Άγιος Ιεράρχης Σουίθουν, Επίσκοπος Γουίντσεστερ και Θαυματουργός
Ο Άγιος Σουίθουν (ή Σουίθιν · Παλαιά Αγγλικά: Swīþhūn · Λατινικά: Swithunus · που σημαίνει δυνατό κύπελλο αρκούδας) ήταν Αγγλοσάξονας επίσκοπος του Γουίντσεστερ και στη συνέχεια προστάτης άγιος του Καθεδρικού Ναού του Γουίντσεστερ. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους θαυματουργούς της Αγγλίας και ο πιο αγαπημένος και δημοφιλής άγιος, ο οποίος ανέκαθεν τιμούνταν από τον ευσεβή Άγγλο λαό στο ίδιο επίπεδο με τον Άγιο Κάθμπερτ του Λίντισφαρν. Είναι επίσης ένας από τους πιο πράους αγίους που πάτησαν ποτέ το αγγλικό έδαφος.
«Ήταν τόσο ταπεινός που πριν από τον θάνατό του ζήτησε να ταφεί σε έναν απλό τάφο έξω από τον Καθεδρικό Ναό, κάτω από τα πόδια των περαστικών και τη βροχή από τις μαρκίζες. Ακόμα και τώρα η ακριβής τοποθεσία των λειψάνων του στον Καθεδρικό Ναό του Γουίντσεστερ είναι άγνωστη - αν και το άγιο σώμα του επέζησε της Μεταρρύθμισης, καθώς βρίσκεται κρυμμένο κάτω από το πάτωμα.»
Λίγα στοιχεία για τη ζωή αυτού του αγίου επισκόπου είναι γνωστά. Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να καταγράψει τον βίο του αμέσως μετά τον θάνατό του, και μόλις 100 χρόνια αργότερα ολόκληρη η χώρα ανακάλυψε ξανά αυτόν τον άγιο, όταν άρχισαν να συμβαίνουν τα πολυάριθμα θαύματά του. Έκτοτε, ο Άγιος Σουίθουν είναι γνωστός ως ένας μεγάλος θαυματουργός και θεραπευτής άγιος. Και υπάρχουν πολύ περισσότερες αφηγήσεις που σχετίζονται με τα μεταθανάτια θαύματά του παρά με τη ζωή του στη γη. Ας θυμηθούμε την ιστορία του.
Αν και υπήρχαν αφηγήσεις για τη ζωή του Αγίου Σουίθουν γραμμένες από τον μοναχό Λάντφρεντ του Φλέρι (σε πεζό λόγο) και τον Ψάλτη Βούλφσταν (σε έμμετρο λόγο) στα τέλη του δέκατου αιώνα, μαζί με τον Βίο που πιθανώς συνέθεσε ο μοναχός Γκόσλεν του Αγίου Μπέρτιν στα τέλη του ενδέκατος αιώνα, αυτές οι πηγές δεν είναι πολύ αξιόπιστες. Αξιόπιστες είναι οι παλιές παραδόσεις, που μεταδίδονται από γενιά σε γενιά, και τα Θαύματα του Αγίου Σγουίνθιν , γραμμένα από τον μοναχό, λόγιο και γραμματικό Έλφρικ του Έινσαμ (περίπου 955—περίπου 1020) περίπου το 1000, λίγο μετά την αναγνώριση του Αγίου Σουίθουν ως αγίου.
Ο μελλοντικός άγιος γεννήθηκε σε μια ευγενή οικογένεια του πρώιμου αγγλικού βασιλείου του Ουέσσεξ περίπου το 800. Τόπος γέννησής του ήταν η πόλη Γουίντσεστερ, η σημερινή κομητεία του Χαμσάιρ στη νότια Αγγλία, η οποία από το 519 ήταν η πρωτεύουσα αυτού που έγινε γνωστό ως Ουέσσεξ. Το Γουίντσεστερ ιδρύθηκε από τους Ρωμαίους που το ονόμασαν Venta Belgarum,
και το σαξονικό του όνομα ήταν Wentanceaster. Υπό τον βασιλιά Αλφρέδο τον Μέγα, τη δεκαετία του 870, ουσιαστικά έγινε η πρωτεύουσα ολόκληρης της Αγγλίας και παρέμεινε έτσι μέχρι τα τέλη του ενδέκατου αιώνα, όταν «παρέδωσε» τον τίτλο υπό τους Νορμανδούς στο Λονδίνο.
Δεν είναι γνωστό τίποτα για την παιδική ηλικία του Άγιος Σουίθουν. Αργότερα υπηρέτησε ως διάκονος και στη συνέχεια ως ιερέας στην βασιλική αυλή του Ουέσσεξ υπό τον βασιλιά Έγκμπερτ (βασίλευσε 802-839), μετά τον οποίο έγινε σύμβουλος του βασιλιά Έθελγουλφ (βασίλευσε 839-858).
σε κρατικά και εκκλησιαστικά ζητήματα. Ο Έθελγουλφ, πατέρας του Αγίου Αλφρέδου του Μεγάλου, ήταν ένας καλός βασιλιάς που συμμάχησε με το βασίλειο της Μερκίας και αντιστάθηκε στην δανική εισβολή. Υπό την επιρροή του Άγιος Σουίθουν, ο Έθελγουλφ άρχισε να δίνει το ένα δέκατο των γαιών του στην Εκκλησία. Κάποιοι λένε ότι ο άγιος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εισαγωγή της δεκάτης στη χώρα.
Το 852, ο Άγιος Σουίθιν χειροτονήθηκε Επίσκοπος του Γουίντσεστερ. Η μεγάλη επισκοπή του εκτεινόταν από τη Νήσο Γουάιτ μέχρι τη νότια όχθη του ποταμού Τάμεση και βρισκόταν στο επίκεντρο της αγγλικής αντίστασης στους ειδωλολάτρες Δανούς. Ο Άγιος Σουίθιν προσευχόταν πολύ για τη σωτηρία της αγαπημένης του Εκκλησίας, του έθνους και της χώρας από τους άγριους ειδωλολάτρες, έχοντας δει ο ίδιος τη λεηλασία του Σαουθάμπτον τη δεκαετία του 850 και του Γουίντσεστερ το 860.
Ο άγιος ήταν γνωστός για την πραότητά του, τη σοφία του, τη γενναιοδωρία του προς τους φτωχούς και την καλοσύνη του προς όλους τους ανθρώπους. Ταξίδευε συχνά στην επισκοπή του, χτίζοντας νέες εκκλησίες και αναστηλώνοντας παλιές. Ίδρυσε μία από τις εκκλησίες του στο Σάουθγουορκ, σε αυτό που βρίσκεται τώρα στο νότιο Λονδίνο, στις όχθες του Τάμεση - τώρα βρίσκεται στην τοποθεσία ο μεσαιωνικός καθεδρικός ναός του Σάουθγουορκ. Πολλές εκκλησίες που ίδρυσε ο ίδιος ξαναχτίστηκαν αργότερα και εξακολουθούν να λειτουργούν σήμερα.
Ο άγιος επίσκοπος δεν έτρεχε ποτέ με άλογο στα ταξίδια του, αλλά πάντα με τα πόδια. Η μοναξιά, η προσευχή και η απλή ζωή ήταν πολύτιμα για αυτόν. Ήταν ένας πρακτικός άνθρωπος - για παράδειγμα, έχτισε με τα ίδια του τα χέρια την πρώτη γέφυρα πάνω από τον μικρό ποταμό Ίτσεν στο Γουίντσεστερ.
«Υπάρχει η ιστορία του μοναδικού θαύματος που έκανε κατά τη διάρκεια της ζωής του, το οποίο έλαβε χώρα σε αυτήν ακριβώς τη γέφυρα. Μια ηλικιωμένη γυναίκα διέσχιζε τη γέφυρα με ένα καλάθι με αυγά στο χέρι της. Ξαφνικά σκόνταψε και έπεσε. Ο Άγιος Σουίθουν έκανε το σημείο του σταυρού πάνω από τα αυγά και αυτά έγιναν ξανά ολόκληρα. Αυτό το θαύμα απεικονίζεται στην τέχνη.»
Η υπογραφή του Αγίου Σουίθουν εμφανίζεται σε πολλά καταστατικά της εποχής. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ο άγιος ήταν δάσκαλος του Αλφρέδου του Μεγάλου όταν ήταν νεαρός πρίγκιπας και μάλιστα συνόδευσε τον μικρό Αλφρέδο σε δύο από τις επισκέψεις του στη Ρώμη. Ο Άγιος Σουίθουν ήταν επίσης πνευματικός συγγραφέας.
Ο άγιος εκοιμήθη στις 2 Ιουλίου 862 (μερικοί σύγχρονοι ιστορικοί προτείνουν το 863). Όντας ταπεινός άνθρωπος, θέλησε να ταφεί έξω από την πόρτα του Καθεδρικού Ναού σε έναν απλό τάφο, «κάτω από τα πόδια των περαστικών και τη βροχή από τις μαρκίζες». Ο τάφος του αργότερα καλύφθηκε με μια ταφική κατασκευή και τοποθετήθηκε ακριβώς έξω από τη δυτική πόρτα του Παλιού Καθεδρικού Ναού.
.
Ένα αξιοσημείωτο γεγονός συνέβη τρία χρόνια πριν από τη μεταφορά των λειψάνων του στον πάστορα, κατά τη διάρκεια της επισκοπής του Αγίου Έθελγουολντ , στο απόγειο της αναβίωσης της Αγγλικής Εκκλησίας και της ευσέβειας μετά τον αιώνα των δανικών επιδρομών. Όπως έγραψε ο Έλφρικ του Έινσαμ, τότε, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του δίκαιου βασιλιά Έντγκαρ, ο Κύριος καταδέχτηκε να αποκαλύψει τον Άγιο Σουίθουν στο αγγλικό έθνος (πάνω από 100 χρόνια μετά την κοίμησή του) για να δείξει πόσο μεγάλη δόξα είχε στον παράδεισο. Ο Άγιος Σουίθουν εμφανίστηκε σε έναν ευσεβή σιδηρουργό ως επίσκοπος σε ένα όραμα και τον ρώτησε:
«Γνωρίζετε τον ιερέα Έντσιτζ, τον οποίο ο επίσκοπος Έθελγουολντ εξόρισε από την Παλιά Εκκλησία για κακή διαγωγή;» Ο σιδηρουργός απάντησε: «Ω, κύριε επίσκοπε, τον γνώριζα πριν από χρόνια, αλλά δεν έχω ιδέα πού μένει τώρα αφού έφυγε από το Γουίντσεστερ». Ο Άγιος Σουίθιν συνέχισε: «Μένει στο Γουίντσκομπ. Πήγαινε σε αυτόν και πες του ότι ο επίσκοπος Σουίθιν του λέει να πάει στον επίσκοπο Έθελγουολντ και να του ζητήσει να ξεθάψει το σώμα μου και να το μεταφέρει στην εκκλησία, γιατί είναι θέλημα Θεού». «Αλλά πώς θα με πιστέψει ο Έντσιτζ, κύριε επίσκοπε;» διαφώνησε ο άντρας. Ο Σουίθιν απάντησε: «Πες του να έρθει στον τάφο μου και να προσπαθήσει να βγάλει ένα σιδερένιο δαχτυλίδι από αυτόν. Αν έρθει εύκολα, θα δείξει ότι σε έστειλα εγώ σε αυτόν. Πες του επίσης να μετανοήσει για τις αμαρτίες του, να μεταμορφωθεί, να ζήσει σύμφωνα με τις εντολές και να προετοιμαστεί για την αιωνιότητα. Πες στον κόσμο ότι όταν ανοίξουν τον τάφο μου θα ανακαλύψουν έναν πολύτιμο θησαυρό, σε σύγκριση με τον οποίο ο χρυσός δεν είναι τίποτα».
Αλλά ο σιδηρουργός δεν βιάστηκε να πάει στο Έντσιτζ. Τότε ο επίσκοπος εμφανίστηκε σε αυτόν για δεύτερη και τρίτη φορά, επιπλήττοντάς τον για την παράλειψή του να συμμορφωθεί με το αίτημά του. Τότε ο άντρας πήγε ο ίδιος στον τάφο του Αγίου Σουίθουν και φώναξε στον Θεό: «Κύριε, βοήθησέ με να σηκώσω αυτό το σιδερένιο δαχτυλίδι, αν αυτός που μου εμφανίστηκε τρεις φορές είναι πραγματικά ο Άγιος Σουίθουν». Και σε μια στιγμή σήκωσε εύκολα το βαρύ δαχτυλίδι από το πέτρινο καπάκι του φέρετρου. Την ίδια μέρα συνάντησε έναν υπηρέτη του Έντσιτζ στην αγορά και του τα είπε όλα. Ο υπηρέτης μετέφερε την εντολή του αγίου στον Έντσιτζ, αλλά ο τελευταίος δεν επέστρεψε στο Γουίντσεστερ παρά μόνο δύο χρόνια αργότερα.
Εν τω μεταξύ, ζούσε ένας φτωχός άνθρωπος που είχε μια τεράστια καμπούρα στην πλάτη του. Υπέφερε πολύ. Αλλά ένα βράδυ σε ένα όνειρο του είπαν ότι αν πήγαινε στον τάφο του Αγίου Σουίθουν θα θεραπευόταν. Ξυπνώντας, περπάτησε μέχρι το Γουίντσεστερ με τις πατερίτσες του. Αφού βρήκε τον τάφο, προσευχήθηκε σκληρά για την ίασή του - και αμέσως η καμπούρα του εξαφανίστηκε εντελώς, οπότε κανείς δεν μπορούσε καν να προσδιορίσει το σημείο όπου βρισκόταν. Εκείνη την εποχή οι μοναχοί του Γουίντσεστερ δεν γνώριζαν για την αγιότητα του Αγίου Σουίθουν και νόμιζαν ότι ο καμπούρης είχε θεραπευτεί από κάποιον άλλο άγιο, αλλά αυτός είδε ότι ήταν ο Άγιος Σουίθουν. Ζούσε ένας άλλος άνθρωπος που είχε κυριευτεί από μια τόσο σοβαρή ασθένεια που το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να ανοίξει τα μάτια του και να μιλήσει με δυσκολία. Κάποιος συμβούλεψε τους φίλους του να τον μεταφέρουν στον Παλιό Καθεδρικό Ναό στον τάφο του Αγίου Σουίθουν, κάτι που έγινε. Όλοι τους προσευχήθηκαν όλη τη νύχτα στον τάφο του αγίου, και ο άρρωστος αποκοιμήθηκε την αυγή. Ενώ κοιμόταν, οι φίλοι του ένιωσαν σαν ο τάφος στον οποίο ήταν τοποθετημένος να τρέμει. Όταν ξύπνησε, ένιωθε απόλυτα υγιής. Σύντομα, οκτώ ακόμη άρρωστοι θεραπεύτηκαν από τον Θεό μέσω των πρεσβειών του Αγίου Σουίθουν κοντά στον τάφο του.
Μετά από όλα αυτά τα θαύματα, ο βασιλιάς Έντγκαρ διέταξε να αποκαλυφθούν τα λείψανα του Αγίου Σουίθουν και να μεταφερθούν επίσημα στην εκκλησία. Ο Άγιος Έθελγουολντ, μαζί με πολυάριθμους ηγούμενους και μοναχούς, ξέθαψε τα λείψανά του και υπό την ψαλμωδία ύμνων τα μετέφερε στον Παλιό Καθεδρικό Ναό (τότε αφιερωμένο στον Άγιο Πέτρο).
«Ήταν 15 Ιουλίου 971. Σύμφωνα με την παράδοση, έβρεχε πολύ δυνατά εκείνη την ημέρα. Ίσως αυτό το γεγονός να οδήγησε στη ρήση με την οποία συνδέεται ο Άγιος Σουίθουν για κάθε Άγγλο: Ημέρα του Αγίου Σουίθουν αν βρέξεις, Για σαράντα μέρες θα παραμείνει, Ημέρα του Αγίου Σουίθουν αν είσαι δίκαιος, Για σαράντα μέρες θα βρέξει λιγότερο. Μια παραλλαγή του Μπάκιγχαμσαϊρ έχει: Αν την ημέρα του Αγίου Σουίθουν βρέχει πολύ, καλύτερα να μείνεις μέσα. Άλλα δημοφιλή ρητά είναι: «Όταν βρέχει την ημέρα του Αγίου Σουίθιν, ο Άγιος βαφτίζει τα μήλα του» και «Μέχρι να περάσει η ημέρα του Αγίου Σουίθουν, τα μήλα δεν θα είναι κατάλληλα για γεύση».
Η Παλιά Εκκλησία επεκτάθηκε μετά από αυτό το γεγονός και μια νέα μετάφραση έλαβε χώρα το 974: στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν δύο ιερά με δύο σετ λειψάνων του Αγίου Σουίθουν, το ένα δίπλα στην Αγία Τράπεζα και το άλλο στο σκευοφυλάκιο. Τα λείψανα της κεφαλής του αγίου μεταφέρθηκαν από τον μελλοντικό Ιερομάρτυρα Αλφέγκο στο Καντέρμπουρι περίπου το 1006. Και μετά την Νορμανδική Κατάκτηση, το 1093, το κύριο ιερό με τα λείψανα του αγίου μεταφέρθηκε στον σημερινό καθεδρικό ναό στο Γουίντσεστερ, ο οποίος χτίστηκε μεταξύ 1079 και 1093. Αλλά ας επιστρέψουμε στα θαύματά του.
«Η τελετή της μετάθεσης του 971 συνοδεύτηκε από πολλές θεραπείες. Όπως έγραψε ο Έλφρικ, μέσα σε τρεις ημέρες μετά από αυτήν, τέσσερα άτομα θεραπεύτηκαν και κατά τη διάρκεια των επόμενων δεκαπέντε μηνών, από τρεις έως δεκαοκτώ άρρωστοι άνθρωποι ανάρρωναν καθημερινά. Σε μια περίπτωση, όχι λιγότεροι από 200 πάσχοντες θεραπεύτηκαν σε δέκα ημέρες και κανείς δεν μπορούσε να μετρήσει τον αριθμό αυτών που θεραπεύτηκαν σε δώδεκα μήνες. Τόσοι πολλοί ανάπηροι και αδύναμοι άνθρωποι συνωστίζονταν στο νεκροταφείο δίπλα στην εκκλησία που ήταν σχεδόν αδύνατο να μπει κανείς σε αυτό.»
Εκείνη την εποχή ζούσαν τρεις γυναίκες στο Νησί Γουάιτ: η μία ήταν τυφλή εκ γενετής, και οι άλλες έχασαν την όρασή τους κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Μετά από πολλή προσπάθεια βρήκαν ένα άτομο που μπόρεσε να τις συνοδεύσει στο Γουίντσεστερ - ήταν ένα άλαλο αγόρι. Και οι τέσσερις έφτασαν στο ιερό του Αγίου Σουίθουν, πέρασαν μια ολόκληρη νύχτα προσευχόμενοι και θεραπεύτηκαν. Το αγόρι ομολόγησε στον νεωκόρο ότι δεν είχε μιλήσει ποτέ πριν και ζήτησε να τελεστεί μια ευχαριστήρια λειτουργία.
Μια υπηρέτρια καταδικάστηκε σε ξυλοδαρμό για ένα μικρό παράπτωμα. Ενώ βρισκόταν ξαπλωμένη και περίμενε μια αυστηρή τιμωρία το επόμενο πρωί, έκλαιγε και προσευχόταν στον Άγιο Σουίθουν, ικετεύοντάς τον να την προστατεύσει. Μόλις ξεκίνησε ο όρθρος το πρωί, τα δεσμά με τα οποία ήταν δεμένα τα πόδια της έσπασαν ξαφνικά από μόνα τους. Η γυναίκα έσπευσε στα λείψανα του Αγίου Σουίθουν στην εκκλησία. Ο κύριός της την ακολούθησε και δήλωσε ότι θα τη συγχωρούσε επειδή ο Άγιος Σουίθουν μεσολάβησε γι' αυτήν.
Ένας πλούσιος άρχοντας έμεινε ξαφνικά παράλυτος. Ήταν κατάκοιτος για πολλά χρόνια. Μια μέρα αποφάσισε να επισκεφτεί το Γουίντσεστερ και να ζητήσει από τον Άγιο Σουίθουν να τον θεραπεύσει. Αλλά όταν μιλούσε στους υπηρέτες του, επιθυμώντας να κανονίσει τη μεταφορά του εκεί με ένα κάρο, θεραπεύτηκε από τον άγιο! Ο άντρας έφτασε στο Γουίντσεστερ χωρίς βοήθεια και ευχαρίστησε θερμά τον Άγιο Σουίθιν για πολύ καιρό.
Κάποτε, είκοσι πέντε άνθρωποι, που έπασχαν από διάφορες ασθένειες, ήρθαν στο Γουίντσεστερ. Άλλοι ήταν τυφλοί, άλλοι κουτσοί και άλλοι κωφάλαλοι. Όλοι τους ανάρρωσαν σε μια μέρα και επέστρεψαν σπίτι τους απόλυτα υγιείς.
Ένας πλούσιος άνθρωπος που είχε πολλά κτήματα τυφλώθηκε. Μετακόμισε στη Ρώμη και έμεινε εκεί για τέσσερα χρόνια με την ελπίδα να θεραπευτεί στους τάφους των αποστόλων, αλλά μάταια. Εν τω μεταξύ, έφτασε η είδηση ότι κατά την απουσία του ο Άγιος Σουίθουν στο Γουίντσεστερ είχε κάνει αμέτρητα θαύματα. Αμέσως επέστρεψε στην Αγγλία, προσκύνησε τα λείψανα του Αγίου Σουίθουν και επέστρεψε στο σπίτι με πλήρως αποκατεστημένη όραση. Ένας άλλος άνθρωπος ήταν τυφλός για επτά χρόνια. Είχε έναν βοηθό που τον συνόδευε παντού. Μια μέρα, όταν έλειπε από το σπίτι, ο βοηθός του έφυγε ξαφνικά τρέχοντας. Ο τυφλός φώναξε στον Θεό: «Κύριε Παντοδύναμε, ελέησέ με, έναν φτωχό τυφλό, και αποκατέστησε την όρασή μου! Και εσύ, ω ευγενικέ Επίσκοπε Σγουίθιν, που έχεις κάνει τόσα πολλά θαύματα, προσευχήσου στον Σωτήρα για χάρη μου, είμαι βέβαιος ότι θα εισακούσει τις προσευχές σου». Και ανέκτησε αμέσως την όρασή του με την πίστη του, επιστρέφοντας μόνος στο σπίτι με μεγάλη χαρά στην καρδιά του.
«Ο Άγιος Έθελγουολντ διέταξε όλους τους αδελφούς του Γουίντσεστερ να συγκεντρώνονται στην εκκλησία του μοναστηριού τους μετά από κάθε αναφερόμενο θαύμα και να ψάλλουν ύμνους ευχαριστίας, δοξάζοντας τον Άγιο Σουίθουν και δοξάζοντας τον Θεό που τους χάρισε έναν τόσο θαυμαστό άγιο. Στην αρχή οι μοναχοί υπάκουαν στην εντολή του με προθυμία, αλλά επειδή τα θαύματα ήταν τόσο συχνά, έπρεπε να σηκώνονται τρεις ή τέσσερις φορές τη νύχτα για να τελούν λειτουργίες ευχαριστίας, κουράζονταν εύκολα, δυσαρεστούνταν και σταματούσαν να ψάλλουν ύμνους. Ήλπιζαν ότι ο Άγιος Έθελγουολντ ήταν πολύ απασχολημένος για να τους ελέγξει. Αλλά ο Άγιος Σουίθουν εμφανίστηκε σε ένα ευσεβές άτομο σε ένα όραμα, περιτριγυρισμένος από ένα υπερφυσικό φως, και είπε: «Πήγαινε στο Γουίντσεστερ και πες στους μοναχούς ότι ο Κύριος είναι δυσαρεστημένος με τον γκρίνια και την τεμπελιά τους, γιατί βλέπουν θαυμαστά θαύματα κάθε μέρα και δεν δοξάζουν τον Θεό γι' αυτά. Αν δεν ψάλλουν τους ύμνους όπως πριν, τα θαύματα θα σταματήσουν αμέσως. Αλλά αν τελούν τις λειτουργίες ευχαριστίας μετά από κάθε θεραπεία, θα υπάρξουν τόσα πολλά θαύματα που κανείς δεν θα μπορεί ποτέ να τα μετρήσει». Ο άντρας ξύπνησε και λυπήθηκε που δεν μπορούσε πλέον να δει αυτή τη λάμψη. Ενημέρωσε τον Άγιο Έθελγουολντ για το όραμά του και ο τελευταίος διέταξε αυστηρά τους αδελφούς να εκτελέσουν αυτή την υπακοή, διαφορετικά θα τους περίμενε η μετάνοια της επταήμερης νηστείας. Έκτοτε τήρησαν αυτό το έθιμο με επιμέλεια για πολλά χρόνια.
Συνέβη σε έναν άνθρωπο να του βγάλουν τα μάτια και να του κόψουν τα αυτιά, κάτι που προκάλεσε αιμορραγία, και έχασε την ακοή του. Ο φτωχός άνθρωπος, μετά από επτά μήνες αγωνίας, πήγε στο μοναστήρι του Αγίου Σουίθουν. Επικαλέστηκε τον Άγιο Σουίθουν και τον παρακάλεσε να αποκαταστήσει την ακοή του, γιατί δεν ήλπιζε πλέον να ανακτήσει την όρασή του. Και, αντίθετα με τους νόμους της φύσης, ο άνθρωπος που δεν είχε ούτε μάτια ούτε αυτιά μπορούσε να δει και να ακούσει τέλεια!
Μια μέρα, όταν μια ομάδα ανθρώπων προσεύχονταν δίπλα στο σώμα ενός νεκρού, ένας άντρας πλησίασε κοντά τους και άρχισε να λέει άσεμνα αστεία. Στη συνέχεια, προσποιήθηκε τον Άγιο Σουίθουν, λέγοντας: «Πρέπει να ξέρετε ότι είμαι ο Άγιος Σουίθουν που κάνει θαύματα! Πρέπει να ανάψετε κεριά, να πλησιάσετε σε μένα και να προσκυνήσετε μπροστά μου, και θα εκπληρώσω τις επιθυμίες σας». Αλλά ξαφνικά έχασε τις αισθήσεις του και κατέρρευσε. Οι άνθρωποι τον μετέφεραν σπίτι και τον έβαλαν στο κρεβάτι. Μετά από λίγο, η οικογένειά του τον μετέφερε στα λείψανα του Αγίου Σουίθουν, όπου ο άντρας συνήλθε, μετανόησε ειλικρινά για τις αμαρτίες του και θεραπεύτηκε.
Κάποτε 120 άτομα που έπασχαν από διάφορες ασθένειες ήρθαν στο ιερό του Αγίου Σουίθιν. Μέσα σε τρεις εβδομάδες όλοι τους θεραπεύτηκαν και επέστρεψαν σπίτι πολύ χαρούμενοι.
Ένας υπηρέτης ενός πλούσιου άνδρα έπεσε από το άλογο, σπάζοντας ένα χέρι και ένα πόδι. Όλοι πίστευαν ότι ο φτωχός υπηρέτης επρόκειτο να πεθάνει. Ο κύριός του ήταν ένας καλόκαρδος άνθρωπος. Λυπούμενος τον υπηρέτη του, επικαλέστηκε τον Θεό και τον Άγιο Σουίθουν, ικετεύοντάς τους να αποκαταστήσουν τον αγαπημένο του υπηρέτη και να παρατείνουν τη ζωή του, υποσχόμενος να είναι πιστός στον Θεό μέχρι το τέλος της ζωής του. Και ο υπηρέτης σηκώθηκε απόλυτα σώος και αβλαβής.
Ένας πλούσιος γέρος από τη Νήσο Γουάιτ αρρώστησε άσχημα και παρέμεινε κατάκοιτος για εννέα χρόνια. Ένα βράδυ είδε σε όνειρο δύο άντρες με λαμπερά ρούχα. Του είπαν: «Ακολούθησε μας και τότε θα θεραπευτείς». Οι ουράνιοι κάτοικοι τον πήραν και τον μετέφεραν αεροπορικώς. Τον έφεραν σε ένα καταπράσινο χωράφι με όμορφα λουλούδια που φύτρωναν, με μια λαμπρή εκκλησία από χρυσό και κοσμήματα να στέκεται κοντά. Εκεί στεκόταν ένας άγιος με λαμπερά, λαμπερά άμφια μπροστά από το ιερό, ο οποίος απευθύνθηκε στον άντρα: «Από τώρα και στο εξής, αδελφέ, δεν πρέπει να βλάπτεις ή να βλάπτεις κανέναν, να καταριέσαι κανέναν, να φέρεσαι άσχημα στους άλλους, να έχεις κακόβουλες προθέσεις ή να κάνεις κακές πράξεις. Φρόντισε να βοηθάς τους φτωχούς και τους άπορους με όλη σου τη δύναμη και θα είσαι υγιής. Μιμήσου τον Κύριό μας, ο οποίος δίδαξε τους οπαδούς Του να προσεύχονται για τους εχθρούς τους». Έκπληκτος, ο άντρας αναρωτήθηκε: «Ποιος είσαι, Κύριε, γιατί σου αποκαλύπτονται οι επιθυμίες των καρδιών των ανθρώπων;» Ο άγιος απάντησε: «Είμαι αυτός που ήρθε πρόσφατα. Όταν φτάσεις στο Γουίντσεστερ, θα μάθεις για μένα». Ο άντρας ξύπνησε και διηγήθηκε το όνειρό του στη σύζυγό του, η οποία αναγνώρισε τον Άγιο Σουίθουν στον άγιο που τον είχε διδάξει τις Άγιες Γραφές. Η οικογένειά του τον παρέδωσε στην πλησιέστερη εκκλησία στο Νησί Γουάιτ. Προσευχήθηκε εκεί και θεραπεύτηκε με τη δύναμη του Θεού μέσω της μεσολάβησης του Αγίου Σουίθουν. Σύντομα ο άντρας που ανάρρωσε από την παράλυση ταξίδεψε μόνος του στο Γουίντσεστερ και διηγήθηκε την ιστορία του στον Άγιο Έθελγουολντ.
Ένας αφέντης θύμωσε με τον υπηρέτη του για την αμέλειά του και τον δέσμευσε. Μετά από πολλά βασανιστήρια, ο καημένος υπηρέτης κατάφερε να δραπετεύσει με τα δεσμά του και, στηριζόμενος σε ένα ραβδί κουτσαίνοντας, έφτασε στο Γουίντσεστερ. Αφού προσευχήθηκε δίπλα στο ιερό του Αγίου Σουίθιν, το μπουλόνι που συνέδεε τα σίδερα έπεσε και ο υπηρέτης απελευθερώθηκε με θαυματουργό τρόπο. Ο Έλφρικ τόνισε ότι ήταν αδύνατο να γράψει ή να πει με λόγια όλα τα θαύματα που έκανε ο Άγιος Σουίθουν με τη δύναμη του Χριστού και ότι «ο Άγιος Σουίθουν λάμπει μέσα από τα θαύματά του». Ο Παλιός Καθεδρικός Ναός ήταν κρεμασμένος γύρω με πατερίτσες, σκαμπό για ανάπηρους (και στους δύο τοίχους από τη μία άκρη στην άλλη) που είχαν θεραπευτεί εκεί, και παρόλα αυτά, δεν μπορούσαν να κρεμάσουν ούτε τους μισούς. Ένα παρόμοιο θέαμα μπορούσε να παρατηρηθεί στον Καθεδρικό Ναό του Γουίντσεστερ όχι μόνο την εποχή του Έλφρικ, αλλά και σε όλο τον Μεσαίωνα.
Η πανεθνική λατρεία του Αγίου Σουίθουν συνεχίστηκε και μετά την Νορμανδική Κατάκτηση. Λατρεύτηκε ως ουράνιος μεσολαβητής με εξαιρετικά χαρίσματα, που ήταν γρήγορος να ακούσει όλα τα βάσανα και όλους όσους χρειάζονταν βοήθεια. Τόσο ο απλός λαός όσο και οι βασιλείς αγαπούσαν τον Άγιο Σουίθουν.
«Μεσίτασε μάλιστα για τη Βασίλισσα Έμμα το 1043, όταν κατηγορήθηκε άδικα για μοιχεία. Η Έμμα, χήρα του βασιλιά Κνούτου, απαίτησε τη δίκη με δοκιμασία. Πριν από τη δίκη, πέρασε μια νύχτα προσευχόμενη στο ιερό του Αγίου Σουίθουν. Το επόμενο πρωί, παρουσία ενός τεράστιου πλήθους ανθρώπων, οδηγήθηκε ξυπόλητη πάνω από το φλεγόμενο σίδερο. Και, ιδού, τα πόδια της Έμμας δεν έπαθαν καμία ζημιά και δεν ένιωσε κανένα πόνο!»
Ως αποτέλεσμα αυτής της λατρείας, τουλάχιστον πενήντα οκτώ αρχαίες εκκλησίες σε όλη την Αγγλία αφιερώθηκαν σε αυτόν (και υπάρχουν και μερικές σύγχρονες εκκλησίες που φέρουν το όνομά του), και η λατρεία του επεκτάθηκε ακόμη και πέρα από τα αγγλικά σύνορα, φτάνοντας στη Σκανδιναβία, όπου ο Καθεδρικός Ναός του Στάβανγκερ στη Νορβηγία (ο οποίος από τις αρχές του δωδέκατου αιώνα στέγαζε το ένα του χέρι) είναι αφιερωμένος σε αυτόν. Η κάρα του αγίου, τον δέκατο τέταρτο αιώνα, κατέληξε στον καθεδρικό ναό του Εβρέ στη Νορμανδία, όπου πιθανότατα φυλάσσεται μέχρι σήμερα. Όπως γράφει ο Αιδεσιμότατος Μάικλ Ταβίνορ στο βιβλίο του "Ιερά των Αγίων στην Αγγλία και την Ουαλία", αργότερα, τον δωδέκατο αιώνα, το άλλο του χέρι αποκτήθηκε από τον Καθεδρικό Ναό του Πίτερμπορο και το Μοναστήρι του Αγίου Όλμπανς διεκδίκησε μέρος των λειψάνων του. Στα τέλη της Σαξονικής περιόδου, το Κάστρο Γούλβσεϊ, γνωστό και ως το Παλιό Παλάτι των Επισκόπων, χτίστηκε στο Γουίντσεστερ σε κάποια απόσταση από τον Καθεδρικό Ναό και έγινε η κατοικία των Επισκόπων του Γουίντσεστερ για πολλούς αιώνες. Το πρώτο παλάτι χτίστηκε από τον Άγιο Έθελγουολντ το 972 και τώρα επισκέπτονται τα ερείπια του παλατιού του δωδέκατου αιώνα από τον Επίσκοπο Ερρίκο.
Ας μιλήσουμε τώρα για την τιμή του Αγίου Σουίθουν στον Καθεδρικό Ναό του Γουίντσεστερ και τον ίδιο τον Καθεδρικό Ναό. Αφιερωμένος στην Αγία Τριάδα και τους Αγίους Πέτρο, Παύλο και Σουίθουν, ο Καθεδρικός Ναός του Γουίντσεστερ είναι ο μακρύτερος αγγλικός Καθεδρικός Ναός και φημολογείται ότι είναι η μακρύτερη σωζόμενη μεσαιωνική εκκλησία στον κόσμο. Το μήκος του είναι περίπου 560 πόδια ή 170 μέτρα. Η κατασκευή του επιβλέπονταν από τον Γουόκελιν, τον πρώτο Νορμανδό Επίσκοπο του Γουίντσεστερ. Την ημέρα των καθαγιασμάτων του, το 1093, ο Παλιός Καθεδρικός Ναός κατεδαφίστηκε και η λειψανοθήκη με τα λείψανα του Αγίου Σουίθιν μεταφέρθηκε στο νέο οικοδόμημα και τοποθετήθηκε δίπλα στην Αγία Τράπεζα, όπου διατηρήθηκε μέχρι τον δέκατο πέμπτο αιώνα. Το 1126, η νέα Αγία Τράπεζα στον Νορμανδικό Καθεδρικό Ναό αφιερώθηκε στον Άγιο Σουίθουν. Είναι ενδιαφέρον ότι, παρόλο που ο Παλιός Καθεδρικός Ναός κατεδαφίστηκε, ο αρχικός τάφος του Αγίου Σουίθουν και ένα παρεκκλήσι που αναπτύχθηκε από πάνω του παρέμειναν στο επίκεντρο της τιμής. Αν και, φυσικά, ο κύριος πόλος έλξης για τους προσκυνητές ήταν τα σωματικά λείψανα του αγίου μέσα στον Καθεδρικό Ναό. Ένα κομμάτι του πρώτου «τάφου-ιερού» σώζεται στο τριφόριο του καθεδρικού ναού, το οποίο στεγάζει ένα μίνι μουσείο και μια συλλογή θησαυρών.
Στα μέσα του δωδέκατου αιώνα, ο Ερρίκος ντε Μπλουά, αδελφός του βασιλιά Στεφάνου, προώθησε ιδιαίτερα την τιμή του Αγίου Σουίθουν. Ο Ερρίκος, ιππότης και πολιτικός, έγινε επίσκοπος του Γουίντσεστερ και παρέμεινε σε αυτό το αξίωμα για σαράντα δύο χρόνια, μέχρι το 1271. Οργάνωσε την ανέγερση του ιερού του αγίου σε ένα ειδικό ιερό-βωμό, υπερυψωμένο σε μια πλατφόρμα μέσα στην αψίδα. Και μια σήραγγα τριών μέτρων (δέκα ποδιών) κατασκευάστηκε κάτω από την πλατφόρμα, ώστε οι προσκυνητές να μπορούν να στριμώχνονται και να σέρνονται κάτω από το ιερό-βωμό, με τα λείψανα του Αγίου Σουίθουν ακριβώς πάνω από τα κεφάλια τους. Αυτό το χαρακτηριστικό ονομαζόταν «Ιερή Τρύπα».
και χρησιμοποιήθηκε μέχρι τη Μεταρρύθμιση. Ήταν τόσο δημοφιλές και μοναδικό που αποφασίστηκε να διατηρηθεί και μετά το κλείσιμο του μοναστηριού. Ο επίσκοπος Ερρίκος προφανώς εμπνεύστηκε από την κρύπτη της εκκλησίας του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη και αποφάσισε να υιοθετήσει ένα παρόμοιο χαρακτηριστικό στο σπίτι του. Μια μικρότερη λειψανοθήκη τοποθετήθηκε αργότερα στο πλάι της πλατφόρμας του Αγίου Σουίθουν για να στεγάσει μικρότερα λείψανα άλλων τοπικών αγίων.
Ο Ερρίκος ντε Μπλουά διέσωσε επίσης τα λείψανα ορισμένων πρώιμων Άγγλων επισκόπων και βασιλιάδων που αρχικά αναπαύονταν στην ευρύχωρη θολωτή κρύπτη του καθεδρικού ναού.
Σε όλη την ιστορία της, η κρύπτη ήταν επιρρεπής σε πλημμύρες (πλημμυρίζει συχνά ακόμη και σήμερα), γι' αυτό και φρόντισε να αφαιρεθούν από την κρύπτη και να τοποθετηθούν μέσα σε μολύβδινα κιβώτια κοντά στην Αγία Τράπεζα. Αν και περισσότερα από τα μισά από αυτά καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια της
Μεταρρύθμισης, κάποια επέζησαν και αντικαταστάθηκαν τον δέκατο έβδομο αιώνα από καινούργια, έτσι τα λείψανα των πρώτων βασιλιάδων, βασιλισσών και επισκόπων του Ουέσσεξ εξακολουθούν να βρίσκονται μέσα στα λεγόμενα έξι «νεκροτομεία», που εκτίθενται στο πρεσβυτέριο (οι βασιλιάδες Κυνέγκιλς, Έγκβερτος, Έθελγουλφ, Κνούτος και άλλοι αναπαύονται εκεί).
Τον δέκατο τέταρτο αιώνα, το ανατολικό άκρο του καθεδρικού ναού ανακαινίστηκε, με αποτέλεσμα τη δημιουργία της μεγάλης περιοχής που ονομάζεται «η ρετροχορδή» (ο όρος σημαίνει: «χώρος πίσω από την Αγία Τράπεζα σε μεγάλες εκκλησίες»). Σχεδιάστηκε για να περιέχει τα λείψανα του Αγίου Σουίθουν, ωστόσο αυτά παρέμειναν στην αρχική τους θέση για μεγάλο χρονικό διάστημα και μεταφέρθηκαν στην ρετροχορδή με μια επίσημη πομπή μέχρι και το 1476.
Ένας άλλος ενεργός Επίσκοπος του Γουίντσεστερ (από το 1404 έως το 1447) ήταν ο Καρδινάλιος Μπωφόρ, ένας πολύ φιλόδοξος και πλούσιος πολιτικός και εκκλησιαστική προσωπικότητα. Όπως και μερικοί άλλοι μεταγενέστεροι επίσκοποι του Γουίντσεστερ, για πολλά χρόνια κατασκεύαζε ένα εξαιρετικά πλούσιο και λαμπρότερο παρεκκλήσι κοντά στο ιερό του Αγίου Σουίθουν για τον εαυτό του, ώστε το σώμα του να μπορεί να αναπαυθεί εκεί μετά τον θάνατό του και να τελούνται καθημερινά λειτουργίες για την ανάπαυσή του. Επίσης, με εντολή του ξεκίνησε η κατασκευή μιας νέας εντυπωσιακής ασημένιας επιχρυσωμένης λειψανοθήκης με βάση από μάρμαρο Πουρμπεκ/Purbeck για τα λείψανα του Αγίου Σουίθουν. Περίπου τριάντα χρόνια μετά τον θάνατο του Μπωφόρ, το 1476, ολοκληρώθηκε και εγκαταστάθηκε στην αναδρομική χορωδία υπό τον Επίσκοπο Γουίλιαμ Γουέινφλιτ (Επίσκοπο του Γουίντσεστερ 1447-1486, έναν εξέχοντα εκπαιδευτικό της εποχής του και ιδρυτή του Κολλεγίου Μαγδαληνής στην Οξφόρδη). Περιέργως, μέχρι σχετικά πρόσφατα κανείς δεν γνώριζε πώς έμοιαζε αυτό το ιερό. Αλλά από τη δεκαετία του 1990 και μετά, ανακαλύφθηκαν πάνω από είκοσι κομμάτια της μαρμάρινης κατασκευής σε διαφορετικές τοποθεσίες και κατέστη δυνατή η αναδημιουργία ενός τρισδιάστατου υπολογιστικού μοντέλου του ιερού. Ήταν πολύ ψηλό (η μαρμάρινη βάση με την επιχρυσωμένη λειψανοθήκη πάνω της) και είχε τέσσερις κόγχες σε κάθε μία από τις μακρύτερες πλευρές, ώστε οι προσκυνητές να μπορούν να τοποθετούν τα κεφάλια ή τα πονεμένα άκρα τους μέσα σε αυτές.
Δυστυχώς, αυτό το ιερό ήταν βραχύβιο και έμεινε στη θέση του μόνο για εξήντα δύο χρόνια. Το 1538, το Μοναστήρι του Αγίου Σουίθουν στο Γουίντσεστερ (ήταν ένα από τα πολλά χαρακτηριστικά αγγλικά «μοναστήρια-καθεδρικούς ναούς») διαλύθηκε και το ιερό του Αγίου Σουίθουν έγινε κομμάτια. Ωστόσο, υπάρχει μια ισχυρή παράδοση ότι τα λείψανα του προστάτη αγίου θάφτηκαν κρυφά κάτω από το δάπεδο του καθεδρικού ναού. Σύμφωνα με μια εκδοχή, θάφτηκαν κοντά στο σημείο όπου βρισκόταν το ιερό - η ατμόσφαιρα σε αυτό το σημείο εξακολουθεί να είναι πολύ φιλόξενη. Μετά τη διάλυση του μοναστηριού στο Γουίντσεστερ, ο καθεδρικός ναός του συνέχισε να λειτουργεί ως τέτοιος, αν και έγινε αγγλικανικός. Ένα χαρούμενο γεγονός όμως έλαβε χώρα στον καθεδρικό ναό λίγο μετά τον Ερρίκο Η΄: ήταν ο γάμος της Βασίλισσας Μαρίας και του Βασιλιά Φίλιππου της Ισπανίας που πραγματοποιήθηκε εδώ το 1554.
Το 1962, κατά την 1100ή επέτειο της κοίμησης του Αγίου Σουίθουν, υπό τον Κοσμήτορα Γκιμπς-Σμιθ, ανεγέρθηκε ένα συμβολικό διακοσμημένο μεταλλικό ιερό σε σχήμα καταφάλκου στη μνήμη του αγίου κοντά στη θέση του ύστερου μεσαιωνικού ιερού του (η οροφή του μοιάζει με τα μεσαιωνικά στέγαστρα του ιερού). Κεριά ανάβουν σε αυτό το μικρό μνημείο οι προσκυνητές που επισκέπτονται αυτόν τον Καθεδρικό Ναό - Ορθόδοξοι, Καθολικοί και Αγγλικανοί πιστοί.
Το εσωτερικό του Καθεδρικού Ναού του Γουίντσεστερ κόβει την ανάσα με την ευρυχωρία του που θυμίζει τη δόξα του Θεού, την αρχαιότητα και μια ατμόσφαιρα αγιότητας. Φαίνεται σαν να εκτείνεται στην αιωνιότητα. Δεν είναι περίεργο που χρησιμοποιείται για να φιλοξενεί προσκυνητές στο ιερό του Αγίου Σουίθουν. Εκτός από το συμβολικό ιερό του Αγίου Σουίθουν, την «Αγία Τρύπα» και τα νεκροτομεία που αναφέρθηκαν παραπάνω, υπάρχουν πολλά άλλα μέρη σε αυτήν την τεράστια εκκλησία όπου διαμένουν ορθόδοξοι προσκυνητές. Πρώτα απ 'όλα, υπάρχει μια σειρά από εικόνες που ζωγραφίστηκαν το 1990 από τον Ρώσο ζωγράφο Σεργκέι Φιοντόροφ. Τοποθετημένες πάνω από την «Αγία Τρύπα», μοιάζουν με ορθόδοξο τέμπλο.
Οι εικόνες απεικονίζουν από αριστερά προς τα δεξιά: τον Άγιο Μπιρίνο , τον Άγιο Πέτρο, τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, την Θεοτόκο, τον Χριστό Παντοκράτορα, τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή , τον Αρχάγγελο Γαβριήλ, τον Άγιο Παύλο και τον Άγιο Σουίθουν. Οι προσκυνητές πλησιάζουν επίσης στον σταυρό του Αγίου Μπιρίνου με μερικές πέτρες από το ιερό του Αποστόλου του Ουέσσεξ. Ξεχωρίζει επίσης το παρεκκλήσι του Παναγίου Τάφου του Καθεδρικού Ναού, το οποίο έχει μερικές από τις παλαιότερες σωζόμενες τοιχογραφίες στη χώρα: χρονολογούνται στον δωδέκατο και δέκατο τρίτο αιώνα και απεικονίζουν τα Πάθη του Χριστού, ανακαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια των εργασιών αποκατάστασης της δεκαετίας του 1960.
Το Παρεκκλήσι των Φυλάκων Αγγέλων έχει μια εντυπωσιακά όμορφη ζωγραφισμένη οροφή. Το Παρεκκλήσι των Θεοφανείων έχει μια εικόνα της εορτής των Θεοφανείων (υπάρχουν και άλλες εικόνες εδώ κι εκεί στον Καθεδρικό Ναό, συμπεριλαμβανομένης αυτής του Μυστικού Δείπνου), μαζί με φωτεινά παράθυρα του Προραφαηλίτη καλλιτέχνη Εντγουαρντ Μπερν-Τζοουνς/Edward Burne-Jones που απεικονίζουν τον Χριστό και ένα σκαλιστό του Αμνού του Θεού. Το ασυνήθιστο παρεκκλήσι αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη τον Ευαγγελιστή και τους Αποστόλους Ψαράδες έχει μια υπέροχη, «αγροτική» ατμόσφαιρα. Ο Ίζαακ Γουόλτον/Izaak Walton (1593-1683), ψαράς και συγγραφέας ενός μπεστ σέλερ, του "Ο Πλήρης Ψαράς", είναι θαμμένος σε αυτό.
Η κρύπτη του ενδέκατος αιώνα είναι το παλαιότερο τμήμα του Καθεδρικού Ναού και διαθέτει ένα ιερό πηγάδι μέσα σε αυτό, το οποίο πιστεύεται ότι χρησιμοποιούσε ο Άγιος Μπιρίνος για βαπτίσεις. Το μολύβδινο άγαλμα στην κρύπτη, έργο του καλλιτέχνη Άντονι Γκόρμλεϊ, ονομάζεται «Ήχος II», αλλά τον χειμώνα συχνά βρίσκεται μέχρι τα γόνατα στο νερό. Η Αγία Τράπεζα του Καθεδρικού Ναού διαθέτει ένα υπέροχο μεγάλο τέμπλο του δέκατου πέμπτου αιώνα με μεσαιωνικές κόγχες και πέτρινες φιγούρες βασιλικών οικογενειών, εκκλησιαστικών μορφών και αγίων (κυρίως τον Άγιο Σουίθουν να κρατάει μια γέφυρα) - ωστόσο, οι περισσότερες από αυτές είναι αντικαταστάσεις βικτωριανής εποχής, καθώς τα περισσότερα από τα πρωτότυπα έσπασαν βάρβαρα από τους Πουριτανούς. Η άθικτη χορωδία του Καθεδρικού Ναού είναι η παλαιότερη μεγάλη μεσαιωνική χορωδία στην Αγγλία, με τα περίτεχνα σκαλισμένα μισερικόρντα στα περίπτερα: φιγούρες ανδρών, ζώων και φύλλων, κατασκευασμένες από έναν ξυλουργό από το Νόρφολκ. Η ρετροχορωδία έχει τη μεγαλύτερη σωζόμενη περιοχή μεσαιωνικών πλακιδίων δαπέδου στην Αγγλία.
Το Παρεκκλήσι της Παναγίας, το οποίο ήταν θολωτό περίπου το 1500, τιμά στα τιμητικά του μνημεία τη μυθιστοριογράφο και συγγραφέα παιδικών βιβλίων από το Χαμσάιρ, Σαρλότ Γιανγκ (1823-1901), η οποία ήταν αξιοσημείωτη για τη βαθιά χριστιανική της πίστη και προώθησε την αγγλικανική παράδοση του «Κινήματος της Οξφόρδης». Αυτό το παρεκκλήσι δεσπόζει από ένα μεγάλο παράθυρο του Δέντρου του Ιεσσαί (το γενεαλογικό δέντρο του Ιησού Χριστού), και η Μητέρα του Θεού απεικονίζεται σε όλο τον χώρο του. Μεταξύ άλλων θησαυρών του Καθεδρικού Ναού είναι η βιβλιοθήκη του 17ου αιώνα του Επισκόπου Τζορτζ Μόρλεϊ, η οποία περιλαμβάνει μεγάλο αριθμό σπάνιων βιβλίων που αγόρασε με αυθεντικά σκαλιστά ράφια στο νότιο εγκάρσιο κλίτος (έχει επίσης μια τοιχογραφία του 13ου αιώνα που απεικονίζει το ιερό του Σαξονικού Αγίου Σουίθουν, το οποίο χρησιμοποιήθηκε από το 971 έως περίπου το 1450), το σαξονικό γυάλινο «Μπολ Σαφτεσμπουρι/Shaftesbury», στο οποίο, σύμφωνα με την παράδοση, φυλασσόταν η καρδιά του Βασιλιά Κνούτου. η «Βίβλος του Γουίντσεστερ» του δωδέκατου αιώνα—η μεγαλύτερη και ωραιότερη σωζόμενη Βίβλος εκείνης της εποχής, γραμμένη από έναν μόνο γραφέα, με έντονα κεφαλαία γράμματα από χρυσό και λάπις λάζουλι· το άγαλμα της Παναγίας με το Βρέφος του δέκατου πέμπτου αιώνα· και ούτω καθεξής.
Έξω από τον Καθεδρικό Ναό στο Γουίντσεστερ, αξίζει να αναφερθούν τα ακόλουθα μέρη για τους Ορθόδοξους επισκέπτες. Το Μουσείο της Πόλης περιέχει πολλά αντικείμενα που σχετίζονται με το αρχαίο παρελθόν του Γουίντσεστερ, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης του Χριστιανισμού στην περιοχή. Ανάμεσα στα κειμήλια που εκτίθενται εκεί είναι η άδεια λειψανοθήκη του ένατου αιώνα από επιχρυσωμένο χαλκό σε σχήμα πουγκιού, η οποία κάποτε περιείχε τα λείψανα ενός αγίου - ανασκάφηκε το 1976 κατά τη διάρκεια ανασκαφών, και μια ύστερη σαξονική πέτρα με μια ζωγραφιά, πιθανώς από το προ-νορμανδικό μοναστήρι. Και καμία επίσκεψη στο Γουίντσεστερ δεν είναι ολοκληρωμένη χωρίς να επισκεφθείτε το πρώην Νοσοκομείο του Αγίου Σταυρού με τα πτωχοκομεία και την εκκλησία του ανάμεσα στα υδάτινα λιβάδια. Ιδρύθηκε το 1136 από τον προαναφερθέντα Ερρίκο ντε Μπλουά ως το πρώτο φιλανθρωπικό ίδρυμα στην Αγγλία, αυτό το νορμανδικό συγκρότημα λειτουργεί ακόμα και σήμερα. Τώρα παρέχει ένα γηροκομείο για είκοσι πέντε ηλικιωμένους άνδρες, τους «αδελφούς του Αγίου Σταυρού», οι οποίοι αναμένεται να είναι άγαμοι, να φορούν ειδικά άμφια και να πηγαίνουν στην εκκλησία κάθε πρωί. Το πνεύμα της φιλοξενίας βασιλεύει εκεί μέχρι σήμερα, και στους επισκέπτες αυτού του συνόλου δίνεται ένα κομμάτι ψωμί και ένα ποτήρι μπύρα, ακολουθώντας την παλιά παράδοση που ονομάζεται «το επίδομα του οδοιπόρου». Αρχικά, παρείχε στέγη, φροντίδα, ένδυση και φαγητό σε δεκατρείς αδύναμους άνδρες και προσκαλούσε έως και 100 άπορους για δείπνο σε καθημερινή βάση.
«Δεν είναι άδικο που η Άννα Μπράμστον και η Έιμι Λιρόι, οι ιδρύτριες του σχολείου του Αγίου Σουίθιν τον δέκατο ένατο αιώνα, είπαν: «Πουθενά στην Αγγλία οι πέτρες δεν μιλούν πιο εύγλωττα για περασμένες εποχές από ό,τι στο Γουίντσεστερ, την πόλη των βασιλιάδων και των ιερέων».»
Ο ποιητής Τζον Κιτς (1795—1821), ο οποίος έμεινε στο Γουίντσεστερ για αρκετούς μήνες, περπατώντας δίπλα από τον Καθεδρικό Ναό και κατά μήκος των υδάτινων λιβαδιών προς τον Άγιο Κρος, εμπνεύστηκε εδώ την Ωδή του στο Φθινόπωρο: «...εποχή ομίχλης και ώριμης καρποφορίας,
στενός επιστήθιος φίλος του ώριμου ήλιου·
συνωμοτώντας μαζί του πώς να φορτώσουν και να ευλογήσουν
με καρπούς τρέχουν τα αμπέλια που περιβάλλουν τις αχυρένιες παρτέρια.
Μνήμη: 2 Ιουλίου (κοίμησις) και 15 Ιουλίου (ανακομιδή λειψάνων)
Τροπάριο — Ήχος Δ΄
«Η χάρη του Θεού σε αποκάλυψε φανερά στο ποίμνιό σου ως διδάσκαλο»
της κατανύξεως, υπόδειγμα πραότητας και υπέρμαχος της ευσέβειας·
γιατί με την υπερβάλλουσα ταπεινότητά σου έφτασες στην κορυφή της αγιότητας,
και για τις πολλαπλές σου αρετές έλαβες στέμμα στα ύψη.
Ω άγιε επίσκοπε Σουίθουν, πάτερ ημών, ικέτευσε τον Θεό Χριστό,
ώστε να σώσει όσους τιμούν τη μνήμη σου με αγάπη.»
Πηγές: drjohnhutchisonhall.com , orthochristian.com , Wikipedia
Σχόλια