Άγιος Κάθμπερτ του Λίντισφαρν, ο Θαυματουργός
Έγινε ενημέρωση: 2 Σεπ
«Έχετε πίστη και εμπιστευτείτε ολόψυχα τον Θεό, ο οποίος ποτέ δεν θα εγκαταλείψει όσους Τον αγαπούν» — αυτά τα λόγια ανήκουν στον Άγιο Κάθμπερτ, «τον θαυματουργό της αγγλικής γής» που έζησε πριν από περισσότερα από 1300 χρόνια. Είναι αναμφισβήτητο ότι ο Άγιος Κάθμπερτ του Λίντισφαρν είναι ο πιο αγαπημένος και σεβαστός Άγγλος άγιος σε όλη την ιστορία της χώρας.
Ο Άγιος Κάθμπερτ (/ˈkʌθ.bɜːrt/) (περ. 634 – 20 Μαρτίου 687) ήταν άγιος των πρώτων αιώνων της Χριστιανικής εκκλησίας της Νορθουμβρίας της λεγόμενης κελτικής παράδοσης. Ήταν μοναχός, επίσκοπος και ερημίτης, συνδεδεμένος με τα μοναστήρια του Μέλροουζ και του Λίντισφαρν στο Βασίλειο της Νορθουμβρίας, που σήμερα βρίσκεται στη βορειοανατολική Αγγλία και τη νοτιοανατολική Σκωτία.
Το πρώτο του συναξάρι γράφτηκε από έναν ανώνυμο συγγραφέα αρκετά χρόνια μετά την κοίμησή του, και περίπου το 720 η μεγάλη μας αυθεντία, οΣεβάσμιος Βέδας του Τζάροου , έγραψε τις δύο εκδοχές του Βίου του Αγίου Κάθμπερτ: μία σε πεζό λόγο και μία σε έμμετρο λόγο. Αυτές είναι οι πιο αξιόπιστες πηγές για τη ζωή του αγίου μας. Ωστόσο, εκτός από αυτές, έχουμε πολύ πλούσιες παραδόσεις από τη βόρεια Αγγλία σχετικά με αυτόν τον άγιο και αρκετούς μεταγενέστερους Βίους, γραμμένους κυρίως μετά την Νορμανδική Κατάκτηση. Αξιοσημείωτα, ο Ρέτζιναλντ του Ντάραμ (+ περ. 1190) έγραψε μια αφήγηση για πάνω από 100 μεταθανάτια θαύματα του Αγίου Κάθμπερτ.
Η τιμή προς τον Άγιο Κάθμπερτ, τα λείψανά του και άλλα ιερά αντικείμενα που συνδέονται με αυτόν ανά τους αιώνες είναι καλά τεκμηριωμένη. Τουλάχιστον 135 εκκλησίες σε όλη την Αγγλία είναι αφιερωμένες σε αυτόν (83 από τις οποίες είναι αρχαίες) και τουλάχιστον 17 στη Σκωτία, εκτός από τα πολυάριθμα ιερά πηγάδια τόσο στη βόρεια Αγγλία όσο και στη Σκωτία. Οι Άγγλοι τον έχουν τιμήσει και τον έχουν λατρέψει ως έναν από τους κύριους ουράνιους μεσολαβητές και προστάτες τους, και πολλά θαύματα λαμβάνουν χώρα μέσω των προσευχών του ακόμη και τώρα.
Ο Άγιος Κάθμπερτ διέθετε ένα σπάνιο πνεύμα ατελείωτης αγάπης για τον Θεό, τους ανθρώπους και κάθε δημιουργία του Θεού, και είχε καλοσύνη, μεγάλη συμπόνια και ζήλο στο κήρυγμα του Ευαγγελίου. Για την ταπεινότητα και την αγαπητική του καρδιά, ο Κύριος χάρισε στον Κάθμπερτ τα χαρίσματα της προσευχής, των θαυμάτων, της προφητείας και της διόρασης.
Η στοργική και φιλική του φύση προσέλκυσε τις καρδιές των συγχρόνων του. Ήταν φίλος πολλών άλλων αγίων της εποχής του, αλλά και απλών ανθρώπων και μελών της βασιλικής οικογένειας. Για 53 χρόνια της ζωής του ήταν απλός μοναχός, ηγούμενος μοναστηριών, δάσκαλος, ιεραπόστολος, για πολλά χρόνια - ερημίτης και για μικρό χρονικό διάστημα - ακόμη και επίσκοπος. Η προσωπικότητά του συνδύαζε την προσευχή, την αγάπη για τη μοναχική ζωή και ταυτόχρονα είχε τεράστια ενέργεια και ζήλο στη διάδοση του Ευαγγελίου και στην υποστήριξη των απλών ανθρώπων.
Πρώτα χρόνια
Πιθανότατα γεννήθηκε το 634 στα βόρεια του βασιλείου της Νορθουμβρίας σε ευγενή οικογένεια. Η γενέτειρά του δεν είναι γνωστή, αν και ορισμένοι ερευνητές υποθέτουν ότι το Ντάνμπαρ βρισκόταν πέρα από τα σκωτσέζικα σύνορα (τότε μέρος της Νορθουμβρίας).
«Από την ηλικία των οκτώ ετών, ο Άγιος Κάθμπερτ ανατράφηκε από μια φτωχή χήρα ονόματι Κένσγουιθ στα λεγόμενα Σκωτικά Πεδινά. Τον αγαπούσε πολύ και τον δίδαξε πώς να προσεύχεται. Αργότερα, η Κένσγουιθ έγινε μοναχή αγίας ζωής.»
Η επικοινωνία με τον αόρατο κόσμο των αγγέλων διαπερνούσε τη ζωή του από την πρώιμη παιδική ηλικία. Έτσι, ως αγόρι 7 ετών συνήθιζε να παίζει θορυβώδη παιχνίδια σε εξωτερικούς χώρους με άλλα παιδιά. Κάποτε παρασύρθηκε τόσο πολύ από ένα αργό παιχνίδι που ένας άγγελος του Θεού με τη μορφή ενός μικρού αγοριού εμφανίστηκε μπροστά του και άρχισε να κλαίει δυνατά. Ο Άγιος Κάθμπερτ προσπάθησε να τον ηρεμήσει, αλλά το αγόρι απάντησε: «Γιατί, άγιε Κάθμπερτ, επιδίδεταις σε ανάλαφρα παιχνίδια που είναι ακατάλληλα για έναν ιερέα και επίσκοπο; Δεν θα γίνεις ο εαυτός σου, εκτός αν κατευθύνεις το μυαλό σου σε πνευματικά πράγματα. Γιατί ο Κύριος σε έχει χειροτονήσει να διδάσκεις τις αρετές ακόμη και σε εκείνους που είναι μεγαλύτεροι από εσένα». Από εκείνη τη στιγμή ο μικρός Άγιος Κάθμπερτ έγινε πολύ σοβαρός και άρχισε να αναπτύσσεται πνευματικά. Αρκετά χρόνια αργότερα, ένας άγγελος με τη μορφή ενός ιππέα θεράπευσε τον άγιο από την χωλότητα.
«Ήδη από νεαρή ηλικία, ο Άγιος Κάθμπερτ έκανε τα πρώτα του θαύματα. Ακόμα και τα στοιχεία της φύσης τον υπάκουαν. Έτσι, κάποτε, με προσευχή, άλλαξε την κατεύθυνση ενός δυνατού ανέμου στο ποτάμι και οι βάρκες με τους μοναχούς που μετέφεραν ξυλεία, διάσπαρτες σε όλο το ποτάμι, κατάφεραν να δέσουν στην ξηρά πολύ εύκολα».
Όταν ο Άγιος Κάθμπερτ ήταν 17 ετών, έβοσκε κοπάδια προβάτων ψηλά στους λόφους. Κάποτε, αργά το βράδυ, είδε μια ομάδα αγγέλων να μεταφέρει την ψυχή ενός άλλου μεγάλου αγίου στις ουράνιες κατοικίες. Αυτός ήταν ο Άγιος Άινταν, ο οποίος είχε κοιμηθεί εκείνη ακριβώς τη στιγμή (31 Αυγούστου 651). Ακούγεται ένα εξαιρετικά όμορφο, απόκοσμο τραγούδι αγγελικών χορωδιών. Ο νεαρός Κάθμπερτ εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από αυτό το όραμα που αμέσως και σταθερά αποφάσισε να αφιερώσει όλη του τη ζωή στην υπηρεσία του Κυρίου και να γίνει μοναχός.
«Τα άγρια ζώα αγαπούσαν και υπηρετούσαν τον άγιο κατά τη διάρκεια της ζωής του. Έτσι, καθ' οδόν προς το πρώτο του μοναστήρι, ο Άγιος Κάθμπερτ πέρασε τη νύχτα σε μια παλιά καλύβα, πεινασμένος πολύ.»
Εκείνο το βράδυ ο πιστός του φίλος - ένα άλογο - βρήκε ζεστό ψωμί ανάμεσα σε άχυρα. Ο Άγιος Κάθμπερτ ύμνησε τον Δημιουργό, έφαγε το μισό του και έδωσε το άλλο μισό στο άλογο.
Έτυχε ο Άγιος Κάθμπερτ να είχε διοριστεί στο διακόνημα της υποδοχής ξένων και λέγεται ότι φιλοξένησε έναν άγγελο Κυρίου που ήρθε για να δοκιμάσει την ευσέβειά του. Διότι, καθώς πήγε πολύ νωρίς το πρωί, από το εσωτερικό του μοναστηριού στο κελί των ξένων, βρήκε εκεί καθισμένο έναν νεαρό, τον οποίο θεώρησε ώς άνδρα και τον φιλοξένησε ως τέτοιο. Του έδωσε νερό να πλύνει τα χέρια του. Έπλυνε ο ίδιος τα πόδια του, τα σκούπισε και τα στέγνωσε ταπεινά στην αγκαλιά του. Μετά από αυτό τον παρακάλεσε να μείνει μέχρι την τρίτη ώρα της ημέρας και να φάει πρωινό, για να μην πεινάσει και να κρυώσει το χειμώνα, αν πήγαινε στο ταξίδι του νηστικός.
Διότι τον θεώρησε άνθρωπο και νόμιζε ότι ένα μακρύ ταξίδι τη νύχτα και μια έντονη χιονόπτωση τον είχαν κάνει να στραφεί εκεί το πρωί για να ξεκουραστεί.
Ο άλλος απάντησε ότι δεν μπορούσε να καθυστερήσει, γιατί το σπίτι στο οποίο κατευθυνόταν βιαστικά βρισκόταν σε κάποια απόσταση. Ο Άγιος Κάθμπερτ παρότρυνε τον επισκέπτη να φάει, αλλά όταν επέστρεψε με φρεσκοψημένο ψωμί, είδε ότι έείχε φύγει, χωρίς να έχει αφήσει κανένα ίχνος στο φρέσκο χιόνι.
Ο άνθρωπος του Θεού έμεινε έκπληκτος και, αναπολώντας τις περιστάσεις, γύρισε πίσω στο τραπέζι στην τραπεζαρία.
«Καθώς πλησίασε, ένιωσε μια υπέροχη μυρωδιά και γλυκύτητα. Και κοιτάζοντας γύρω του για να δει από τι θα προερχόταν, είδε τρία λευκά ψωμιά τοποθετημένα εκεί, ασυνήθιστης λευκότητας και άριστης ποιότητας.»
Τρέμοντας από το θέαμα, είπε μέσα του: «Αντιλαμβάνομαι ότι ήταν ένας άγγελος Κυρίου που φιλοξένησα, και ότι ήρθε να μας ταΐσει, όχι για να τραφεί ο ίδιος. Ιδού, έφερε τέτοια ψωμιά που αυτή η γη δεν έβγαλε ποτέ. Ξεπερνούν το κρίνο σε λευκότητα, το τριαντάφυλλο σε άρωμα και το μέλι σε γεύση. Επομένως, δεν παράγονται από αυτή τη γη, αλλά αποστέλλονται από τον παράδεισο. Δεν είναι περίεργο που απέρριψε την προσφορά μου για γήινη τροφή, όταν απολαμβάνει τέτοιο ψωμί στον ουρανό». Ο άνθρωπος του Θεού παρακινήθηκε από αυτό το ισχυρό θαύμα να είναι ακόμα πιο ζηλωτής στην εκτέλεση έργων ευσέβειας. Και με τις πράξεις του αύξησε πάνω του και τη χάρη του Θεού. Από τότε έβλεπε και συνομιλούσε συχνά με αγγέλους, και όταν πεινούσε τρεφόταν με ασυνήθιστη τροφή που του παρείχε απευθείας ο Θεός δια μέσου των αγγέλων του.
Υπάρχουν αρκετές ιστορίες απο την ζωή του, γραμμένες απο τον Άγιο Μπέντε που αφηγούνται πώς ζώα ή πουλιά φέρνουν τροφή στον Άγιο Κάθμπερτ, ή αλλιώς τη βρίσκει ως εκ θαύματος παρεχόμενη γι' αυτόν.
Για παράδειγμα, περιγράφει πώς προσευχήθηκε για ήρεμο καιρό και η τρικυμία κόπασε, επιτρέποντας σε αυτόν και τους αδελφούς του να πλεύσουν με ασφάλεια στο λιμάνι.
Λίγο αργότερα στην ακτή βρήκαν τρία κομμάτια φρεσκοκομμένης σάρκας δελφινιού στρωμένα για να τα φάνε.
«Σε μια άλλη περίπτωση, μάλωσε τα πουλιά που έτρωγαν τη σοδειά κριθαριού του, την οποία είχε σπείρει κοντά στο νεόκτιστο ερημητήριό του στο νησί Φαρν, και τα πουλιά έφυγαν υπάκουα μακριά απο το χωράφι του και δεν επέστρεψαν ποτέ ξανά.»
Ο Άγιος Μπέντε αντλεί από αυτό ένα τυπικό αγιογραφικό ηθικό δίδαγμα, βασισμένο σε αγιολογικό προηγούμενο:
Έτσι, σε δύο θαύματα, αυτός ο σεβαστός δούλος του Χριστού μιμήθηκε το παράδειγμα δύο πατέρων: γιατί, αντλώντας νερό από τον βράχο, ακολούθησε τον άγιο Άγιο Βενέδικτο, ο οποίος έκανε σχεδόν το ίδιο πράγμα, και με τον ίδιο τρόπο, αν και πιο άφθονα, επειδή υπήρχαν περισσότεροι που είχαν έλλειψη νερού. Και διώχνοντας τα πουλιά, μιμήθηκε τον σεβαστό και άγιο πατέρα Άγιο Αντώνιο, ο οποίος με τον λόγο του και μόνο έδιωξε τα άγρια γαϊδούρια από τον κήπο που είχε φυτέψει.
Ένα άλλο σημάδι της συμπάθειάς του για τον κόσμο της φύσης αναφέρεται στο επόμενο κεφάλαιο, όταν κοράκια πήραν άχυρο από την οροφή του καταφυγίου του και επιπλήχθηκαν από τον Άγιο Κάθμπερτ.
Λίγο αργότερα επέστρεψαν, κάνοντας χειρονομίες μετάνοιας και θλίψης, και έριξαν στα πόδια του ένα δώρο από χοιρινό λίρδα, το οποίο ο άνθρωπος του Θεού συνήθιζε να δείχνει στους αδελφούς που τον επισκέπτονταν και με το οποίο άλειφε τα παπούτσια τους, μαρτυρώντας τους πόσο ένθερμα έπρεπε να αγωνίζονται για την ταπεινότητα, όταν ένα άλαλο πουλί που είχε ενεργήσει τόσο αυθάδικα, έσπευσε με προσευχές, θρήνους και δώρα να εξαλείψει τη ζημιά που είχε προκαλέσει στον άνθρωπο.
Τέλος, ως πρότυπο μετανοίας για την ανθρώπινη φυλή, αυτά τα πουλιά παρέμειναν για πολλά χρόνια και έχτισαν τις φωλιές τους στο νησί, και δεν τολμούσαν να ενοχλήσουν κανέναν. Αλλά ας μην το θεωρήσει κανείς παράλογο να μαθαίνει αρετή από τα πουλιά...
Αυτή τη φορά το ηθικό δίδαγμα του Αγίου Μπέντε είναι αντλημένο από τη Βίβλο.
Άλλα θαύματα αναφέρονται στην «υπακοή» της θάλασσας και άλλων στοιχείων στον «σεβάσμιο άνθρωπο».
Είναι επίσης σε θέση να πραγματοποιεί θαυματουργές θεραπείες σε σοβαρά άρρωστους ανθρώπους. Ακόμα και τα «απλά» - αντικείμενα που απλώς έχουν έρθει σε επαφή με το άγιο σώμα του - είναι ικανά να θεραπεύσουν τους αρρώστους: τα παπούτσια του, ή οι τρίχες από το κεφάλι του, ή ο αγιασμός, το λάδι ή το ψωμί.
Μοναστική Ζωή
Το πρώτο μοναστήρι του Αγίου Κάθμπερτ, όπου τελικά κουρεύτηκε, ήταν το Μέλροουζ (γνωστό και ως Παλιό Μέλροουζ επειδή μετά την Νορμανδική Κατάκτηση υπήρχε ένα τεράστιο καθολικό κιστερκιανό μοναστήρι σε εκείνη την τοποθεσία, το Νέο Μέλροουζ, από το οποίο σώζονται εντυπωσιακά πολλά ερείπια και όπου είναι θαμμένη η καρδιά του Ρόμπερτ Μπρους) στα νότια της Σκωτίας κοντά στα αγγλικά σύνορα, αλλά εκείνη την εποχή ανήκε στη Νορθουμβρία.
Σε αυτό το μοναστήρι, οι μέντορες του Αγίου Κάθμπερτ ήταν δύο επιφανείς άγιοι του Θεού: ο Έατα και ο Μπουασίλ. Ο πρώτος ήταν ο ηγούμενος, ο δεύτερος - ο ηγούμενος ή αναπληρωτής ηγούμενος. Όταν ο Άγιος Κάθμπερτ έφτασε στο Μέλροουζ, ο Μπουασίλ, ο οποίος ο ίδιος είχε χάρισμα της προφητείας, τον περίμενε ήδη κοντά στην πύλη του μοναστηριού και προέβλεψε ένα λαμπρό μέλλον για αυτόν τον νεαρό ασκητή. Αργότερα, όταν ο Άγιος Κάθμπερτ ήταν ακόμα αρκετά νέος, ο Μπουασίλ προέβλεψε ότι θα γινόταν επίσκοπος - περίπου 25 χρόνια πριν από την χειροτονία του!
«Στο Μέλροουζ, ο Άγιος Κάθμπερτ ήταν ο πιο ζηλωτής από τους μοναχούς και ζούσε μια αυστηρή, εσωτερική ζωή. »
Πέρασαν αρκετά χρόνια. Ο βασιλιάς της Ντέιρα ζήτησε από τον Άγιο Ίτα να ιδρύσει ένα άλλο μοναστήρι στο Ρίπον, σε αυτό που τώρα είναι το Βόρειο Γιορκσάιρ. Έτσι, μαζί με τον ηγούμενο και τους αδελφούς του, ο Κάθμπερτ μετακόμισε στο Ρίπον για κάποιο χρονικό διάστημα. Μεταξύ των ιδρυτών αυτού του μοναστηριού ήταν ο Άγιος Γουίλφριντ, ο μελλοντικός Επίσκοπος της Υόρκης και του Χέξαμ και φωτιστής του βασιλείου του Σάσεξ. Το 661, τόσο ο Άγιος Κάθμπερτ όσο και ο Ίτα αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το Ρίπον και να επιστρέψουν στο Μέλροουζ, επειδή εκείνη την εποχή εισήχθησαν εκεί η ρωμαϊκή και ορθόδοξη χρονολόγηση του Πάσχα και η μορφή της κουράς, ενώ οι Άγιοι Κάθμπερτ και Ίτα είχαν αρχικά εκπαιδευτεί στην κελτική παράδοση.
«Την ίδια χρονιά ξέσπασε μια σοβαρή επιδημία πανώλης και ο Άγιος Μπουάζιλ πέθανε από αυτήν. Ο Άγιος Κάθμπερτ, ο οποίος αρχικά μολύνθηκε από πανώλη αλλά στη συνέχεια θεραπεύτηκε θαυματουργικά, έγινε ηγούμενος του Μέλροουζ μετά τον Άγιο Μπουάζιλ. Ως ηγούμενος, ο Άγιος Κάθμπερτ όχι μόνο δίδαξε τα βασικά της πίστης, αλλά και έκανε πολλά ταξίδια στις γειτονικές περιοχές, θεραπεύοντας χωρικούς, βοηθώντας τους στις ανάγκες και τους κόπους τους, κηρύττοντας τον λόγο του Θεού, εμπνέοντάς τους να ξεχάσουν τις δεισιδαιμονίες τους και να επιλέξουν την οδό της ευσέβειας. Με αυτόν τον τρόπο, ο Άγιος Κάθμπερτ, αν και δεν γνώρισε ποτέ τον Άγιο Άινταν στη ζωή του, έγινε ο πραγματικός πνευματικός του διάδοχος, καθώς έζησε μια ζωή πολύ παρόμοια με τη δική του.»
Ο Άγιος Κάθμπερτ συχνά περνούσε ολόκληρες εβδομάδες μακριά, φτάνοντας ακόμη και σε απομακρυσμένους οικισμούς στους λόφους που ήταν δύσκολο να προσεγγιστούν, και ακούραστα ευαγγελιζόταν και φρόντιζε τους ντόπιους που ήταν αναλφάβητοι και ειδωλολάτρες. Τους έδωσε τόσο καλό παράδειγμα, που απολύτως όλοι στράφηκαν ειλικρινά στον Θεό. Σύμφωνα με τις βόρειες παραδόσεις, ο Άγιος Κάθμπερτ κήρυξε σε όλη τη βόρεια Αγγλία και τη νότια Σκωτία, όπου ίδρυσε πολλές εκκλησίες, παρεκκλήσια και ιερά πηγάδια. Με την πάροδο του χρόνου, άνθρωποι από πολλές περιοχές της χώρας έλκονταν κοντά του: έρχονταν σε αυτόν με τις λύπες, τις ανάγκες, τις δυσκολίες, τις ερωτήσεις, τα αιτήματά τους για προσευχή. Και ο Άγιος Κάθμπερτ τους άκουγε όλους, με αγάπη και υπομονή, τους συμβούλευε και τους παρηγορούσε, βρίσκοντας πάντα τα απαραίτητα λόγια για κάθε άτομο. Κατεύθυνε το μυαλό τους στη δικαιοσύνη, εξηγώντας τις βλαβερές συνέπειες της αμαρτίας και το έργο του πονηρού που θέλει πάντα να καταστρέψει τις ψυχές μας. Και έκανε εκατοντάδες θαύματα.
Η Σύνοδος του Γουίτμπι
Η περίφημη Σύνοδος του Γουίτμπι πραγματοποιήθηκε το 663-664.
κατά την οποία συζητήθηκε το ζήτημα της εισαγωγής ρωμαϊκών πρακτικών στην αγγλική Εκκλησία. Στη Σύνοδο, χάρη σε μεγάλο βαθμό στον Άγιο Γουίλφριντ και τους εμπνευσμένους και εύγλωττους λόγους του, αποφασίστηκε τελικά να υιοθετηθούν οι ρωμαϊκές και ορθόδοξες παραδόσεις (ειδικά για τον υπολογισμό του Πάσχα και τη μορφή της κουράς) επειδή αυτά τα έθιμα ήταν πλήρως ορθόδοξα και ακριβέστερα από τα αντίστοιχα κελτικά έθιμα. Και οι Άγιοι Κάθμπερτ και Έατα άκουσαν αμέσως τη φωνή της Εκκλησίας, αν και είχαν εκπαιδευτεί από Ιρλανδούς μοναχούς. Αργότερα, ο Άγιος Κάθμπερτ έμελλε να γίνει μια σημαντική ενωτική προσωπικότητα στην αγγλική Εκκλησία, συμφιλιώνοντας σταδιακά τις (πρώτα σχεδόν όλες εκτός από τις αντίθετες) πλευρές εκείνων που υιοθέτησαν τα ρωμαϊκά έθιμα με εκείνους που έμειναν πιστοί στους παλιούς ιρλανδικούς κανόνες. Και στο παράδειγμα της δικής του ζωής, ο Άγιος Κάθμπερτ ένωσε τις καλύτερες από αυτές τις παραδόσεις: τους πειθαρχημένους και πρακτικούς «Ρωμαίους» και τους ασκητικούς και οραματιστές «Κέλτες».
Μετά τη Σύνοδο, το 664, οι Άγιοι Κάθμπερτ και Ιέτα/Eata μετακόμισαν στο Λίντισφαρν/Lindisfarne - ένα νησί στα ανοικτά των βορειοανατολικών ακτών της Νορθχάμπρια/Northumbria, αργότερα γνωστό ως «Ιερό Νησί». Εδώ ο Άγιος Άινταν/Aidan ίδρυσε ένα μεγάλο μοναστήρι το 635, το οποίο έμελλε να εξελιχθεί σε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα ασκητισμού, κηρύγματος και πολιτισμού σε ολόκληρη τη Βρετανία και την Ευρώπη. Ο Άγιος Ιέτα/Eata έφτασε στο Lindisfarne ως ηγούμενος (διατηρώντας παράλληλα τα καθήκοντά του ως ηγούμενος του Μελρόζ/Melrose) και ο Άγιος Κάθμπερτ - ως ηγούμενος. Για δώδεκα χρόνια, ο Άγιος Κάθμπερτ παρέμεινε ηγούμενος (και σύμφωνα με την παράδοση, αργότερα ηγούμενος) του Lindisfarne. Αρχικά, ζητήθηκε από τον Άγιο Κάθμπερτ να διδάξει τους κανόνες της μοναστικής ζωής στους μοναχούς του Lindisfarne. Ο Άγιος Κάθμπερτ εκτελούσε τα καθήκοντά του με μεγάλη ενέργεια, αγάπη και υπομονή ταυτόχρονα.
Σιγά σιγά εισήγαγε πολύ αυστηρή πειθαρχία και μοναστικούς κανόνες στο μοναστήρι — έζησε ακριβώς μια τέτοια ζωή ο ίδιος — και έγινε πραγματικός πατέρας για τους αδελφούς του. Και συνέχισε το ιεραποστολικό του έργο, το οποίο εκτεινόταν σε μέρη όπως το Ντάραμ και το Καρλάιλ. Αλλά όλο και περισσότερο επιθυμούσε μια μοναχική ζωή ως ερημίτης.
Μετά από δώδεκα χρόνια όπως και πριν, ο Άγιος Κάθμπερτ ένιωσε μια ολοένα και πιο επίμονη έκκληση για μοναξιά. Για ένα διάστημα, μετακόμισε λίγο πιο μακριά από την ακτή, σε ένα μικροσκοπικό νησί, για να αναζητήσει το «πράσινο μαρτύριο» που αναφέρεται στο ιρλανδικό κείμενο του έβδομου αιώνα, την Ομιλία του Cambrai:
"Πολύτιμα στα μάτια του Θεού: Το λευκό μαρτύριο της εξορίας, το πράσινο μαρτύριο του ερημίτη, το κόκκινο μαρτύριο της θυσίας."
Με άλλα λόγια, υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι να σηκώσετε τον σταυρό σας. Αν η πίστη σας δεν σας σκοτώνει κυριολεκτικά ή δεν σας οδηγεί στην εξορία, μπορείτε ακόμα να αποσυρθείτε από τον κόσμο για να διεξάγετε χωρίς περισπασμούς τον εσωτερικό αγώνα για την αυθεντικότητα, αυτό που ο Άγιος Βενέδικτος ονόμασε «μοναχική μάχη της ερημιάς». Εμπνευσμένοι από τους ερημίτες της ερήμου της Ύστερης Αρχαιότητας, πολλοί Βρετανοί ασκητές κατέφυγαν σε άγρια και μοναχικά μέρη στις αρχές του Μεσαίωνα.
Δεν πέρασε πολύς καιρός πριν ο Άγιος Κάθμπερτ μετακομίσει πιο μακριά, στο νησί Inner Farne, μια σειρά επτά μιλίων από το Lindisfarne. Το βραχώδες έδαφός του είχε αραιή βλάστηση, αλλά έσφυζε από πουλιά όλων των ειδών: Ο Άγιος Κάθμπερτ αγαπούσε τον φυσικό κόσμο και υπάρχουν πολλές γοητευτικές ιστορίες για τις αλληλεπιδράσεις του με πουλιά και ζώα. Εδώ είναι η αγαπημένη μου:
Πώς ήταν η ζωή για έναν ερημίτη νησιού; Ήταν μια διαφυγή από την αλληλεξάρτηση ή μήπως ένας τρόπος για να εμβαθύνουμε όλο και περισσότερο στον κόσμο; Ένα ιρλανδικό ποίημα του δωδέκατου αιώνα μεταφέρει μια έντονη αίσθηση του ανήκειν σε μια ιερή οικολογία:
«Είναι υπέροχο να βρίσκομαι στην αγκαλιά ενός νησιού, στην κορυφή ενός βράχου, ώστε να μπορώ συχνά να βλέπω εκεί την ηρεμία της θάλασσας. Να μπορώ να βλέπω τα βαριά κύματα της πάνω από τον λαμπερό ωκεανό, καθώς ψάλλουν μια μελωδία στον Πατέρα τους στην αιώνια πορεία τους. Να μπορώ να βλέπω τα υπέροχα σμήνη πουλιών της πάνω από τον γεμάτο νερά ωκεανό. Να μπορώ να βλέπω τις ισχυρές φάλαινες της, τα μεγαλύτερα θαύματα... Να με καταβάλει η συντριβή της καρδιάς καθώς την παρακολουθώ. Να μπορώ να θρηνώ τις πολλές αμαρτίες μου, που είναι δύσκολο να δηλωθούν. Να μπορώ να ευλογώ τον Κύριο που έχει δύναμη πάνω σε όλα, τον Ουρανό με την αγνή του στρατιά αγγέλων, τη γη, την άμπωτη, την παλίρροια. Να μπορώ να μελετώ ένα από τα βιβλία μου, που είναι καλό για την ψυχή μου. Ενώ γονατίζω κάτω απο τον αγαπημένο Ουρανό, ενώ ψαλμωδώ. Ενώ μαζεύω φύκια από τον βράχο, ενώ ψαρεύω, ενώ δίνω τροφή στους φτωχούς, ενώ κάθομαι στο κελί μου. Ενώ συλλογίζομαι τη Βασιλεία των Ουρανών, αγία είναι η λύτρωση! Ενώ κόπος όχι πολύ βαρύς. Θα ήταν υπέροχο!»
Έτσι, αρχικά αποσύρθηκε στο νησί που σήμερα είναι γνωστό ως Νησί του Αγίου Κάθμπερτ και στη συνέχεια, το 676, εγκαταστάθηκε στο Εσωτερικό Φαρν (και τα δύο νησιά ανήκουν στην ομάδα των Νήσων Φαρν, τα οποία είναι διάσημα για την άγρια φύση τους και τις αποικίες πολλών ειδών πτηνών σήμερα). Στο Εσωτερικό Φαρν έχτισε μια μικρή καλύβα και ένα παρεκκλήσι και κατασκεύασε ένα ψηλό τείχος γύρω τους (ήταν ένας σωματικά πολύ δυνατός και επιδέξιος άνθρωπος).
Στην αρχή δεν ήθελε να έρχονται επισκέπτες σε αυτόν, επιθυμώντας να βλέπει μόνο τον ουρανό, τον παράδεισο για τον οποίο αγωνιζόταν τόσο πολύ. Ο άγιος έζησε σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες στο Φαρν, αλλά τίποτα δεν ήταν αδύνατο γι' αυτόν επειδή ο Θεός και οι άγγελοι ήταν πάντα κοντά του. Ο άγιος με την ένθερμη προσευχή του έδιωξε όλους τους δαίμονες από το Φαρν, οι οποίοι για κάποιο διάστημα τον επιτίθονταν άγρια. Επίσης, προμήθευσε τροφή για τον εαυτό του με την εργασία των χεριών του: μέσω της προσευχής του το έδαφος στο Φαρν έγινε εύφορο και μπόρεσε να καλλιεργήσει κριθάρι εκεί, και ένα ιερό πηγάδι με άφθονο νερό ανάβλυζε από έναν ξερό βράχο στο νησί χάρη στις προσευχές του. Με τον καιρό, μοναχοί από το Λίντισφαρν και άλλα μοναστήρια άρχισαν να συρρέουν κοντά του και κάτοικοι από έξω από το Λίντισφαρν ακολούθησαν επίσης, παρά την απομακρυσμένη τοποθεσία. Και ο Κάθμπερτ, αν και προσπαθούσε να αποφύγει τη φήμη, δεν μπορούσε να τους αρνηθεί σοφές οδηγίες και λόγια παρηγοριάς.
Ο Άγιος Κάθμπερτ χειροτονείται επίσκοπος
Στην Υόρκη, την Κυριακή του Πάσχα του 685, ο Άγιος Κάθμπερτ χειροτονήθηκε επίσκοπος παρά τη θέλησή του. Αυτή ήταν μια ομόφωνη απόφαση του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου στο Τιφορντ/Twyford (τώρα στο Μπέρκσιρ/Berkshire). Η χειροτονία τελέστηκε από τον Άγιο Θεόδωρο του Καντέρμπουρι και έξι άλλους ιεράρχες. Ο άγιος αρνήθηκε για πολύ, έκλαιγε και έλεγε ότι ήταν ανάξιος. Ακόμα και ο βασιλιάς προσπάθησε να τον πείσει να γίνει αρχιεπίσκοπος. Και μόνο όταν ο Κύριος αποκάλυψε ότι αυτό ήταν το θέλημά Του, συμφώνησε να γίνει επίσκοπος. Σχεδιαζόταν να διοριστεί ο Άγιος Κάθμπερτ Επίσκοπος του Χέξαμ/Hexham, αλλά οι Άγιοι Κάθμπερτ και Eata συμφώνησαν να ανταλλάξουν τις έδρες, έτσι ο Άγιος Ιέτα/Eata έγινε Επίσκοπος του Hexham και ο Άγιος Κάθμπερτ έγινε Επίσκοπος του Λίντισφαρμ/Lindisfarne. Δύο χρόνια αργότερα, μετά από επιμελή και ένδοξη εργασία ως επίσκοπος, ο Άγιος Κάθμπερτ κοιμήθηκε ειρηνικά στο Ίννερ Φάρνι/Inner Farne στις 20 Μαρτίου (2 Απριλίου) του 6871 , σε ηλικία 53 ετών. Λίγους μήνες πριν από τον θάνατό του, ο άγιος είχε επιστρέψει στον αγαπημένο του τρόπο ζωής στο Ίννερ Φάρνι/Inner Farne.
Ας αναφέρουμε τώρα μερικά συναρπαστικά παραδείγματα της αγιότητας του Αγίου Κάθμπερτ από τον Βίο που έγραψε ο Άγιος Μπέντε. Ζώντας στο μοναστήρι, ο Άγιος Κάθμπερτ αγαπούσε τόσο πολύ να προσεύχεται που μπορούσε να μένει ξύπνιος τρεις ή τέσσερις νύχτες άυπνος για αδιάλειπτη προσευχή. Αλλά το έκρυβε αυτό από τους άλλους, καθώς δεν ήθελε να τον λατρεύουν οι άνθρωποι ως άγιο. Ωστόσο, κάποτε ένας μοναχός αποφάσισε να τον ακολουθήσει τη νύχτα. Ο μοναχός είδε πώς ο άνθρωπος του Θεού έφυγε από το κελί του, κατέβηκε στη θάλασσα, μπήκε στο κρύο νερό και προσευχήθηκε εκεί όλη τη νύχτα με τα χέρια του απλωμένα. Μόλις επέστρεψε στην ακτή, τον πλησίασαν θαλάσσιες βίδρες και ως ένδειξη ευλάβειας σκούπισαν τα πόδια του με τη ζεστή γούνα τους, και ο άγιος τις ευλόγησε. Ο παρατηρητής μοναχός σοκαρίστηκε. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, ο διορατικός άγιος πλησίασε τον μοναχό, τον επέπληξε απαλά και του ζήτησε να μην αποκαλύψει αυτό το θαύμα μέχρι τον θάνατό του (του Αγίου Κάθβερτου). Έκτοτε, αυτός ο άγιος απεικονίζεται συχνά με βίδρες κοντά του.
Κάποτε ο Άγιος Κάθμπερτ με τους δύο δόκιμους του έφτασε σε ένα πολύ απομακρυσμένο νησί, χωρίς να φέρει μαζί του φαγητό. Ο καιρός ήταν καλός και ήσυχος, αλλά κατά την άφιξή τους ξεκίνησε μια πολύ δυνατή καταιγίδα και θύελλα. Η θάλασσα ήταν ήδη εξαιρετικά ταραγμένη για τρεις μέρες και οι ταξιδιώτες πέθαιναν από την πείνα. Οι σύντροφοι ήταν σε μεγάλη θλίψη, αλλά ο Άγιος Κάθμπερτ τους ενθάρρυνε να προσευχηθούν σκληρά, λέγοντας: «Να έχετε πίστη και να μαθαίνετε να εμπιστεύεστε τον Θεό, αγαπητοί μου. Είμαι πεπεισμένος ότι δεν θα μας αφήσει να πεθάνουμε τώρα και θα μας προμηθεύσει τροφή». Και αμέσως οι άντρες βρήκαν στην ακτή τρία κομμάτια σάρκας δελφινιού, σαν να είχαν κοπεί και μαγειρευτεί ειδικά για αυτούς, και ο καιρός ηρέμησε εντελώς. Όλοι ευχαρίστησαν τον Θεό για το έλεός Του.
«Μια άλλη φορά ο Άγιος Κάθμπερτ με έναν νέο ξεκίνησε ένα μακρύ ταξίδι, αλλά έχασαν τον δρόμο τους και ο καιρός έγινε κακός. Ο Άγιος Κάθμπερτ κάλεσε τον νέο να εναποθέσει τις ελπίδες του μόνο στον Κύριο.»
Και αμέσως είδαν έναν αετό να τους φέρνει ένα μεγάλο ψάρι και να το αφήνει μπροστά τους. Ο Άγιος Κάθμπερτ διέταξε τον σύντροφό του να χωρίσει το ψάρι σε δύο μισά και να δώσει το ένα στον αετό.
Σύντομα βρήκαν ένα σπίτι δίπλα στο φως του, τηγάνισαν και μοιράστηκαν το υπόλοιπο τεράστιο ψάρι με τους οικοδεσπότες.
Σε δύο περιπτώσεις, ο άγιος έσβησε τεράστιες φωτιές που θα μπορούσαν να είχαν κάψει ολόκληρα χωριά. Την πρώτη φορά, ήταν το χωριό όπου ζούσε η θετή του μητέρα, η Κένσγουιθ. Παρά τη γενική απελπισία, ο άγιος ξάπλωσε ατάραχος στο έδαφος και προσευχόταν θερμά - και κάθε σπίτι σώθηκε. Σε μια άλλη περίπτωση, ήταν μια αφύσικη φωτιά που ξεκίνησε ο σατανάς. Ο Άγιος Κάθμπερτ έδιωξε τον κακό και είπε στους ντόπιους να είναι πιο προσεκτικοί και να μην ενδώσουν στον πειρασμό. Σε όλη του τη ζωή, ο Άγιος Κάθμπερτ πάλευε με τον διάβολο και τους δαίμονες που τον βασάνιζαν, του πετούσαν πέτρες, τον πετούσαν στην ακτή και προσπαθούσαν να τον ρίξουν κάτω από έναν γκρεμό. Τελικά, με τη νηστεία, την προσευχή και την ταπεινότητά του, ο άγιος έδιωξε όλους τους δαίμονες από τη γειτονιά.
Ο Άγιος Κάθμπερτ προσευχόταν για όλους και είχε το χάρισμα των δακρύων. Έβλεπε τα βάσανα και τις αμαρτίες των ανθρώπων και έχυνε δάκρυα εξαιτίας αυτού, κάνοντας ο ίδιος μετάνοια για τις αμαρτίες τους. Προέτρεπε τους ανθρώπους, πείθοντάς τους να αγαπούν τον Θεό και τον πλησίον τους· διαφορετικά η ψυχή μας είναι εύκολος στόχος για τον διάβολο. Τέλεγε τη Θεία Λειτουργία με δάκρυα και ο λαός ένιωθε την παρουσία του Θεού κάθε φορά που λειτουργούσε· το πρόσωπό του συχνά μεταμορφωνόταν και γέμιζε φως καθώς προσευχόταν. Ο Άγιος Κάθμπερτ θεράπευε αρρώστους ακόμη και από απόσταση: έτσι, κάποτε έδιωξε ένα δαιμόνιο από τη σύζυγο ενός δικαστή με τον οποίο μιλούσε, παρόλο που ο δικαστής δεν ανέφερε την ασθένεια της γυναίκας του και η τελευταία βρισκόταν πολλά μίλια μακριά.
«Μερικοί σύγχρονοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι ο Άγιος Κάθμπερτ ήταν ο πρώτος άνθρωπος στην ιστορία που υπερασπίστηκε την άγρια φύση, στην περίπτωσή του: τις πάπιες πουπουλόπαπια.»
Ίσως αυτός να είναι απλώς ένας θρύλος, αλλά είναι βέβαιο ότι φρόντιζε αυτά τα πουλιά κατά τη διάρκεια της ζωής του και εξακολουθούν να φωλιάζουν στο Ίννερ Φάρνι/Inner Farne κατά ομάδες, σαν στη μνήμη του μεγάλου αγίου. Οι Νορθουμβριανοί αποκαλούν αυτές τις πάπιες πουπουλόπαπιες «κοτόπουλο του Κάντι» από τον Άγιο Κάθμπερτ. Σύμφωνα με τον Άγιο Μπέντε, όταν ο Άγιος Κάθμπερτ έσπειρε για πρώτη φορά σπόρους κριθαριού στο Άγιος Κάθμπερτ, τα πουλιά άρχισαν να τα τσιμπολογούν. Ο άγιος τους επέπληξε γι' αυτό και δεν το έκαναν ξανά. Δύο κοράκια έκλεβαν άχυρο από τον μικρό ξενώνα κοντά στο κελί του αγίου. Ο Άγιος Κάθμπερτ τους διέταξε να εγκαταλείψουν το νησί για αυτή τους τη συμπεριφορά. Αλλά τα κοράκια σύντομα επέστρεψαν με τα φτερά τους σκυμμένα και τα κεφάλια σηκωμένα χαμηλά ως ένδειξη μεταμέλειας. Επιπλέον, του έφεραν λαρδί για να εξιλεωθεί για την ενοχή τους. Ο άγιος τους συγχώρεσε, τους επέτρεψε να μείνουν στο νησί και χρησιμοποίησε το λαρδί για να στεγανοποιήσει τα παπούτσια του. Συχνά θυμόταν αυτή την ιστορία σε συζητήσεις με τους πιστούς, επισημαίνοντας ότι αν ακόμη και τα πουλιά βιάζονται να μετανοήσουν, τότε το καθήκον μας είναι να μετανοήσουμε πλήρως και να καθαριστούμε από τις αμαρτίες μας.
«Ακόμα και τα στοιχεία της φύσης υπηρέτησαν τον άγιο, γεμάτοι από τη χάρη του Θεού. Κάποτε οι αδελφοί ξέχασαν να του παραδώσουν ξύλα όπως είχε ζητήσει. Ο άγιος προσευχήθηκε και η θάλασσα μέσα σε μια νύχτα του «έφερε» στην ακτή το κούτσουρο ακριβώς στο σωστό μέγεθος.»
Ο Άγιος Κάθμπερτ θεράπευε τους αρρώστους όχι μόνο με προσευχή, αλλά και με πρόσφορο (αγιασμένο ψωμί), αγιασμένο λάδι (έτσι θεράπευσε ένα κορίτσι με πόνο στο κεφάλι και στα πλευρά) και αγιασμό. Συχνά ακόμη και τα προσωπικά του αντικείμενα θεράπευαν διάφορες ασθένειες. Κάποτε η αγία ηγουμένη Έλφλεντ του Γουίτμπι μαζί με την δόκιμη της θεραπεύτηκαν από πονοκέφαλο με τη ζώνη του Αγίου Κάθμπερτ: ο άγιος τους παρέδωσε τη ζώνη του μέσω ενός ξένου, έχοντας ακούσει την προσευχή τους από απόσταση πολλών μιλίων.
Ήταν επίσης προφήτης. Έτσι, προέβλεψε στη βασίλισσα ότι ο αδελφός της, ο βασιλιάς, θα έπεφτε σε μάχη με ειδωλολάτρες και της αποκάλυψε ποιος θα ήταν ο επόμενος βασιλιάς.
«Ο Άγιος Κάθμπερτ παρακολούθησε με πνεύμα ολόκληρη τη μάχη και είδε τη δολοφονία του βασιλιά, αν και ο ίδιος δεν ήταν παρών σε εκείνο το γεγονός.»
Υπάρχουν πολύ συγκινητικές ιστορίες που λένε πώς κατά τη διάρκεια επιδημιών πανώλης και άλλων ασθενειών, ο Άγιος Κάθμπερτ περπατούσε από χωριό σε χωριό, φρόντιζε τους μολυσμένους και τους ετοιμοθάνατους, τους κοινώνησε, χωρίς να φοβάται να κολλήσει την ασθένεια - και παρέμεινε ο ίδιος υγιής. Σε μια περίπτωση, έφερε πίσω στη ζωή έναν νέο, που μόλις είχε πεθάνει από την πανώλη και βρισκόταν στην άκρη του δρόμου. Σε μια άλλη περίπτωση, ο Άγιος Κάθμπερτ επανέφερε στη ζωή τον μικρό γιο μιας γυναίκας που ήρθε σε αυτόν κλαίγοντας με τον νεκρό γιο της στα χέρια της. Ο Άγιος Κάθμπερτ τον φίλησε και το παιδί επέστρεψε στη ζωή αμέσως. Υποσχέθηκε επίσης στη μητέρα ότι κανείς άλλος στην οικογένειά τους δεν θα πέθαινε από την πανώλη. Και τόσο η μητέρα όσο και ο γιος έζησαν για πολλά χρόνια μετά από αυτό.
Κάποτε ο Άγιος Κάθμπερτ επισκεπτόταν το μοναστήρι μιας ευσεβούς ηγουμένης και κατά τη διάρκεια του δείπνου σταμάτησε ξαφνικά και βυθίστηκε σε βαθιές σκέψεις, έτσι ώστε ακόμη και το μαχαίρι έπεσε από το χέρι του. Όταν ρωτήθηκε τι συνέβη, είπε ότι είχε δει στο πνεύμα έναν εργάτη μοναστηριού, που ήταν δυνατός στην πίστη, να πέφτει κατά λάθος από ένα δέντρο και να σκοτώνεται, και αγγέλους να μεταφέρουν την ψυχή του κατευθείαν στον Παράδεισο. Η χάρη που κατοικούσε στον Άγιο Κάθμπερτ ήταν τόσο άφθονη που μόλις μπήκε στο μοναστήρι δοκίμασε νερό και αυτό πήρε τη γεύση του κρασιού. Όλοι οι μάρτυρες ήπιαν αυτό το νερό μετά από αυτόν και είπαν ότι η γεύση του ήταν αυτή του καλύτερου κρασιού που μπορούσε κανείς να φανταστεί.
Μερικές φορές ο Άγιος Κάθμπερτ έδειχνε στους άλλους ότι η υπακοή σε έναν γέροντα ή άγιο είναι απαραίτητη ακόμη και σε μικρά πράγματα. Κάποτε είπε στους μαθητές που τον επισκέπτονταν να φάνε τη χήνα που κρεμόταν στο δωμάτιο των επισκεπτών και μετά να ξεκινήσουν για το σπίτι τους δια θαλάσσης. Αλλά οι επισκέπτες αγνόησαν την εντολή του και ετοιμάζονταν να φύγουν αμέσως από το νησί. Αλλά μια σφοδρή τρικυμία ξέσπασε στη θάλασσα και συνεχίστηκε για τρεις ημέρες. Την τρίτη μέρα έφτασαν στο ασκητήριο του αγίου και χτύπησαν. Αυτός άνοιξε και εξέφρασε την έκπληξή του που ήταν ακόμα εκεί. Μαθαίνοντας τι είχε συμβεί, τους ντρόπιασε για την απροσεξία τους. Μόνο τότε οι άντρες συνειδητοποίησαν το λάθος τους. Μαγειρέψανε και έφαγαν τη χήνα, παίρνοντας την ευλογία του και μετά έφυγαν με ασφάλεια για το σπίτι.
Ένας από τους πιο στενούς φίλους του Αγίου Κάθμπερτ ήταν ένας ερημίτης που έκανε αγία ζωή και ονομαζόταν Άγιος Χέρμπερτ. Ζούσε σε ένα νησάκι στο Ντέργουεντγουότερ στην Κάμπρια. Τώρα αυτό βρίσκεται στο εθνικό πάρκο της Λίμνης Ντίστρικτ. Είναι ένα τοπίο με μεγάλη ομορφιά, το οποίο έχει προσελκύσει πολλούς ζωγράφους, ποιητές και συγγραφείς, μία από τους οποίους είναι η διάσημη συγγραφέας παιδικών βιβλίων και επιστήμονας Μπέατριξ Πότερ (1866-1943). Ο Άγιος Χέρμπερτ έζησε εκεί ως ερημίτης και ο Άγιος Κάθμπερτ τον επισκεπτόταν κάθε χρόνο, όταν συζητούσαν μαζί για πνευματικά πράγματα. Λίγο πριν από τον θάνατό του, όταν επισκέπτονταν την επισκοπή του, τις εκκλησίες και τα μοναστήρια της, ο Άγιος Κάθμπερτ επισκέφτηκε και τον παλιό του φίλο Άγιο Χέρμπερτ. Όταν του αποκάλυψε ότι θα πέθαινε σύντομα, ο Άγιος Χέρμπερτ του ζήτησε να προσευχηθεί για να μπορέσουν να φύγουν από αυτόν τον κόσμο μαζί ταυτόχρονα, καθώς είχαν υπηρετήσει και δοξάσει τον Θεό μαζί ως αληθινοί «φίλοι ψυχής». όπως περιέγραφε ο Κέλτης ασκητής εκείνους που ήταν συνδεδεμένοι με δεσμούς πνευματικής εγγύτητας. Ο Άγιος Κάθμπερτ συμφώνησε και οι δύο άγιοι κοιμήθηκαν την ίδια ημέρα και ώρα. Η γιορτή του Αγίου Χέρμπερτ γιορτάζεται την ίδια ημέρα με τον Άγιο Κάθμπερτ. Σήμερα, το νησί όπου έζησε ονομάζεται Νησί του Αγίου Χέρμπερτ και κάποια ερείπια του κελιού του εξακολουθούν να εντοπίζονται εκεί. Είναι ένας προορισμός προσκυνημάτων (βρίσκεται εντός της πόλης Κέσγουικ).
Η Κοίμηση Του
Πριν από την κοίμηση του, ο Άγιος Κάθμπερτ υπέφερε από μια οδυνηρή ασθένεια. Αλλά ακόμη και στην επιθανάτια κλίνη του έκανε θαύματα: θεράπευσε έναν δόκιμο από την χρόνια χρόνια ασθένειά του αγγίζοντας την άκρη των ρούχων του. Μετά την κοίμηση του Αγίου Κάθμπερτ, ακόμη και το χώμα στο οποίο βρισκόταν το σώμα του ή ένα μείγμα από μια χούφτα από αυτή τη γη με νερό θεράπευαν ανθρώπους - για παράδειγμα, ένα δαιμονισμένο αγόρι. Οι μπότες του Άγιου Κάθμπερτ επανέφεραν την υγεία σε έναν παραλυτικό μετά τον θάνατο του αγίου. Ένας άλλος ασκητής θεραπεύτηκε από μια δερματική ασθένεια από το δέρμα μοσχαριού που είχε κρεμαστεί στο κελί του Αγίου Κάθμπερτ κατά τη διάρκεια της ζωής του.
Ας μιλήσουμε για την τιμή του Αγίου Κάθμπερτ. Το 698, έντεκα χρόνια μετά την κοίμηση του Άγιου Κάθμπερτ, τα άφθαρτα λείψανα του αγίου ανακαλύφθηκαν. Φυλάχθηκαν στο Λίντισφαρν, όπως θέλησε ο άγιος. Σύντομα όπως είπαμε παρά πγράφτηκαν οι Βίοι του από έναν ανώνυμο συγγραφέα και από τον Άγιο Μπέντε, και αυτό συνέβαλε σε μια ευρύτερη τιμή προς αυτόν. Τον όγδοο αιώνα, ο άγιος άνθρωπος τιμήθηκε και αγαπήθηκε ήδη σε όλη την Αγγλία και σε πολλές χώρες της Δυτικής Ευρώπης, και το όνομά του μπορεί να βρεθεί σε πολλά πρώιμα ημερολόγια τόσο στη Βρετανία όσο και στην ήπειρο. Προσκυνητές όχι μόνο από την Αγγλία, αλλά και από μακρινές χώρες έρχονταν να προσευχηθούν στα λείψανα του Αγίου Κάθμπερτ.
Από τα τέλη του όγδοου αιώνα και μετά, οι Βίκινγκς έκαναν τακτικές επιδρομές σε αγγλικά μοναστήρια, συμπεριλαμβανομένων
Λίντισφαρν. Έτσι, το 875, οι μοναχοί του Λίντισφαρν αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το μοναστήρι τους και, μαζί με όλα τα ιερά και τα κειμήλια, ξεκίνησαν αναζητώντας ένα νέο καταφύγιο. Οι μοναχοί ταξίδεψαν και σταμάτησαν σε πολλά μέρη στη βόρεια Αγγλία και τη Σκωτία, συμπεριλαμβανομένων των Νόρθαμ, Κρέικι, Ρίπον και τελικά έμειναν στην Τσέστερ-λε-Στριτ για 100 χρόνια. Αλλά μόνο το 995 βρήκαν το κατάλληλο μέρος για τα λείψανα. Λέγεται ότι καθώς μετέφεραν, ο τάφος του Αγίου Κάθμπερτ έγινε ακίνητος σε μια συγκεκριμένη στιγμή. Άρχισαν να νηστεύουν και ο άγιος τους εμφανίστηκε σε ένα όνειρο διατάζοντας να μεταφέρουν το σώμα του στο Ντάνχολμ, αλλά κανείς δεν ήξερε πού βρισκόταν. Σύντομα οι μοναχοί συνάντησαν μια γαλατά που παραπονέθηκε ότι η αγελάδα της είχε εξαφανιστεί, αλλά την είδε τελευταία φορά στο Ντάνχολμ. Οδήγησε τους αδελφούς σε εκείνο το μέρος και αποφασίστηκε να ιδρυθεί εκεί μια κοινότητα και να φυλαχθούν εκεί λείψανα του Αγίου Κάθμπερτ και άλλων αγίων.
Με τον καιρό, το μέρος ονομάστηκε Ντάραμ. Μια πόλη αναπτύχθηκε γύρω από την κοινότητα και λίγο μετά την Νορμανδική Κατάκτηση ιδρύθηκε εκεί ένα μεγάλο μοναστήρι, το οποίο έμελλε να γίνει ίσως ο πιο επισκέψιμος αγγλικός ιερός τόπος εδώ και αιώνες. Από το 1083, το Ντάραμ είναι επίσης έδρα επισκόπου.
Τα λείψανα του Αγίου Κάθμπερτ μεταφέρθηκαν σε ένα νέο ιερό στον «καθεδρικό ναό» του Ντάραμ το 1104 — και τότε ήταν απολύτως άθικτα. Στη συνέχεια, τα λείψανα αναπαύθηκαν πίσω από την Αγία Τράπεζα. Το παρεκκλήσι με εννέα Αγία Τράπεζα όπου τοποθετήθηκε η λάρνακα του Αγίου Κάθμπερτ χτίστηκε το 1235, και το 1372 χτίστηκε μια λαμπρή νέα λάρνακα από μάρμαρο και γύψο, πλούσια επιχρυσωμένη. Εκτός από τον Άγιο Κάθμπερτ, ο καθεδρικός ναός του μοναστηριού είχε τη λάρνακα με τα λείψανα του Αγίου Μπέντε.
Ο Άγιος Κάθμπερτ παρέμεινε ο πιο σεβαστός άγιος της Αγγλίας ανά τους αιώνες, ανταγωνιζόμενος μόνο τον Αρχιεπίσκοπο Τόμας Μπέκετ από τα τέλη του δωδέκατου αιώνα. Πολλές εικονογραφημένες εκδοχές του Βίου του δημιουργήθηκαν και αμέτρητα θαύματα συνέβησαν κοντά στα λείψανά του, τα οποία επισκέφτηκαν τόσο η αριστοκρατία όσο και ο απλός λαός. Πριν από τη Μάχη του Νέβιλ Κρος το 1346, πιστεύεται ότι ο άγιος εμφανίστηκε στον ηγούμενο του Ντάραμ σε όραμα και του διέταξε να πάρει το ύφασμα από το ιερό του, να το στερεώσει σε ένα δόρυ και να το μεταφέρει ως λάβαρο στο πεδίο της μάχης. Οι μοναχοί το έκαναν αυτό και προσεύχονταν κατά τη διάρκεια της μάχης κοντά στο δόρυ, όχι μακριά από τις αντίπαλες πλευρές, και ένιωθαν προστατευμένοι από τον Άγιο Κάθμπερτ. Από τότε και στο εξής, το «Λάβαρο του Αγίου Κάθμπερτ» μεταφέρθηκε πάντα στα πεδία των μαχών με τους Σκωτσέζους μέχρι τη Μεταρρύθμιση.
Κατά τον Μεσαίωνα, ο Άγιος Κάθμπερτ ήταν ο προστάτης της περιοχής που ήταν γνωστή ως η κομητεία του παλατίνου ή το παλατινάτο του Ντάραμ. Ήταν ημιαυτόνομη και ο ρόλος του επισκόπου του Ντάραμ ήταν παρόμοιος με τον ρόλο του βασιλιά στην περιοχή. Οι απλοί άνθρωποι με ειλικρινή πίστη λάτρευαν πάντα τον Κάθμπερτ, ζητώντας τη συμβουλή και την παρηγοριά του. Ο άγιος ήταν το κέντρο, το σύμβολο της εθνικής ενότητας, που ένωνε τον λαό, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια των καταστροφών και των πολέμων.
«Τη δεκαετία του 1530 ξεκίνησε η Μεταρρύθμιση στην Αγγλία. Σε αντίθεση με τη Γερμανία και άλλες χώρες, στην Αγγλία αυτή η διαδικασία γρήγορης καταστροφής των εκκλησιαστικών παραδόσεων και της εμβύθισης στον Προτεσταντισμό επιβλήθηκε «από πάνω», δηλαδή από τον βασιλιά. Με διαταγές του Ερρίκου Η΄ εκατοντάδες μοναστήρια έκλεισαν, στη συνέχεια λεηλατήθηκαν και καταστράφηκαν, χιλιάδες μοναδικά αρχαία κειμήλια καταστράφηκαν και κάηκαν από σκληρούς βλάσφημους-εικονομάχους, μεταξύ των οποίων εικόνες, αγάλματα και λείψανα των περισσότερων αγίων. Η ζημιά που προκάλεσαν οι «μεταρρυθμιστές» στην Αγγλία έλαβε χώρα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Ήταν ακόμη πολύ πιο σημαντική από τη ζημιά που προκάλεσαν στα κειμήλια οι κομμουνιστές στη Ρωσία του εικοστού αιώνα.»
Εξουσιοδοτημένοι εκπρόσωποι του βασιλιά ήρθαν στον καθεδρικό ναό-μοναστήρι του Ντάραμ, για να απομακρύνουν όλα τα τιμαλφή και τα πλούτη της εκκλησίας, συμπεριλαμβανομένου του ιερού του Αγίου Κάθμπερτ, στο οποίο περίμεναν να μην βρουν τίποτα άλλο παρά «θησαυρούς και σκόνη». Σύμφωνα με τα σωζόμενα έγγραφα, ένας εκπρόσωπος πλησίασε το ιερό, σκοπεύοντας να το ανοίξει, να πάρει όλους τους θησαυρούς και να το σπάσει σε κομμάτια. Αλλά αφού άνοιξε το καπάκι, παραλίγο να λιποθυμήσει. Η ακόλουθη εικόνα εμφανίστηκε μπροστά του: είδε το σώμα του αγίου τέλεια διατηρημένο, ασφαλές και υγιές, με πλήρη άμφια - σαν να είχε τελέσει την τελευταία του Λειτουργία την προηγούμενη μέρα. Όλα τα άκρα του ήταν μαλακά και ευλύγιστα, ακόμη και ζεστά, και, το πιο σημαντικό, μια απόκοσμη ευωδία απλωνόταν στον αέρα γύρω από το σώμα του. Ο άντρας κάλεσε έναν άλλο εκπρόσωπο, αλλά αρνήθηκε να τον πιστέψει μέχρι που έφτασε ο ίδιος στο ιερό και πείστηκε.
Παρ' όλα αυτά, το ιερό λεηλατήθηκε και βεβηλώθηκε εν μέρει. Ένα από τα πόδια του αγίου έσπασε... Αυτοί οι άνθρωποι, που «μεταρρυθμίσαν» την Εκκλησία, δεν πίστευαν ότι επρόκειτο για έναν μεγάλο άγιο στον οποίο αναπαύεται η χάρη του Θεού. Το σώμα του Άγιου Κάθμπερτ θάφτηκε κρυφά μέσα στον Καθεδρικό Ναό, στη θέση του παλιού βωμού. Έτσι, τα λείψανα ενός τόσο μεγάλου αγίου χάθηκαν προσωρινά για την Αγγλία... Μαζί με την ενότητα της Εκκλησίας, για τη διατήρηση της οποίας ο ίδιος ο άγιος ανησυχούσε τόσο πολύ. Το Ντάραμ χρησιμοποιείται ως Αγγλικανικός Καθεδρικός Ναός από τότε. Το 1827 τα λείψανα του Αγίου Κάθμπερτ ανασύρθηκαν και εξετάστηκαν μαζί με άλλα ιερά αντικείμενα που σχετίζονται με αυτόν. Ο σκελετός του ήταν καλά διατηρημένος και ανακαλύφθηκε αυτό που πιστεύεται ότι είναι η κεφαλή του Αγίου Όσβαλντ της Νορθουμβρίας. Τα κύρια λείψανα του αγίου ξαναθάφτηκαν σε δύο εξωτερικά φέρετρα και αναπαύονται κάτω από μια απλή σηματοδοτημένη πέτρινη πλάκα στο ανατολικό άκρο του Καθεδρικού Ναού πίσω από το ψηλό βωμό μέχρι σήμερα, προσελκύοντας πιστούς. Τα θαύματα συνεχίζουν να συμβαίνουν.
Αυτό το τμήμα του Καθεδρικού Ναού ονομάζεται ιερό παρεκκλήσι, που σημαίνει ιερό παρεκκλήσι (τα λείψανα του Αγίου Μπέντε είναι θαμμένα στο Παρεκκλήσι της Γαλιλαίας στο δυτικό άκρο του Καθεδρικού Ναού). Άλλα κειμήλια που σχετίζονται με τον άγιο είναι το αρχικό ξύλινο φέρετρό του που χρονολογείται από το 698 (στην πραγματικότητα μόνο θραύσματά του έχουν διασωθεί, τα οποία ανασυναρμολογήθηκαν και ανακαινίστηκαν στις αρχές του εικοστού αιώνα), ο επιστήθιος σταυρός του αγίου, το φορητό βωμό, άμφια (επιτύμβιο, μανίκι, ζώνη κ.λπ.) από βυζαντινό μετάξι, υφάσματα, μια χτένα από ελεφαντόδοντο, μεταξύ άλλων.
Αυτά τα μικρά κειμήλια βρίσκονται στον καθεδρικό ναό και εκτίθεντο στην έκθεση θησαυρών μέχρι το 2012, όταν τοποθετήθηκαν σε ασφαλή αποθήκη στον καθεδρικό ναό, ενώ πραγματοποιούνταν εκτεταμένες ανακαινίσεις των μεσαιωνικών κτιρίων για τη δημιουργία νέων εκθεσιακών εγκαταστάσεων. Αργότερα, το 2016, ο καθεδρικός ναός αναμένει την άφιξη νέων, ειδικά σχεδιασμένων προθηκών για όλα αυτά τα κειμήλια και από το 2017 και μετά θα εκτίθενται στη μεσαιωνική μεγάλη κουζίνα του καθεδρικού ναού. Το 1593 κυκλοφόρησε ένα βιβλίο με τίτλο «Οι Τελετές του Ντάραμ». Ο συγγραφέας του ήταν ένας ανώνυμος μοναχός και υπηρέτης του καθεδρικού ναού του Ντάραμ, ο οποίος έζησε λίγο πριν και μετά τη Μεταρρύθμιση. Αυτό το βιβλίο, το οποίο σώζεται μέχρι σήμερα, αποτελεί μια σπάνια και μοναδική πηγή για την πρώιμη μοναστική ζωή και την οργάνωση του μοναστηριού που υπήρχε στο Ντάραμ πριν από τη Διάλυση. Το μοναστήρι ήταν ένα από τα σημαντικότερα στην Αγγλία. Το βιβλίο περιγράφει τα δωμάτια, το εσωτερικό, τα ιερά, τους τάφους, τις λειτουργίες, τα φεστιβάλ, τις παραδόσεις, τους κανόνες και την καθημερινή ζωή των μοναχών και των εργαζομένων του μοναστηριού.
Αρκετές ορθόδοξες ενορίες έχουν τον Άγιο Κάθμπερτ ως προστάτη τους. Σε αυτές περιλαμβάνονται η κοινή ρωσική και ελληνική κοινότητα των Αγίων Κάθμπερτ και Μπέντε στο Ντάραμ, η ρωσική ενορία στο Τρούρο (Κορνουάλη) και η ενορία του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως της ρωσικής παράδοσης που υπηρετεί στο Τσέστερφιλντ (Ντέρμπισαϊρ) και στο Σέφιλντ (Νότιο Γιορκσάιρ) εναλλάξ. Οι περισσότερες ιστορικές αγγλικανικές εκκλησίες αφιερωμένες στον Άγιο Κάθμπερτ συγκεντρώνονται στις έξι βόρειες κομητείες της Αγγλίας, αν και μερικές βρίσκονται σε τόσο μακρινές περιοχές όπως η Ανατολική Αγγλία, το Σόμερσετ και η Κορνουάλη. Στα τέλη του δωδέκατου αιώνα, ο Ρέτζιναλντ του Ντάραμ κατέθεσε ότι οι τρεις πιο σεβαστοί άγιοι της Αγγλίας εκείνη την εποχή ήταν ο Άγιος Κάθμπερτ, ο Άγιος Έντμουντ και η Αγία Εθελδρέδα (τα λείψανα των οποίων παρέμειναν άφθαρτα για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα).
Ευαγγέλιο Λίντισφαρν
Υπάρχουν δύο ανεκτίμητα αρχαία χειρόγραφα που συνδέονται στενά με τον Άγιο Κάθμπερτ. Ένα από αυτά είναι τα λεγόμενα Ευαγγέλια του Λίντισφαρν: περιέχουν κείμενα των Ευαγγελίων των τεσσάρων Ευαγγελιστών, γραμμένα σε νησιωτική γραφή (μεταφρασμένη στα παλιά αγγλικά τον δέκατο αιώνα), με απαράμιλλες διακοσμήσεις ενδιάμεσων γραμμών, πορτρέτα Ευαγγελιστών με τα ονόματά τους γραμμένα στα ελληνικά με λατινικά γράμματα. Το έργο φιλοτεχνήθηκε σε πρώιμο αγγλικό, ιρλανδικό κελτικό και μεσογειακό στυλ. Τα εικονογραφημένα Ευαγγέλια του Λίντισφαρν πιθανότατα δημιουργήθηκαν από τον Άγιο Έντφριθ, επίσκοπο του Λίντισφαρν το 698-721, στη μνήμη του Αγίου Κάθμπερτ, και εικονογραφήθηκαν από τον ιερό ασκητή Μπίλφριθ στα τέλη του όγδοου αιώνα.
Ένα άλλο χειρόγραφο ονομάζεται Ευαγγέλιο του Αγίου Κάθμπερτ ή Ευαγγέλιο Στόνιχερστ (επειδή για κάποιο διάστημα ανήκε στο Κολλέγιο Στόνιχερστ στην Αγγλία). Είναι ένα μοναδικό και μικροσκοπικό Ευαγγέλιο του Αγίου Ιωάννη με περίτεχνες διακοσμήσεις βιβλιοδεσίας φτιαγμένες σε δέρμα κατσίκας. Το κείμενο είναι γραμμένο στα λατινικά. Το μέγεθος του βιβλίου είναι μόνο 138 χιλιοστά x 92 χιλιοστά. Το Ευαγγέλιο μπορεί να ανήκε στον ίδιο τον Άγιο Κάθμπερτ, αν και σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή δημιουργήθηκε μετά την κοίμησή του από μοναχούς του Γουέρμαουθ και του Τζάροου στη μνήμη του. Και τα δύο χειρόγραφα έχουν διατηρηθεί σε καλή κατάσταση μέχρι σήμερα. Για πολλούς αιώνες βρίσκονταν στο φέρετρο του Αγίου Κάθμπερτ. Τώρα, αυτά τα πραγματικά διαμάντια του χριστιανικού κόσμου φυλάσσονται στη Βρετανική Βιβλιοθήκη. Το 2013 και το 2014 τα Ευαγγέλια εκτέθηκαν στον Καθεδρικό Ναό του Ντάραμ.
«Η ιστορία του Ευαγγελίου του Λίντισφαρν είναι τόσο ταραχώδης όσο και η ιστορία των ιερών λειψάνων του αγίου. Σύμφωνα με την παράδοση, όταν οι μοναχοί του Λίντισφαρν ταξίδευαν με τα λείψανα, φεύγοντας από τους Βίκινγκς, σκόπευαν να πάνε στην Ιρλανδία, αλλά ο κακός καιρός τους εμπόδισε να το κάνουν.»
Εκείνη την εποχή, το Ευαγγέλιο έπεσε στην Ιρλανδική Θάλασσα, αλλά ανακαλύφθηκε στο Γουίτορν την τέταρτη ημέρα απόλυτα ασφαλές, με μόνο μερικούς λεκέδες από αλμυρό νερό! Έκτοτε, έχει το παρατσούκλι «το βιβλίο του Αγίου Κάθμπερτ που έπεσε στη θάλασσα».
Σήμερα η μνήμη του Αγίου Κάθμπερτ είναι ζωντανή στην Αγγλία και τη Σκωτία, ειδικά στα μέρη όπου έδρασε. Το Άγιο Νησί, ή Λίντισφαρν, μαζί με το Εσωτερικό Φαρν αποτελούν προορισμούς για Ορθόδοξα, Καθολικά και Αγγλικανικά προσκυνήματα. Το αρχαίο κελί του Αγίου Κάθμπερτ, μαζί με το Παρεκκλήσι του Αγίου Κάθμπερτ (τα οποία αργότερα χρησιμοποιήθηκαν και από Βενεδικτίνους ερημίτες) εξακολουθούν να σώζονται εν μέρει στο Εσωτερικό Φαρν.
Στην εικονογραφία, ο Άγιος Κάθμπερτ απεικονίζεται συχνά με επισκοπικά άμφια με φωτοστέφανο, με κύκνους να τον υπηρετούν, ως ερημίτης που τρέφεται από έναν αετό, να προσεύχεται στη θάλασσα, με βίδρες, φώκιες ή πουλιά (συνήθως πάπιες πουπουλόπαπια) κοντά στα πόδια του, με άλλους αγίους (όπως τον Άινταν και τον Χέρμπερτ).
Ο άγιος είναι ο προστάτης των βοσκών και των ναυτικών: συχνά εμφανιζόταν στη μέση του μανιασμένου ωκεανού σε ανθρώπους που είχαν πληγεί από καταστροφή. Σε εμφανίσεις συνήθως χρησιμοποιεί το επισκοπικό του ραβδί ως κουπί για να προειδοποιήσει τους ναυτικούς για επικείμενο ναυάγιο. Καθώς ο άγιος έμπαινε άφοβα στα σπίτια ανθρώπων που είχαν μολυνθεί από τη βουβωνική πανώλη, το όνομά του επικαλούνταν επίσης και κατά αυτής της ασθένειας. Ίχνη της κάποτε παγκόσμιας λατρείας του Άγιου Κάθμπερτ μπορούν να φανούν στα ονόματα ενός τεράστιου αριθμού εκκλησιών, μνημείων, πόλεων και άλλων τοπωνυμίων, σταυρών, περιοχών, σχολείων και κολεγίων που έχουν πάρει το όνομά του ή περιέχουν το όνομά του ως μέρος των ονομάτων τους. Είναι ένας από τους λίγους πρώτους αγίους που λατρεύονται λειτουργικά όχι μόνο από Ορθόδοξους και Καθολικούς, αλλά και από ορισμένους Προτεστάντες. Απεικονίζεται στα βιτρό πολλών αγγλικών καθεδρικών ναών και ενοριακών εκκλησιών, συμπεριλαμβανομένων των καθεδρικών ναών της Υόρκης, του Καρλάιλ και του Γκλόστερ.
Συχνά απεικονίζεται ως επίσκοπος που κρατάει μια κεφαλή με δύο στέμματα (αυτή είναι η κεφαλή του Αγίου Όσβαλντ του Μάρτυρα—επειδή θάφτηκαν μαζί, και επειδή ο Όσβαλντ ήταν βασιλιάς στη γη και έλαβε ένα ουράνιο στέμμα μετά το μαρτύριό του).
Δύο σπηλιές που συνδέονται με τον Άγιο Κάθμπερτ βρίσκονται στο Χόλμπερν στους λόφους Κάιλοου κοντά στο Λίντισφαρν στο Νορθάμπερλαντ και στο Ντόντινγκτον στην ίδια κομητεία—είτε ο άγιος έζησε σε αυτές για κάποιο χρονικό διάστημα ως ερημίτης πριν μετακομίσει στο Ίνερ Φαρν, είτε οι μοναχοί του Λίντισφαρν έκρυψαν τα λείψανά του εκεί από τους Βίκινγκς.
Λέγεται ότι ο Κάθμπερτ είχε ένα παρεκκλήσι, ένα άγιο πηγάδι και έναν σταυρό στο Νταλ (στην περιοχή Περθ και Κίνρος) στη Σκωτία, όπου έζησε για κάποιο διάστημα ως ερημίτης στο σπήλαιο. Το θαυματουργό πηγάδι υπάρχει ακόμα, αν και τώρα είναι αφιερωμένο στον Άγιο Δαυίδ. Η εκκλησία του Αγίου Κάθμπερτ εξακολουθεί να βρίσκεται κοντά - αν και τώρα είναι άχρηστη - και περιέχει ένα μέρος του αρχικού σταυρού του Άγιου Κάθμπερτ. Η εκκλησία και το πηγάδι βρίσκονται κοντά στο χωριό Γουίμ κοντά στο Νταλ. Εκκλησίες αφιερωμένες στον Άγιο Κάθμπερτ βρίσκονται επίσης σε χώρες όπως οι ΗΠΑ και η Αυστραλία. Η «Δρόμος του Αγίου Κάθμπερτ» είναι μια πεζοπορική διαδρομή προσκυνήματος μήκους 100 χιλιομέτρων (περίπου 62,5 μίλια) που είναι αφιερωμένη στη μνήμη του αγίου: ξεκινά από τα ερείπια του Αβαείου Μέλροουζ και καταλήγει στα ερείπια του Μοναστηριού Λίντισφαρν.
Άγιε Πατέρα Κάθμπερτ, Θαυματουργέ της Αγγλίας, πρεσβεύσου στον Θεό για εμάς!
Μνήμη: 20 Μαρτίου NC / 2 Απριλίου OC (κοίμηση) και 4 Σεπτεμβρίου NC / 17 OC (ανακομιδή λειψάνων)
Τροπάριο — Ήχος 3
Ενώ ήσουν ακόμα στη νεότητά σου, απέβαλες όλες τις κοσμικές φροντίδες, / και ανέλαβες τον γλυκό ζυγό του Χριστού, / και φανερώθηκες στην αλήθεια ότι είσαι ευγενώς ακτινοβόλος στη χάρη του Αγίου Πνεύματος. / Γι' αυτό, ο Θεός σε καθιέρωσε ως κανόνα πίστης και ποιμένα του ακτινοβόλου ποιμνίου Του, / θεοσεβή Κάθμπερτ, συνομιλητή των αγγέλων και μεσίτη των ανθρώπων.
Κοντάκιον — Ήχος 1
Αφού ξεπέρασες τους αδελφούς σου σε προσευχές, νηστείες και αγρυπνίες, / αξιώθηκες να φιλοξενήσεις έναν άγγελο με μορφή προσκυνητή· / και αφού εμφανίστηκες με ταπεινότητα ως λαμπρός λύχνος που αναδύεται στα ύψη, / έλαβες το χάρισμα να κάνεις θαύματα. / Και τώρα, καθώς κατοικείς στη Βασιλεία των Ουρανών, δίκαιος Πατέρα μας Κάθμπερτ, / πρέσβευε στον Χριστό τον Θεό μας για να σωθούν οι ψυχές μας.
Πηγές: orthochristian.com , Wikipedia , OCA , tredynasdays.co.uk , BL Yates Thompson 26 , jimfriedrich.com
Σχόλια