό φοιτητών που αναγκάστηκε να ιδρύσει μια νέα τεράστια κοινότητα. Έτσι, το έτος 971, ο Άγιος Όσβαλντ ανήγειρε ένα μοναστήρι έξω από την επισκοπή του στην πόλη Ράμσεϊ, η οποία βρίσκεται στο Κέιμπριτζσαϊρ. Εκείνη την εποχή, το Ράμσεϊ ήταν μια χερσόνησος που περιβαλλόταν από τρεις πλευρές από βάλτους ή έλη. Αφιέρωσε το μοναστήρι στην Παναγία, τον Άγιο Βενέδικτο και τις Πάντες τις Άγιες Παρθένες. Ο Άγιος Όσβαλντ κατάφερε να παρέχει στους μοναχούς του όλα όσα επιθυμούσε: επίπεδη γη, εύφορο έδαφος, καθαρό νερό (ο ποταμός Όουζ έρεε κοντά), μεγάλη ποικιλία ψαριών και πτηνών και απομόνωση. Αυτό άνθισε σε ένα τεράστιο μοναστήρι που αγαπούσε περισσότερο. Μάλιστα, ο Όσβαλντ ήταν ο πρώτος ηγούμενος αυτού του μοναστηριού και πέρασε σημαντικό χρόνο εκεί. Η εκκλησία του μοναστηριού του Ράμσεϊ στολίστηκε και εξωραΐστηκε από τον Άγιο Όσβαλντ για σημαντικό χρονικό διάστημα και εξακολουθούν να υπάρχουν μερικές περιγραφές της μεγαλοπρεπούς εκκλησίας που υπήρχε κατά τη διάρκεια της περιόδου του. Μετά από αυτό, το Ράμσεϊ έγινε ένα από τα πιο ακμάζοντα και εξέχοντα μεσαιωνικά μοναστήρια στην Αγγλία. Μερικά από τα κτίρια και τα ερείπια της πρώην Μονής Ράμσεϊ χρησιμοποιούνται πλέον από ένα τοπικό κολέγιο, και η εκκλησία του Αγίου Θωμά Μπέκετ, η οποία κατασκευάστηκε από το μοναστήρι τον δωδέκατο αιώνα ως ιατρείο ή ξενώνας, εξακολουθεί να λειτουργεί σήμερα.
Ένα σημαντικό κέντρο στη θέση του ερημητηρίου του Αγίου Γκούθλακ στις αρχές του όγδοου αιώνα, ανάμεσα στα έλη, ο οποίος μνημονεύεται ως «ο Άγγλος Άγιος Αντώνιος ο Μέγας», ιδρύθηκε τελικά στο Κρόουλαντ του Λινκολνσάιρ ως αποτέλεσμα όλων αυτών των κόπων.
Η ιστορία του Αβαείου Κρόουλαντ (Κρόιλαντ) ξεκίνησε στα τέλη του 7ου αιώνα. Όταν ένας νεαρός άνδρας ονόματι Γκούθλακ, ο οποίος ήταν στρατιώτης και γιος ενός ευγενή από την Μερκία, αποφάσισε να εγκαταλείψει τη στρατιωτική ζωή για να γίνει μοναχός. Μετά από δύο χρόνια στο Ρέπτον του Ντέρμπισαϊρ σε ηλικία 24 ετών, αναζήτησε μεγαλύτερη απομόνωση και έλαβε άδεια να υιοθετήσει τη ζωή ενός ερημίτη. Με έναν βαρκάρη και έναν υπηρέτη, ο Γκούθλακ αναζήτησε ένα έρημο μέρος στα Φενς και αποβιβάστηκε στο νησί Κρόιλαντ την ημέρα του Αγίου Βαρθολομαίου, το 699 μ.Χ.
Ο Γκούθλακ και οι σύντροφοί του έστησαν μικρά κελιά και ένα απλό ρητορικό, όπου έζησε μέχρι τον θάνατό του το 714 μ.Χ. Ήταν μια άθλια ζωή και λέγεται ότι ο Γκούθλακ ντύθηκε με δέρματα και η μόνη τροφή που έπαιρνε ήταν ένα κομμάτι κριθαρένιο ψωμί και ένα μικρό φλιτζάνι λασπωμένο νερό μετά τη δύση του ηλίου! Υπέφερε από άνοια και πυρετό των βάλτων και οι κάτοικοι του νησιού ήταν σκληροί και βάρβαροι.
Ο Γκούθλακ απέκτησε φήμη για την αγιότητά του στη ζωή και τον επισκέπτονταν πολλοί άνθρωποι αναζητώντας πνευματική συμβουλή. Ένας από αυτούς που τον επισκέφτηκαν ήταν ο Έθελμπαλντ, ένας διεκδικητής του θρόνου της Μερκίας, που έφευγε από τον ξάδερφό του Κόελρεντ. Ο Γκούθλακ προφήτευσε ότι ο Έθελμπαλντ θα γινόταν βασιλιάς και ο Έθελμπαλντ ορκίστηκε ότι αν συνέβαινε αυτό, θα έχτιζε ένα Αβαείο σε αυτό το σημείο προς τιμήν του Γκούθλακ. Εκπλήρωσε τον όρκο του τοποθετώντας τον θεμέλιο λίθο την ημέρα του Αγίου Βαρθολομαίου, το 716 μ.Χ.
Στις πρώτες ημέρες του Αβαείου, σύμφωνα με τα Χρονικά του Κρόιλαντ, ο Έθελμπαλντ έδωσε εκτεταμένες εκτάσεις στους μοναχούς του Κρόιλαντ, τις οποίες εγγυήθηκε σε ένα Χάρτη. Τα πρώτα κτίρια ήταν πιθανώς ξύλινα ή καλαμωτές με αχυρένιες στέγες, από τις οποίες δεν έχει απομείνει τίποτα, εκτός από μερικούς σωρούς βελανιδιάς που χρησιμοποιήθηκαν για τα θεμέλια και οι οποίοι έχουν ανασκαφεί.
Το 870 μ.Χ. οι Δανοί κατέλαβαν τη χώρα και επιτέθηκαν και κατέστρεψαν το Αββαείο. Οι Δανοί σκότωσαν τον Ηγούμενο Θεοδώρο και μερικούς από τους μοναχούς, λεηλάτησαν και έκαψαν τα κτίρια. Μερικοί από τους μοναχούς κατάφεραν να διαφύγουν στο Θόρνεϊ, όπου μόλις και μετά βίας επέζησαν ως κοινότητα.
Το Δεύτερο Αββαείο
Το 946 μ.Χ., οι τρεις εναπομείναντες μοναχοί δέχτηκαν την ερειπωμένη εκκλησία τους από τον Τουρκέτυλ, τον καγκελάριο του βασιλιά Έντρεντ. Εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από την αγιότητα και τη φιλοξενία τους που έγινε μοναχός και εντάχθηκε στην κοινότητά τους. Υπό την καθοδήγηση του βασιλιά, ανακαίνισε το μοναστήρι, χτίζοντάς το σε σαξονικό στιλ. Η κοινότητα ζούσε σύμφωνα με τον Βενεδικτίνο κανόνα του Αγίου Βενέδικτου.
Η Μεγάλη Πυρκαγιά
Κανένα μέρος του Αββαείου του Τουρκέτυλ δεν σώζεται πλέον, λόγω μιας καταστροφικής πυρκαγιάς το 1091. Η πυρκαγιά προκλήθηκε όταν ένας υδραυλικός εργαζόταν στον πύργο. Ολόκληρη η εκκλησία, τα μοναστικά κτίρια και η βιβλιοθήκη που περιείχαν όλα τα πολύτιμα καταστατικά και χειρόγραφα, καθώς και μια περίεργη και δαπανηρή σφαίρα που σχεδιάστηκε για να απεικονίσει τη λειτουργία του ηλιακού συστήματος! καταστράφηκαν. Ο Ινγκούλφους, ο οποίος ήταν τότε ηγούμενος, ξεκίνησε αμέσως την ανοικοδόμηση της Μονής, αλλά το έργο του ισοπεδώθηκε πλήρως κατά την επόμενη ανοικοδόμηση.
Κατά τη διάρκεια της Ηγουμενίας της Ινγκούλφους, λέγεται ότι υπήρχαν 62 μοναχοί που ανήκαν στη Μονή, εκτός από πάνω από 100 άλλους μοναχούς από άλλα μοναστήρια, καθένας από τους οποίους είχε ένα στασίδι στη χορωδία, μια θέση στην τραπεζαρία και ένα κρεβάτι στον κοιτώνα.
Εκείνη την εποχή, ο Χέρεαρντ ο Γουέικ ηγούνταν της αντίστασης εναντίον των Νορμανδών και λέγεται ότι τελικά θάφτηκε στο Αββαείο του Κρόιλαντ με τη σύζυγό του Τορφρίντα και ίσως τη μητέρα του, Λαίδη Γκοντίβα.
Η Τρίτη Μονή
Το 1109, ο Τζόφριντ της Ορλεάνης έγινε ο 15ος Ηγούμενος και ξεκίνησε μια εκτεταμένη ανοικοδόμηση της εκκλησίας και του μοναστηριού σε νορμανδικό στιλ. Το 1113, τοποθετήθηκαν 28 θεμέλια λίθοι για το νέο κτίριο. Ένα μεγάλο γλέντι και γεύμα παρατέθηκε για περισσότερα από 5000 άτομα εντός των περιβαλλόντων του Αββαείου, ενώ ο Ηγούμενος του Θόρνεϊ και του Κρόιλαντ και 400 μοναχοί σιτίστηκαν στην τραπεζαρία. Το 1118 ένας σεισμός κατέστρεψε μεγάλο μέρος των νέων έργων στο Κρόιλαντ, το οποίο ήταν ακόμη χωρίς στέγη. Τμήματα του Αββαείου του Τζόφριντ μπορούν ακόμα να παρατηρηθούν:
Η ωραία νορμανδική δυτική αψίδα σε σχήμα κυνόδοντα του κεντρικού πύργου
Η δυτική πρόσοψη του νότιου διαδρόμου και η πόρτα προς το βόρειο διάδρομο
Τα ανατολικά μισά των δύο ανατολικότερων αψίδων του κυρίως ναού
Η κολυμβήθρα, ενσωματωμένη στη νότια προβλήτα της ανατολικής αψίδας του πύργου
Το Χρονικό αναφέρει ότι, κατά τη διάρκεια της ηγουμενίας του Τζόφριντ, στάλθηκαν μοναχοί από το Κρόιλαντ στο Κέιμπριτζ. Το 1428 ο Ηγούμενος Λίτλινγκτον ίδρυσε στο Κέιμπριτζ έναν Ξενώνα για φοιτητές-μοναχούς του Τάγματος των Βενεδικτίνων, ο οποίος αργότερα έγινε το Κολλέγιο της Μαγδαληνής. Τα Εραλδικά οικόσημα του Αββαείου μπορούν ακόμα να παρατηρηθούν στο τετράγωνο αυτού του Κολλεγίου.
Αν και ολοκληρώθηκε αργότερα, όχι κατά τη διάρκεια της ζωής των τριών Άγγλων αγίων ιεραρχών, αυτή η μεγάλη προσπάθεια αναβίωσης τελικά οδήγησε στην αποκατάσταση της μοναστικής ζωής στη βόρεια περιοχή της Αγγλίας. Αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι η επιρροή των Δανών αποίκων στη βόρεια περιοχή ήταν ακόμα πολύ ισχυρή εκείνη την εποχή. Το 970, ο Όσβαλντ, μαζί με τον Ντάνσταν και τον Έθελγουολντ, συνέβαλαν στη δημιουργία του σημαντικού εγγράφου γνωστού ως Regularis Concordia, το οποίο τελικά εγκρίθηκε και υπογράφηκε από τα εμπλεκόμενα μέρη. Στην Αγγλία, αυτό το σύνταγμα ρύθμιζε τον τρόπο με τον οποίο διεξάγονταν η μοναστική ζωή και η πειθαρχία.
«Ήταν το έτος 972 όταν ο Άγιος Όσβαλντ ανέλαβε τη θέση του Αρχιεπισκόπου της Υόρκης, ενώ συνέχισε να υπηρετεί ως Επίσκοπος του Γούστερ. Μετά τις δανικές εισβολές, η μοναστική ζωή στο βόρειο τμήμα της Αγγλίας ήταν αρκετά φτωχή, γεγονός που παρείχε μια εξήγηση για αυτό το βήμα που δεν ήταν πραγματικά κανονική. Ο Όσβαλντ έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να επαναφέρει τον μοναστικό τρόπο ζωής στο Γιορκσάιρ, ιδιαίτερα στο Ρίπον, το οποίο ήταν η τοποθεσία όπου το μοναστήρι είχε ιδρυθεί τον έβδομο αιώνα από τον διάσημο ιεραπόστολο Άγιο Γουίλφριντ της Υόρκης.»
Στο Ρίπον, μπορεί να συγκέντρωσε θραύσματα λειψάνων που ανήκαν σε τοπικούς αγίους, συμπεριλαμβανομένου του Αγίου Γουίλφριντ, και να τα έφερε στον Καθεδρικό Ναό του Γούστερ για λόγους ευλάβειας. Ως αποτέλεσμα, σύμφωνα με την παράδοση, μπορεί να υπάρχουν κάποια λείψανα του Γουίλφριντ κρυμμένα μέσα σε αυτόν τον Καθεδρικό Ναό ακόμη και σήμερα. Επιπλέον, ο Άγιος Όσβαλντ, μαζί με τους συναδέλφους του αρχιερείς Ντάνσταν και Έθελγουολντ, ήταν ικανός σύμβουλος της βασιλικής οικογένειας για σημαντικό χρονικό διάστημα. Ήταν ασκητής, οραματιστής, άτομο που ενθάρρυνε τους μοναχούς και άτομο που παρηγορούσε τον λαό. Οι στενοί δεσμοί του με τη βασιλική οικογένεια του επέτρεψαν να αποκτήσει μεγάλη ποσότητα γης για τα μοναστήρια του, την οποία χρησιμοποίησε για την ίδρυση των ιδρυμάτων του.
Ο Άγιος Όσβαλντ συνέχισε να είναι ενεργός ιεροκήρυκας, ένθερμος επίσκοπος και οικοδόμος πολυάριθμων εκκλησιών μέχρι την αρχή των τελευταίων ημερών του. Επειδή ήταν ένας εξαιρετικός ποιμένας, πήγαινε συχνά σε όλα τα μοναστήρια του. Με την πρόσκληση ιεροκηρύκων, μαθηματικών και αστρονόμων από το Φλέρι, ενθάρρυνε την πολυμάθεια μεταξύ των μοναχών του. Τα δικά του γραπτά περιλάμβαναν μια σειρά από πραγματείες. Μεταξύ των πολυάριθμων αγίων που συνδέονται με τον Άγιο Όσβαλντ, θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τον Άγιο Άββα, έναν γνώστη μοναχό από το Φλέρι, ο οποίος προσκλήθηκε στο Ράμσεϊ τη δεκαετία του 980 για μια περίοδο δύο ετών, είτε από τον Όσβαλντ (κάτι που είναι πιο πιθανό) είτε από τον Ντάνσταν, και δίδαξε εκεί. Είναι σημαντικό ότι ο Άββας μπόρεσε να ανακαλύψει την αφήγηση του μαρτυρίου του Αγίου Βασιλιά Εδμόνδου της Ανατολικής Αγγλίας ενώ βρισκόταν στην Αγγλία. Στη συνέχεια συνέχισε να γράφει τον Βίο του, ο οποίος έχει την ιδιαιτερότητα ότι διατηρείται μέχρι σήμερα.
Ένας άλλος φημισμένος άγιος ήταν ο Άγιος Έντνοθ, ο οποίος ήταν συγγενής του Όσβαλντ και του οποίου η εορτή ήταν στις 19 Οκτωβρίου ή 1 Νοεμβρίου. Τελικά, έγινε ηγούμενος του Ράμσεϊ αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Γούστερ υπό την κηδεμονία του Αγίου Όσβαλντ. Μετά από αυτό, ίδρυσε το Μοναστήρι Τσάτερις και το Μοναστήρι του Αγίου Άιβς στην κομητεία του Κέιμπριτζσαϊρ. Ήταν Επίσκοπος του Ντόρτσεστερ επί του Τάμεση περίπου το έτος 1007, αλλά το έτος 1012 δολοφονήθηκε από Ειδωλολάτρες Δανούς. Οι Άγιοι Όσβαλντ και Έντνοθ απεικονίζονται μαζί στο χειρόγραφο που χρονολογείται από τον δέκατο τέταρτο αιώνα και είναι γνωστό ως το «Ψαλτήρι του Ράμσεϊ». Τα λείψανά του φυλάσσονταν στο Έλι. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει ένα άλλο «Ψαλτήρι του Ράμσεϊ» που είχε φωτιστεί νωρίτερα. Αυτό το συγκεκριμένο «Ψαλτήρι του Ράμσεϊ» πιθανότατα κατασκευάστηκε από μοναχούς του Ράμσεϊ και ανήκε προσωπικά στον Άγιο Όσβαλντ. Σήμερα φυλάσσεται στο Βρετανικό Μουσείο.
Η Κοίμηση Του
Ο Άγιος Όσβαλντ πέρασε λίγο χρόνο στο αγαπημένο του μοναστήρι στο Ράμσεϊ, στο Ράμσεϊ, στα τέλη του έτους 991, όπου αγκάλιασε και ευλόγησε τους μοναχούς του για τελευταία φορά. Ήξερε ότι ο χρόνος του στη γη πλησίαζε στο τέλος του, και έτσι, λίγο πριν φύγει, απευθύνθηκε στους αδελφούς και είπε: «Είθε ο Κύριος να μας συγκεντρώσει όλους στην Ουράνια Βασιλεία Του».
"Παρέμεινε στο Γούστερ καθ' όλη τη διάρκεια του χειμώνα και στις 29 Φεβρουαρίου 992 (δίσεκτο έτος), τέλεσε την τελευταία του Λειτουργία. [1] Αυτό ήταν το έτος που υπηρέτησε. Ήταν κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής. Μετά από αυτό, έπλυνε τα πόδια δώδεκα φτωχών ανδρών ενώ έψαλλε τους Ψαλμούς, όπως ήταν η συνήθης πρακτική του καθ' όλη τη διάρκεια της Σαρακοστής. Την ίδια ημέρα, το άγιο πρόσωπο του Θεού γονάτισε και αναπαύθηκε, έχοντας μόλις τελειώσει να λέει τα λόγια: «Δόξα στον Πατέρα, στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα!»."
Δεν άργησε η είδηση της κοίμησης του αγίου πατέρα και επισκόπου να διαδοθεί σαν πυρκαγιά στις πόλεις και τα χωριά. Εκείνη την ημέρα, αναφέρθηκε ότι οι έμποροι έκλεισαν τα καταστήματά τους, οι γυναίκες σταμάτησαν να υφαίνουν και όλοι έσπευσαν κοντά του. Σε αυτούς περιλαμβάνονταν ορφανά, χήρες, μοναχοί, κληρικοί, ξένοι, αγρότες και απόρους, όλους τους οποίους φρόντιζε κατά τη διάρκεια της ζωής του. Όλοι έχυσαν δάκρυα μεγάλης θλίψης. Κατά τη διάρκεια της μεταφοράς της σορού του στον τόπο όπου θα ταφεί στο Γούστερ, ένα λευκό περιστέρι ακολουθούσε την πομπή κάνοντας κύκλους πάνω απο το φέρετρο. Εκτός από το ότι ήταν σεβαστός και μνημονευόμενος για την αγία ζωή και τις μόρφωσή του, ο ιεράρχης ήταν επίσης γνωστός για την καλοσύνη και τη συμπόνια του, την ειλικρίνεια και την ταπεινότητά του, τη φιλοξενία του και το ενδιαφέρον του για τους φτωχούς και τους δυστυχισμένους. Σεβόταν μετά τον θάνατό του, σύμφωνα με τον συναξαριστή του, ο οποίος ισχυρίζεται ότι τον λάτρευαν σε όλη του τη ζωή. Είναι αλήθεια ότι ήταν ένας σπάνιος άγιος που ήταν ταυτόχρονα ταπεινός και καλόκαρδος. Είχε ωραία εμφάνιση, μουσική φωνή, ανοιχτό και ελκυστικό χαρακτήρα και πολλές ικανότητες. Στο πνεύμα, ήταν πολύ κοντά σε πρώιμους Άγγλους αγίους όπως ο Κάθμπερτ, ο Άινταν, ο Τσαντ, ο Τζον του Μπέβερλι, ο Κάθμαν και ο Σουίθιν του Γουίντσεστερ.
Τα λείψανα του Αγίου Όσβαλντ τοποθετήθηκαν σε ένα νέο ιερό σε μια επίσημη τελετή το έτος 1002. Τελικά, η λατρεία του εξαπλώθηκε σε όλο το έθνος. Στο Γούστερ, την Υόρκη και το Ράμσεϊ, τον θυμούνται ιδιαίτερα για τις συνεισφορές του. Κατά το δεύτερο μισό του ενδέκατου αιώνα, ο Καθεδρικός Ναός του Γούστερ, που παλαιότερα ήταν γνωστός ως Μονή της Αγίας Μαρίας, ανακατασκευάστηκε από τον Γούλφσταν του Γούστερ (1008-1095), τον μεγάλο διάδοχο του Όσβαλντ. Ο Γούλφσταν ήταν ο τελευταίος ιθαγενής Άγγλος επίσκοπος από την «παλιά» Εκκλησία που υπηρέτησε μετά την Νορμανδική Κατάκτηση. Τα λείψανά του φυλάσσονταν στην κρύπτη του μοναστηριού για ένα χρονικό διάστημα μετά την ανοικοδόμηση του μοναστηριού. Πολλά θαύματα έχουν λάβει χώρα στα λείψανα των Αγίων κατά τη διάρκεια αρκετών αιώνων. Στον Καθεδρικό Ναό του Γούστερ, οι τάφοι του Αγίου Όσβαλντ και του Αγίου Γούλφσταν, ο τελευταίος εκ των οποίων θεωρείται άγιος από τους Ρωμαιοκαθολικούς, βρίσκονταν σε κοντινή απόσταση ο ένας από τον άλλον. Η αγιότητα που υπήρχε στο Μοναστήρι του Γούστερ άφησε τέτοια εντύπωση στον Βασιλιά Τζον Λάκλαντ που έδωσε εντολή να ταφεί στον Καθεδρικό Ναό, στον ίδιο τόπο με αυτούς τους δύο αγίους. Χάρη σε αυτή τη στενή βασιλική σχέση, ο Καθεδρικός Ναός γλίτωσε την καταστροφή κατά τη Μεταρρύθμιση.
Κατά τη διάρκεια της Μεταρρύθμισης, δυστυχώς τα ιερά και των δύο αγίων καταστράφηκαν, και τα λείψανά τους θάφτηκαν κάτω από το δάπεδο του Καθεδρικού Ναού, κοντά στην Αγία Τράπεζα. Λέγεται ότι τα λείψανά τους εξακολουθούν να αναπαύονται εκεί μέχρι σήμερα, περιμένοντας τη στιγμή που θα αποκαλυφθούν ξανά στους Χριστιανούς που είναι αφοσιωμένοι στην πίστη τους.
Άγιε Ιεράρχη Όσβαλντ του Γούστερ και της Υόρκης, πρέσβευε στον Θεό για εμάς!
Εορτάζεται στις 28 Φεβρουαρίου NC / 13 Μαρτίου OC
Τροπάριο
Τροπάριο στον τόνο IV
«Ω ένδοξε Όσβαλντ, εσύ κανόνας πίστης και υπόδειγμα πραότητας, λαμπρότητα του Γούστερ και φωστήρας της Υόρκης, σαν δέντρο στη μέση του παραδείσου έφερες τον καρπό των αρετών στον Κύριό σου, και με αυτόν φωτίζεις όλους όσους αγαπούν την τιμημένη μνήμη σου και πάντα σε φωνάζουν στην προσευχή: Πρέσβευε, άγιε επίσκοπε, για την σωτηρία των ψυχών μας».
Σχόλια