Αγία Χίλντα, η Σεβάσμια Ηγουμένη του Γουίτμπι
Έγινε ενημέρωση: 6 Σεπ
Η Αγία Χίλντα (Χιλντ) είναι μια από τις πιο σεβαστές αγίες στην Αγγλία, ευρέως γνωστή ως «Ηγουμένη του Αγγλικού Λαού».
Η Αγία Χίλντα του Γουίτμπι γεννήθηκε σε ευγενή οικογένεια το 614 μ.Χ. Ήταν η δεύτερη κόρη του Χέρερικ, ανιψιού του Έντουιν, βασιλιά της Ντέιρα , και της συζύγου του, Μπρεγκούσβιτς . Ως μωρό, έμεινε ορφανή και μεγάλωσε από τον θείο της, τον βασιλιά Έντουιν. Ο θείος της παντρεύτηκε στη συνέχεια μια γοητευτική χριστιανή πριγκίπισσα, την Έθελμπουργκ του Κεντ, η οποία συνοδευόταν από μοναχούς από το βασίλειό της, συμπεριλαμβανομένου ενός γνωστού ασκητή, του Παυλίνου της Υόρκης.
Όταν η Χίλντα ήταν 13 ετών, ο βασιλιάς Έντουιν επέλεξε να ασπαστεί επίσημα το Χριστιανισμό και αυτός και ολόκληρη η αυλή του, συμπεριλαμβανομένης της Χίλντα, βαφτίστηκαν ως μέλη του νοικοκυριού του. Ο ναός της Υόρκης, όπου βαφτίστηκαν, είναι πλέον ένας αρχαίος καθεδρικός ναός.
Πρώιμη ζωή
Όταν η Χίλντα ήταν μωρό, η μητέρα της είδε ένα όνειρο στο οποίο ανακάλυψε ένα πολύτιμο κολιέ κρυμμένο κάτω από τα ρούχα της, το οποίο έλαμπε έντονα σε όλη την Αγγλία. Αυτό το όνειρο πραγματοποιήθηκε στην κόρη της, Χίλντα, η οποία απέκτησε τεράστια αγιότητα και έγινε αληθινό φως και ζωντανό παράδειγμα για πολλούς θρησκευόμενους. Η Χίλντα βαφτίστηκε από τον σεβάσμιο επίσκοπο Παυλίνο της Υόρκης όταν ήταν αρκετά μικρή. Η οικογένειά της ήταν συγγενής του ευσεβούς βασιλιά Έντουιν της Νορθουμβρίας και πιθανότατα μεγάλωσε στη βασιλική αυλή της Νορθουμβρίας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του. Χωρίς αμφιβολία, πέρασε το πρώτο μέρος της ζωής της με στενή οικογένεια.
«Ο Σεβάσμιος Βέδας αφηγείται την ιστορία για το πώς, παρά την τρομερή πίεση να παντρευτεί, η όμορφη Χίλντα επέλεξε να ακολουθήσει τον Άγιο Άινταν του Λίντισφαρν μετά από μια περίοδο μαθητείας στη Νορθουμβρία. Έγινε μοναχή σε ηλικία 33 ετών και το 647 εισήλθε στο μοναστήρι του Χάρτλπουλ (του οποίου το όνομα σημαίνει «ελάφι δίπλα στη θάλασσα») στον ποταμό Τις κοντά στο Ντάραμ.»
Αποστολή
Η Αγία Χίλντα έγινε αμέσως υπέρμαχος του Κελτικού Χριστιανισμού της Ιόνα, αντιστεκόμενη στις ρωμαϊκές διατυπώσεις που εισήχθησαν στην περιοχή, και η ευσέβειά της και οι θαυματουργές προσευχές της κέρδισαν την προσοχή πολλών βασιλιάδων των βρετανικών χωρών.
Χρηματοδότησε και φρόντισε τον θρυλικό μοναχό Κέδμον, τον πρώτο μοναχό-βάρδο της Αγγλίας. Η Χίλντα αναγνώρισε το πνευματικό του ταλέντο να τραγουδάει αγγελικά τραγούδια που άκουγε σε όνειρα και τα κατέγραψε, προσφέροντας μερικά από τα πρώτα χριστιανικά ποιήματα στα Βρετανικά Νησιά, εκτός από τα έργα του Αγίου Πατρικίου.
Πνευματικός της πατέρας για πολλά χρόνια ήταν ο άγιος Επίσκοπος Άινταν του Λίντισφαρν. Η Χίλντα επισκέφθηκε το βασίλειο της Ανατολικής Αγγλίας και επρόκειτο να φύγει για τη Γαλατία για να ζήσει στο μοναστήρι του Τσελς, αλλά ο Άγιος Άινταν κάλεσε την πνευματική του κόρη πίσω στη Νορθουμβρία, όπου της έδωσε ένα μικρό οικόπεδο στη βόρεια όχθη του ποταμού Γουέαρ. Εδώ, η μέλλουσα αγία και πολλές άλλες πιστές μοναχές διδάχθηκαν τα ιρλανδικά μοναστικά έθιμα που έφερε στην Αγγλία η Αγία Άινταν. Η Χίλντα σύντομα επιλέχθηκε ως δεύτερη ηγουμένη του διπλού μοναστηριού του Χάρτλπουλ, διαδεχόμενη τον Άγιο Χιέ. Η νέα ηγουμένη οργάνωσε τη ζωή αυτής της κοινότητας σύμφωνα με την παράδοση των ιρλανδικών μοναστηριών.
Το 655, πριν αντιμετωπίσει τον τεράστιο στρατό του παγανιστή βασιλιά Πέντα της Μερκίας,
Ο βασιλιάς Όσβιου προσευχήθηκε θερμά στον Θεό και υποσχέθηκε ότι αν κέρδιζε, θα δώριζε κτήματα σε όλο το βασίλειο για την ίδρυση μοναστηριών. Ένα θαύμα συνέβη: Ο Πέντα σκοτώθηκε σε μάχη και ο στρατός του συντρίφθηκε. Ο Όσβιου τήρησε την υπόσχεσή του και παραχώρησε δώδεκα ακίνητα για την ίδρυση μοναστικών μοναστηριών. Η Χίλντα απέκτησε περίπου 1200 στρέμματα στην πόλη Γουίτμπι (παλαιότερα γνωστή ως Στρένεσχαλκ· το σύγχρονο όνομα "Γουίτμπι", που σημαίνει "λευκή πόλη", προήλθε από τον ενδέκατο αιώνα) στα ανατολικά της σημερινής κομητείας του Βόρειου Γιορκσάιρ. Το 657, η ηγουμένη ίδρυσε ένα διπλό μοναστήρι (με ξεχωριστές κοινότητες για μοναχούς και μοναχές, αλλά όλοι προσεύχονταν στην ίδια εκκλησία) και άρχισε να το φροντίζει. Ο Κύριος χάρισε ένα λαμπρό μέλλον σε αυτό το θεμέλιο.
Τα εδάφη της Χίλντα δεν είχαν το όμορφο τοπίο που απολάμβαναν άλλες περιοχές. Οι βάλτοι του Γιορκσάιρ περιέβαλλαν το αβαείο από τη μία πλευρά, ενώ ο απέραντος ωκεανός έσκαγε στους βράχους που το προστάτευαν από την άλλη. Παρ'όλα αυτά το Γουίτμπι αναδείχθηκε πρότυπο μοναστικής ζωής, ένα μεγάλο πνευματικό και πνευματικό κέντρο του οποίου η φήμη εξαπλώθηκε σε όλη την Αγγλία και πέρα από αυτήν. Το Γουίτμπι είδε την ανάπτυξη της λογοτεχνίας, των τεχνών, των πνευματικών και κοσμικών επιστημών και διαφόρων τεχνών, καθώς και μια αυστηρή μοναστική πρακτική. Υποστήριξε και φρόντισε τον διάσημο μοναχό Κέδμον, τον πρώτο μοναχό-βάρδο της Αγγλίας.
Λόγω της μεγάλης φήμης του μοναχισμού της Αγίας Χίλντας, η Σύνοδος του Γουίτμπι πραγματοποιήθηκε στο μοναστήρι της το 664 μ.Χ., συγκληθείσα από τον βασιλιά Όσβιγκ, για να αντιμετωπίσει το ζήτημα των Ρωμαϊκών και Κελτικών Εκκλησιών που γιόρταζαν το Πάσχα χρησιμοποιώντας διαφορετικούς υπολογισμούς, προκαλώντας σύγχυση και διχόνοια μεταξύ των πιστών. Το θέμα αμφισβητήθηκε έντονα μεταξύ του Επισκόπου Κόλμαν της Νορθουμβρίας και του Αγίου Γουίλφριντ, ο οποίος μόλις είχε επιστρέψει από τη Ρώμη. Αφού έχασαν την υποστήριξη του Βασιλιά, οι μοναχοί της Ιόνα αναγκάστηκαν να παραιτηθούν από τον έλεγχο των μοναστηριών της Νορθουμβρίας και να αποσυρθούν στην Ιρλανδία, όπου ο Κελτικός Χριστιανισμός άκμασε για μερικούς ακόμα αιώνες. Στη συνέχεια, όσοι παρέμειναν στη Νορθουμβρία αναγκάστηκαν να αποδεχτούν το ρωμαϊκό σύστημα χρονολόγησης, κάτι που έκαναν η Αγία Χίλντα και όλες οι αδελφές παρά την αφοσίωσή τους στην παλαιότερη μορφή του Κελτικού Χριστιανισμού.
«Η Σύνοδος του Γουίτμπι αποδείχθηκε μια κρίσιμη στιγμή στην ιστορία του Κελτικού Χριστιανισμού, καθώς η Ρωμαϊκή Εκκλησία εκμεταλλεύτηκε αυτόν τον θρίαμβο για να επιβεβαιώσει την αξίωση του Πάπα για παγκόσμια δικαιοδοσία και το αλάθητο της Ρωμαϊκής Εκκλησίας. Αν και λυπηρή, η απόφαση να χρησιμοποιηθεί το Ρωμαϊκό Ημερολόγιο επέτρεψε στην Εκκλησία στη Νορθουμβρία να επικοινωνήσει πιο αποτελεσματικά με τις γύρω περιοχές, καθώς επέτρεψε τη λατινική εκπαίδευση να ριζώσει μεταξύ των Κελτών.»
Τελικά, καθώς η Ευρώπη βυθιζόταν στους Σκοτεινούς Αιώνες και οι Βάρβαροι κατέστρεφαν τον δυτικό πολιτισμό στην ήπειρο, οι μοναχοί της Νορθουμβρίας, της Αϊόνας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας, κληρονόμοι της μικτής Κελτο-Ρωμαϊκής Παράδοσης της Αγίας Χίλντας, ανέλαβαν την διαφύλαξη του Χριστιανισμού από τον αναλφαβητισμό και τον επανευαγγελισμό του μεγαλύτερου μέρους της Βόρειας Ευρώπης.
Η Αγία Χίλντα ήταν μια ικανή, δυναμική και εξαιρετικά ενεργητική ηγουμένη. Τα πιο βασικά καθήκοντα των μοναχών και των μοναχών που βρίσκονταν υπό τη φροντίδα της ήταν να μελετούν εκτενώς τις Αγίες Γραφές και να εκτελούν καλά έργα. Η Αγία Χίλντα συγκέντρωσε εκτεταμένες βιβλιοθήκες και δίδαξε λατινικά και λογοτεχνία σε ιερείς και άλλα μέλη του κλήρου. Η σοφία και οι συνετές συμβουλές αυτής της αγίας γυναίκας εκτιμήθηκαν τόσο πολύ που βασιλιάδες και επίσκοποι ζήτησαν τη βοήθειά της. Πολλές εκκλησιαστικές αρχές και λόγιοι, ηγεμόνες και απλοί άνθρωποι - όλοι - έτρεφαν μεγάλη εκτίμηση για την Αγία Χίλντα και τη θεωρούσαν πνευματική μέντορα. Η Σεβάσμια Χίλντα λατρευόταν και αγαπούνταν ως «η μητέρα της χώρας της» επειδή νοιαζόταν ιδιαίτερα για τους φτωχούς και τους μειονεκτούντες.
«Η αγία ζωή, η εξουσία, η δημοτικότητα και η επιρροή της Αγίας Χίλντας συνέβαλαν σημαντικά στην ενοποίηση της Εκκλησίας και στην εξάπλωση του Χριστιανισμού στα τέλη της Αγγλίας του έβδομου αιώνα. Το παράδειγμα της Αγίας Χίλντας καταδεικνύει ότι ο μοναχισμός και η εκπαίδευση των γυναικών στην πρώιμη Αγγλία ήταν υψηλού επιπέδου.»
Στην πραγματικότητα, η Αγγλία ανέδειξε όχι μόνο πολυάριθμους αγίους, σοφούς και χαρισματικούς ηγούμενους και πνευματικούς πατέρες, αλλά και αμέτρητες ηγουμένες και πνευματικές μητέρες. Πέντε μοναχοί που σπούδασαν στο Γουίτμπι έγιναν επίσκοποι, τέσσερις από τους οποίους τιμώνται ως άγιοι: ο Άγιος Ιωάννης του Μπέβερλι, Θαυματουργός, ο Άγιος Γουίλφριντ ο Νεότερος, Επίσκοπος της Υόρκης, ο Άγιος Μπόσα, Επίσκοπος της Υόρκης και η Αγία Έντδα, Επίσκοπος του Γουίντσεστερ.
Η φήμη του Αβαείου Γουίτμπι, «ενός σπουδαίου μοναστηριού, φημισμένου για τους αυστηρούς κανόνες του και την ιερή ζωή των μοναχών και των μοναχών του, ενός σιδηρουργείου αγίων και μιας σχολής μελλοντικών επισκόπων», και της Σεβάσμιας Ηγουμένης του Χίλντα εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλη την Αγγλία. Η Αγία Χίλντα ήταν ένθερμη υποστηρίκτρια του Αγίου Θεοδώρου, του μοναδικού Έλληνα Αρχιεπισκόπου του Καντέρμπουρι, του οποίου η αποστολή ήταν να συμφιλιώσει ολόκληρη την αγγλική Εκκλησία και το Κράτος. Σύμφωνα με τον θρύλο,
Λέγεται ότι όταν η Αγία Χίλντα έφτασε για να φέρει το φως και να χτίσει το αβαείο της στο Γουίτμπι, η πόλη ήταν τυλιγμένη στη σκιά, κατακλυσμένη από φίδια. Αυτά τα άγρια φίδια ήταν γνωστά για το ότι δάγκωναν με το θανατηφόρο δηλητήριό τους, το οποίο άφηνε πολλούς να φοβούνται για τη ζωή τους.
Παρά τον κίνδυνο, η Αγία Χίλντα αρνήθηκε να πτοηθεί. Με την ακλόνητη πίστη της και την ισχυρή της ηγεσία, στράφηκε στην προσευχή και ζήτησε τη βοήθεια του Θεού. Ως αποτέλεσμα των προσευχών της, συνέβη ένα θαύμα: τα φίδια έπεσαν από τους γκρεμούς και μετατράπηκαν σε πέτρες καθώς έπεφταν!
Μπορούμε να βρούμε πληροφορίες για την Αγία Χίλντα στο βιβλίο «Η Ιστορία της Αγγλικής Εκκλησίας και του Λαού», που γράφτηκε από τον Σεβάσμιο Βέδα του Τζάροου.
Η ανάπαυσή της
Η Αγία Χίλντα πάλευε με μια σοβαρή και χρόνια ασθένεια κατά τα τελευταία έξι χρόνια της ζωής της. Είναι πιθανό να επρόκειτο για πυρετό αδυναμίας. Ωστόσο, τα σωματικά της βάσανα δεν είχαν καμία επίδραση στη δύναμη του πνεύματός της ή στην αφοσίωσή της ως ηγουμένης και συμβούλου. Αναφέρεται ότι η αγία επιθυμούσε να αναπαυθεί στο μοναστήρι του Χάκνες (τώρα το ομώνυμο χωριό στο Βόρειο Γιορκσάιρ), το οποίο είχε ιδρύσει λίγο πριν από τον θάνατό της - αλλά αυτό δεν έμελλε να συμβεί. Η Χίλντα απεβίωσε ειρηνικά στις 17 Νοεμβρίου 680, σε ηλικία εξήντα έξι ετών, αφού έλαβε την τελευταία της Θεία Κοινωνία.
«Θαύματα συνέβησαν κατά την κοίμηση της αγίας. Καμπάνες άρχισαν μυστηριωδώς να χτυπούν στο μοναστήρι του Χάκνες—μόλις δεκατρία μίλια από το Γουίτμπι—την ίδια στιγμή που η αγνή ψυχή της Χίλντα έφυγε από το σώμα της, και το βράδυ πριν από την κοίμηση της Χίλντα, μια ευσεβής μοναχή ονόματι Μπέγκου είδε αγγέλους να μεταφέρουν την ψυχή της αγίας στους ουρανούς. Μια αδελφή στο μοναστήρι του Γουίτμπι είχε το ίδιο όραμα. Τα θαύματα συνεχίστηκαν στα λείψανα της Αγίας Χίλντα και οι προσκυνητές προσέλκυαν αυτά για αιώνες.»
Την Αγία Χίλντα διαδέχθηκε ως ηγουμένη του Γουίτμπι η χαρισματική και σοφή ηγουμένη Αγία Ενφλέντα. Περίπου 25 χρόνια μετά τον θάνατο της Χίλντα, το συναξάριο του Αγίου Γρηγορίου του Μεγάλου (γνωστού στην Ανατολή ως Γρηγορίου του Διαλόγου), Πάπα της Ρώμης και οργανωτή της αποστολής στην Αγγλία, γράφτηκε στο Γουίτμπι. Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι η Μονή Γουίτμπι ήταν για πολύ καιρό το κύριο μοναστήρι στη Νορθουμβρία, ήταν στενά συνδεδεμένη με τη βασιλική οικογένεια και χρησίμευε ως τόπος ταφής για τη βασιλική οικογένεια Ντέιρα.
Αρχίζοντας από τα τέλη του όγδοου αιώνα, οι ειδωλολάτρες Δανοί άρχισαν να λεηλατούν τα μοναστήρια της Αγγλίας. Το 867, το μοναστήρι του Γουίτμπι καταστράφηκε, αλλά τα λείψανα της Αγίας Χίλντας διασώθηκαν. Έχει τεκμηριωθεί ότι κατά τη διάρκεια του Εδμόνδου Α΄ (939-946), ορισμένα από τα λείψανά της μεταφέρθηκαν στο Γκλάστονμπερι και άλλα φυλάσσονταν στο μοναστήρι του Αγίου Πέτρου στο Γκλόστερ και στο Ντάραμ. Το νορμανδικό, ρωμαιοκαθολικό μοναστήρι του Αγίου Πέτρου και της Αγίας Χίλντας ιδρύθηκε στην ίδια τοποθεσία με το αρχικό ίδρυμα της Αγίας Χίλντας το 1078. Αυτό υπήρχε μέχρι το 1539, όταν διαλύθηκε ως μέρος της Μεταρρύθμισης. Η Αγία Χίλντα τιμόταν σε όλη την Αγγλία, αλλά ιδιαίτερα στο βορρά. Υπάρχουν δεκαπέντε ιστορικές εκκλησίες αφιερωμένες σε αυτήν.
Σήμερα, προσκυνητές από διάφορα χριστιανικά δόγματα επισκέπτονται το Γουίτμπι, μια μικρή και γραφική πόλη στις ακτές της Βόρειας Θάλασσας, για να δουν τα καλοδιατηρημένα ερείπια του Αβαείου, την αρχαία εκκλησία της Αγίας Μαρίας της Παρθένου, δύο εκκλησίες αφιερωμένες στην Αγία Χίλντα (μία Αγγλικανική και μία Καθολική) και άλλες εκκλησίες. Ένα άλλο αξιοθέατο στο Γουίτμπι είναι τα περίφημα 199 σκαλοπάτια του, τα οποία είναι σχεδόν 600 ετών. Οδηγούν από το «κάτω μέρος της πόλης» στον ανατολικό βράχο ή «το πάνω μέρος», όπου βρίσκονται τα ερείπια του αβαείου. Οι περισσότεροι τουρίστες χρησιμοποιούν αυτά τα ιστορικά σκαλοπάτια για να φτάσουν στο Αβαείο.
«Υπάρχει ένας γλυκός παραδοσιακός τοπικός θρύλος ότι τα θαλασσοπούλια δεν πετάνε πάνω από τα ερείπια της Μονής από σεβασμό προς την αγία ηγουμένη· και ακόμα κι αν το κάνουν, επιβραδύνουν κάθε φορά—σε ένδειξη τιμής στην αγία!»
Η Αγία Χίλντα είναι και πάντα λατρεύτηκε ως η προστάτιδα αγία της εκπαίδευσης, της μάθησης, του πολιτισμού και της ποίησης. Πολλές χώρες γιορτάζουν την Χίλντα ονομάζοντας σχολεία και κολέγια για κορίτσια. Στην Αγγλία, τα Κολλέγια της Αγίας Βέδας και της Αγίας Χίλντα στο Ντάραμ και το Κολλέγιο της Αγίας Χίλντα στην Οξφόρδη έχουν πάρει το όνομά της προς τιμήν της. Εκκλησίες αφιερωμένες στην Αγία Χίλντα υπάρχουν σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά. Το «Χίλντα» παραμένει ένα βαπτιστικό όνομα για κορίτσια στην Αγγλία και τη Γερμανία. Σύμφωνα με την παράδοση, η κεφαλή της Αγίας Χίλντα φυλάσσεται ακόμα και σήμερα στον Καθεδρικό Ναό του Ντάραμ.
Αγία Ηγουμένη Χίλντα, πρεσβεία στον Θεό για εμάς!
Η μνήμη του εορτάζεται στις 17 Νοεμβρίου (κοιμήσου) και στις 25 Αυγούστου (ανακομιδή λειψάνων)
Τροπάριο, στον Ήχο Ι -
«Αν και είχες βασιλική καταγωγή και γενεαλογία, ω Χίλντα, απέρριψες τα γήινα πλούτη και τα θέλγητρα της σάρκας. Και προσκολλημένη με όλη σου την καρδιά στον Χριστό, ανέλαβες τον αγώνα της μοναστικής ζωής. Γι' αυτό, ο Θεός σε προίκισε με τέτοια σοφία και σύνεση, ώστε όλος ο λαός έσπευσε σε εσένα για συμβουλές και βοήθεια. Ω σεβάσμια μητέρα, παρακάλεσε Τον αδιάκοπα να μας χαρίζει το μεγάλο του έλεος.»
Σχόλια