Άγιος Δαβίδ Επίσκοπος & Προστάτης της Ουαλίας
Ο Άγιος Δαυίδ (στα ουαλικά: "Dewi Sant"), Αρχιεπίσκοπος της Μενεβίας (στα ουαλικά: "Myniw"), ένας από τους καλύτερους και σεβαστούς αγίους της Ουαλίας, πιθανότατα γεννήθηκε γύρω στο 500 (αρκετοί θρύλοι παρέχουν ημερομηνίες που κυμαίνονται από τα τέλη του 5ου αιώνα έως περίπου το 520). Η σωζόμενη ολόκληρη αφήγηση της ζωής του, γραμμένη γύρω στο 1090, θεωρείται ένας από τους εξαιρετικούς μεσαιωνικούς λογοτεχνικούς θησαυρούς που απεικονίζουν τη ζωή και την οργάνωση των κελτικών μοναστηριών κατά την πρώιμη εποχή του Χριστιανισμού. Από τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους της εκκλησίας, ο Άγιος Δαυίδ ήταν γνωστός για τα πολλά επιτεύγματά του, τα θαύματά του και τη φιλανθρωπία του προς δόξα του Θεού και θεωρείται προστάτης άγιος της Ουαλίας.
Νεανική ζωή
Ο Άγιος Δαυίδ, που λέγεται ότι ήταν γιος ενός Ουαλού αρχηγού, έζησε στο δεύτερο μισό του έκτου αιώνα.
Η μητέρα του ήταν η Αγία Νόννα (3 Μαρτίου), απόγονος της βασιλικής οικογένειας της Ουαλίας, του Ντάιφεντ. Αργότερα έγινε μοναχή και πέθανε στη Βρετάνη. Σήμερα, αρκετές εκκλησίες είναι αφιερωμένες στην Αγία Νόννα, συμπεριλαμβανομένου ενός πολύ αρχαίου παρεκκλησίου και μιας αγιασμού κοντά στον καθεδρικό ναό του γιου της στην πόλη του Αγίου Δαυίδ, και της εκκλησίας της Αγίας Νόννας στην πόλη Άλταρναν στην Κορνουάλη της Αγγλίας, η οποία πιθανότατα στεγάζει τα λείψανά της.
«Αναφέρθηκε ότι ο Άγιος Δαβίδ είχε ήδη κάνει θαύματα στην κοιλιά της μητέρας του. Όταν ήταν έγκυος, η Αγία Νόννα πήγε στην εκκλησία για να ακούσει ένα κήρυγμα. Ωστόσο, ο ιερέας έχασε προσωρινά την ικανότητά του να μιλάει. Αυτό ερμηνεύτηκε ως σημάδι από τον Κύριο ότι το βρέφος στην κοιλιά της Νόννας θα ξεπέρασε όλους τους θρησκευτικούς δασκάλους στην Ουαλία και θα γινόταν ο πνευματικός πατέρας του ουαλικού λαού».
Η παράδοση μας λέει ότι γεννήθηκε στο Χένφινιου (Βέτος-Μενέβια) στο Κερεδίγιον .
Από την παιδική του ηλικία, ο μελλοντικός Άγιος Δαβίδ ήταν γνωστός για την ευσέβειά του και την αγάπη του για την εκκλησία. Έγινε μοναχός και ιερέας σε νεαρή ηλικία και έλαβε μοναστική εκπαίδευση σε διάφορα ουαλικά μοναστήρια. Αν και εκείνη την εποχή υπήρχε μια σχετικά ανεπτυγμένη εκκλησία και μοναστική ζωή στην Ουαλία, ίδρυσε πάνω από δέκα μοναστήρια και ένα σημαντικό πνευματικό κέντρο κατά τη διάρκεια της θητείας του ως αρχιεπισκόπου. Ως αποτέλεσμα, ο άγιος ιεράρχης ενστάλαξε στην Ουαλία ένα αίσθημα αγιότητας και ασκητισμού, προικίζοντας τη χώρα με σημαντικό πνευματικό δυναμικό και δύναμη για γενιές.
Χειροτονήθηκε ιερέας, σπούδασε υπό την καθοδήγηση ενός μαθητή του Αγίου Γερμανού, ο οποίος αργότερα έγινε Επίσκοπος της Νήσου του Μαν, και ασχολήθηκε με ιεραποστολικό έργο και την κατασκευή εκκλησιών σε πολλά μέρη. Τελικά, εγκαταστάθηκε στη νοτιοδυτική γωνία της Ουαλίας, στη Μενέβια. Εκεί ίδρυσε ένα μοναστήρι γνωστό για την ακραία αυστηρότητά του, μιμούμενος τους πατέρες της ερήμου. Τελικά χειροτονήθηκε Επίσκοπος της Πρώτης Επισκοπής της Ουαλίας, της Μενέβιας, η οποία αργότερα έγινε γνωστή ως Άγιος Δαυίδ προς τιμήν του. Εκοιμήθη εν Κυρίω περίπου το έτος 601 μ.Χ. και, με την πάροδο των ετών, τιμάται ως ένας από τους μεγαλύτερους και πιο αγαπημένους αγίους των Βρετανικών Νήσων.
Το έτος 447, ο Επίσκοπος Άγιος Γερμανός της Ωξέρ επέστρεψε στη Βρετανία από τη Γαλατία για να καταπολεμήσει την αίρεση του Πελαγιανισμού, η οποία σάρωνε την εποχή εκείνη σε όλη την Ευρώπη. Ο Άγιος Γερμανός όχι μόνο ολοκλήρωσε την αποστολή του, αλλά άφησε και μαθητές στη Βρετανία, συγκεκριμένα στην Ουαλία, ο πιο αξιοσημείωτος από τους οποίους ήταν ο Άγιος Ιλτούτ, ιδρυτής του διάσημου μοναστηριού στο Λάντγουιτ Μέιτζορ. Ο Άγιος Ιλτούτ θεωρείται ο πρώτος οργανωτής της μοναστικής ζωής στην Ουαλία. Αυτός ο άγιος, με τη σειρά του, είχε πολυάριθμους μαθητές που συνέχισαν και ολοκλήρωσαν την αποστολή του. Ανάμεσά τους ήταν διάσημοι πατέρες της Εκκλησίας «δεύτερης γενιάς» όπως οι Άγιοι Κάδοκ, ο Ντίφριγκ, ο Πατέρνος, ο Γκίλντας ο Σοφός και, τέλος, ο Δαβίδ. Πολλοί πατέρες μοναστηριού δίδαξαν τον Άγιο Δαβίδ και του παρείχαν μοναστική εμπειρία. Έτσι, πήγε στο Γουίτλαντ για να δει τον Άγιο Παυλίνο (τον οποίο αργότερα είχε θεραπεύσει από τύφλωση) και στο σχολείο του μοναστηριού στο Λάντγουιτ Μέιτζορ. Ο Άγιος Δαβίδ, όντας καλά προετοιμασμένος για μοναστική ζωή και ουράνια κατανόηση, ξεκίνησε να ιδρύει μοναστήρια και εκκλησίες σε όλη τη χώρα, ακολουθώντας τα βήματα των Κελτών ασκητών. Στη νότια Ουαλία, περιέθαλψε επίσης έναν τυφλό τοπικό άρχοντα.
Έγινε γνωστός ως δάσκαλος και ιεροκήρυκας, ιδρύοντας μοναστικούς οικισμούς και εκκλησίες στην Ουαλία, την Ντουμνονία και τη Βρετάνη . Ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Δαυίδ βρίσκεται στη θέση του μοναστηριού που ίδρυσε στην κοιλάδα Γκλιν Ρόσιν του Πέμπροκσαϊρ . Γύρω στο 550, παρακολούθησε τη Σύνοδο του Μπρέφι , όπου η ευγλωττία του στην αντίθεση του Πελαγιανισμού οδήγησε τους συναδέλφους του μοναχούς να τον εκλέξουν αρχιεπίσκοπο της περιοχής. Ως εκ τούτου, προήδρευσε της συνόδου του Κερλέον (της « Σύνοδου της Νίκης ») γύρω στο 569.
Πολλές από τις παραδοσιακές ιστορίες για τον Δαβίδ βρίσκονται στο Buchedd Dewi («Η Ζωή του Δαβίδ»), μια αγιογραφία γραμμένη από τον Rhygyfarch γύρω στο 1090.
Το πιο γνωστό θαύμα του λέγεται ότι έλαβε χώρα όταν κήρυττε στη μέση ενός μεγάλου πλήθους στη Σύνοδο του Μπρέφι: το χωριό Λαντντέουι Μπρέφι βρίσκεται στο σημείο όπου το έδαφος στο οποίο στεκόταν λέγεται ότι υψώθηκε σχηματίζοντας έναν μικρό λόφο. Ένα λευκό περιστέρι, το οποίο έγινε το έμβλημά του, εθεάθη να κάθεται στον ώμο του.
Ο Άγιος Δαυίδ και οι σύντροφοί του (συμπεριλαμβανομένων των Αγίων Τείλιο και Αϊντάν των Φερνς) ανήγειραν το πιο σημαντικό μοναστήρι του στο Μύνυβ (η λατινική μορφή είναι Μενέβια), το οποίο σήμερα είναι γνωστό ως Άγιος Δαυίδ προς τιμήν του. Ο Άγιος Δαυίδ έγινε ηγούμενος. Οι αδελφοί στη Μενέβια είχαν έναν πολύ πειθαρχημένο τρόπο ζωής. Ο συγγραφέας του βίου του Αγίου Δαυίδ τονίζει ότι οι μοναχοί και οι δόκιμοι του Αγίου Δαυίδ διάβαζαν τα συναξάρια/ιστορίες των πατέρων της ερήμου της Αιγύπτου και προσπαθούσαν να τους μιμηθούν όσο το δυνατόν περισσότερο στις αυστηρές πρακτικές τους και στην καθημερινή μοναστική ζωή. Η Μονή Μενέβια, όπου η χειρωνακτική εργασία και η εκπαίδευση ενθαρρύνονταν και άκμαζαν πάντα, εξελίχθηκε σε ένα πραγματικό ίδρυμα που παρήγαγε αγίους. Για πολλά χρόνια, αυτό το μοναστήρι διατήρησε την πειθαρχία του υπό την καθοδήγηση του ηγουμένου.
Ασκητική Πειθαρχία
«Ο Μοναστικός Κανόνας του Δαβίδ όριζε ότι οι μοναχοί έπρεπε να τραβούν οι ίδιοι το άροτρο χωρίς ζώα έλξης και έπρεπε να τρώνε μόνο ψωμί με αλάτι και βότανα και να πίνουν μόνο νερό, γεγονός που τους έδωσε το όνομα «υδρόμοι». Οι μοναχοί περνούσαν τα βράδια τους προσευχόμενοι, διαβάζοντας και γράφοντας. Δεν επιτρέπονταν προσωπικά αντικείμενα: ακόμη και το να πει κανείς «το βιβλίο μου» θεωρούνταν αδίκημα.»
Ο ηγούμενος ζούσε μια ταπεινή ζωή και εργαζόταν εξίσου σκληρά με τους μοναχούς του. Όλα τα μέλη της κοινότητας φορούσαν απλά ρούχα και μοιράζονταν ό,τι είχαν. Οι θεμελιώδεις αρχές του μοναστηριού περιλάμβαναν την εθελοντική φτώχεια και την άρνηση των πάντων.
«Κάθε μέρα, οι αδελφοί παρακολουθούσαν εξαιρετικά μακρές εκκλησιαστικές λειτουργίες. Ο Άγιος Δαβίδ, όπως πολλοί άλλοι Κέλτες άγιοι, συνήθιζε να αποσύρεται στο ποτάμι και να διαβάζει ολόκληρο το Ψαλτήρι ενώ στεκόταν στο παγωμένο νερό του ποταμού, ακόμη και τον χειμώνα».
Εκτός από τα πιο επείγοντα ζητήματα, δεν επιτρέπονταν συνομιλίες. Η ασκητική προετοιμασία του νου και της καρδιάς στην εσωτερική προσευχή ήταν δημοφιλής μεταξύ των Κελτικών ιδρυμάτων της Ουαλίας καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Η κοινότητα είχε παράδοση στην παροχή τροφίμων σε άτομα που είχαν ανάγκη, συμπεριλαμβανομένων χηρών, αρρώστων, ατόμων με αναπηρία, επισκεπτών και προσκυνητών.
Το κήρυκα-σύμβολό του, επίσης σύμβολο της Ουαλίας, είναι το πράσο (αυτό εμπνέει μια αναφορά στον Ερρίκο Ε΄ , Πράξη IV, σκηνή 7 του Ουίλιαμ Σαίξπηρ ):
«Φλούελλεν: «Αν η Μεγαλειότητά Σας το θυμούνται, οι Ουαλοί υπηρέτησαν καλά σε έναν κήπο όπου φύτρωναν πράσα, φορώντας πράσα στα καπέλα τους Monmouth, κάτι που η Μεγαλειότητά Σας γνωρίζει ότι μέχρι σήμερα αποτελεί τιμητικό έμβλημα της υπηρεσίας, και πιστεύω ότι η Μεγαλειότητά Σας δεν περιφρονεί να φοράει το πράσο την ημέρα του Αγίου Τάβι». Βασιλιάς Ερρίκος: «Το φοράω για μια αξέχαστη τιμή· γιατί είμαι Ουαλός, ξέρετε, καλός χωρικός».»
Συνδέσεις με το Γκλάστονμπερι
Ο Ρίγκιφαρχ συμπεριέλαβε το Αβαείο του Γκλάστονμπερι στις εκκλησίες που ίδρυσε ο Δαβίδ. Περίπου σαράντα χρόνια αργότερα, ο Γουλιέλμος του Μάλμεσμπερι , πιστεύοντας ότι το Αβαείο ήταν παλαιότερο, είπε ότι ο Δαβίδ επισκέφθηκε το Γκλάστονμπερι μόνο για να το αφιερώσει ξανά και να δωρίσει ένα περιοδεύον βωμό που περιλάμβανε ένα μεγάλο ζαφείρι .
«Είχε ένα όραμα του Ιησού, ο οποίος είπε ότι «η εκκλησία είχε αφιερωθεί πριν από πολύ καιρό από τον ίδιο προς τιμήν της Μητέρας Του, και δεν ήταν πρέπον να αφιερωθεί ξανά από ανθρώπινα χέρια».»
Έτσι, ο Δαβίδ ανέθεσε την κατασκευή μιας επέκτασης προς το αβαείο, ανατολικά της Παλιάς Εκκλησίας. (Οι διαστάσεις αυτής της επέκτασης που έδωσε ο Γουλιέλμος επαληθεύτηκαν αρχαιολογικά το 1921.) Ένα χειρόγραφο αναφέρει ότι ένα ζαφειρένιο βωμό ήταν ανάμεσα στα αντικείμενα που ο Ερρίκος Η΄ κατάσχεσε από το αβαείο κατά τη Διάλυση των Μοναστηριών χίλια χρόνια αργότερα.
Η Ανάπαυση του Αγίου
Αν και η ακριβής ημερομηνία θανάτου του δεν είναι βέβαιη, η παράδοση υποστηρίζει ότι ήταν την 1η Μαρτίου, η οποία είναι η ημερομηνία που σήμερα χαρακτηρίζεται ως Ημέρα του Αγίου Δαυίδ . Τα δύο πιο συνηθισμένα έτη που αναφέρονται για τον θάνατό του είναι το 601 και το 589. Λέγεται ότι το μοναστήρι ήταν «γεμάτο αγγέλους καθώς ο Χριστός έλαβε την ψυχή του». Τα τελευταία του λόγια προς τους οπαδούς του ήταν σε ένα κήρυγμα την προηγούμενη Κυριακή. Η Ουαλική Ζωή του Αγίου Δαυίδ τα αναφέρει ως εξής:
" Arglwyddi, brodyr, a chwiorydd, Byddwch lawen a chadwch eich ffyd a'ch credd, a gwnewch y petheu bychain a glywsoch ac y welsoch gennyf i. A mwynhau a gerdaf y fford yd translates, an " Και αδελφές, να είστε χαρούμενοι, και να κρατάτε την πίστη σας και την πίστη σας, και να κάνετε τα μικρά πράγματα για τα οποία με είδατε να κάνω και ακούσατε.
Η φράση «Κάντε τα μικρά πράγματα στη ζωή» (« Gwnewch y pethau bychain mewn bywyd ») είναι σήμερα μια πολύ γνωστή φράση στα ουαλικά. Το ίδιο απόσπασμα αναφέρει ότι πέθανε Τρίτη, από το οποίο έχουν γίνει προσπάθειες να υπολογιστεί το έτος θανάτου του.
Ο Δαβίδ τάφηκε στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Δαβίδ στο St Davids , στο Pembrokeshire , όπου το ιερό του ήταν ένας δημοφιλής τόπος προσκυνήματος καθ' όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα . Κατά τη διάρκεια του 10ου και 11ου αιώνα, ο καθεδρικός ναός δεχόταν τακτικά επιδρομές από Βίκινγκς , οι οποίοι αφαίρεσαν το ιερό από την εκκλησία και αφαίρεσαν τα πολύτιμα μεταλλικά στολίδια. Το 1275 κατασκευάστηκε ένα νέο ιερό, η ερειπωμένη βάση του οποίου παραμένει μέχρι σήμερα, το οποίο αρχικά στεφανωνόταν από ένα διακοσμητικό ξύλινο θόλο με τοιχογραφίες του Δαβίδ, του Πατρικίου και του Ντενί . Τα λείψανα του Δαβίδ και του Ιουστινιανού του νησιού Ράμσεϊ φυλάσσονταν σε ένα φορητό φέρετρο στην πέτρινη βάση του ιερού. Σε αυτό το ιερό ήρθε ο Εδουάρδος Α' για να προσευχηθεί το 1284. Κατά τη διάρκεια της Μεταρρύθμισης, ο Επίσκοπος Μπάρλοου (1536–48), ένας ένθερμος Προτεστάντης, αφαίρεσε από το ιερό τα κοσμήματά του και κατάσχεσε τα λείψανα του Δαβίδ και του Ιουστινιανού.
Αγιοκατάταξη
Ο Δαβίδ αναγνωρίστηκε επίσημα από τον Πάπα Κάλλιστο Β΄ το 1120, χάρη στο έργο του Βερνάρδου, Επισκόπου του Αγίου Δαβίδ . Η μουσική για τη Λειτουργία των Ωρών του έχει επιμεληθεί από τον OT Edwards στο Orthodox, Lauds and Vespers for the St David's Day: the Medieval Office of the Welsh Patron Saint στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ουαλίας MS 20541 E (Cambridge, 1990). Ο Δαβίδ αγιοποιήθηκε επίσης από την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία σε άγνωστη ημερομηνία.
Πάνω από 50 εκκλησίες στη Νότια Ουαλία αφιερώθηκαν σε αυτόν την προ-Μεταρρύθμιση εποχή. Σήμερα υπάρχει μια εκκλησία του Αγίου Δαβίδ στη Βαλτιμόρη του Μέριλαντ, και στο Γουέιν της Πενσυλβάνια.
Στην έκδοση του 2004 του Ρωμαϊκού Μαρτυρολογίου , ο Δαβίδ αναφέρεται με το λατινικό όνομα Dávus . Αναγνωρίζεται ως επίσκοπος της Μενεβίας στην Ουαλία, ο οποίος διοικούσε το μοναστήρι του ακολουθώντας το παράδειγμα των Ανατολικών Πατέρων . Μέσω της ηγεσίας του, πολλοί μοναχοί προχώρησαν για να κηρύξουν τον ευαγγελισμό στην Ουαλία, την Ιρλανδία, την Κορνουάλη και την Αρμορίκη (Βρετάνη και τις γύρω επαρχίες).
Το αναστηλωμένο Ιερό του Αγίου Δαυίδ αποκαλύφθηκε και επανακαθιερώθηκε από τον Σεβασμιότατο. Ο Wyn Evans , Επίσκοπος του Αγίου Δαυίδ , σε μια Χορωδιακή Θεία Ευχαριστία την ημέρα του Αγίου Δαυίδ, 2012.
Μια μπαλάντα που δημοσιεύτηκε γύρω στο 1630 ισχυριζόταν ότι οι Ουαλοί φορούσαν ένα πράσο στα καπέλα τους για να τιμήσουν μια μάχη που διεξήχθη την ημέρα του Αγίου Δαυίδ. Για να ξεχωρίζουν τον φίλο από τον εχθρό, οι Ουαλοί είχαν μαζέψει πράσα από έναν κήπο και τα είχαν βάλει στα καπέλα τους, προτού νικήσουν τη μάχη.
Ο Άγιος Δαυίδ συνήθως απεικονίζεται να στέκεται σε έναν λόφο με ένα περιστέρι στον ώμο του.
Η μνήμη του Αγίου Δαυίδ τιμάται την 1η Μαρτίου.
Τροπάριο — Ήχος 4
«Εν αληθεία φανερώθης εις το ποίμνιόν σου ως κανόνας πίστεως, / εικόνα ταπεινώσεως και διδάσκαλος εγκράτειας· / η ταπεινώσεώς σου σε ανύψωσε· / η φτώχειά σου σε πλούτισε. / Ιεράρχα πάτερ Δαβίδ, / ικέτευσον Χριστόν τον Θεόν ημών / να σωθούν οι ψυχές ημών».
Πηγές: OCA , Wikipedia , orthochristian.com
Σχόλια