Ο Σεβάσμιος Πατέρας μας Κέβιν, Ηγούμενος του Γκλένταλοου, Θαυματουργός Πάσης Ιρλανδίας

Μήνας Ιούνιος

Η 3η ΗΜΕΡΑ

Μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Κέβιν, Ηγουμένου του Γκλένταλοου, Θαυματουργού πάσης Ιρλανδίας

Σύνθεση από τον Reader Isaac Lambertson

Στον Εσπερινό

Προς Κύριον, έκραξα, αυτά τα στιχηρά, στον Ήχο VI: Ειδ. Μελ.: Την τρίτη ημέρα

Ευγενής στο πνεύμα ήταν ο θεοφόρος Κέβιν, ο συνονόματος της ευγένειας· γι' αυτό, γεμάτος αγάπη για τον Θεό και τον πλησίον, αποσύρθηκε στην έρημο, όπου στη μοναξιά προσευχόταν θερμά για λογαριασμό του αμαρτωλού κόσμου.

Θαυμαστή ήταν η αφοσίωση του σεβάσμιου για τα πρόβατα του ποιμνίου που του είχαν εμπιστευτεί· γι' αυτό, διέσχισε θάλασσα και στεριά για να εξασφαλίσει την ευλογία του Θεού πάνω τους, φέρνοντας μαζί του τα γεμάτα χάρη λείψανα των αγίων.

Τα χρόνια της ζωής του ανθρώπου είναι εβδομήντα, ή ίσως ογδόντα αν είναι δυνατός, αλλά τα περισσότερα είναι κόπος και μόχθος· όμως, ο Σωτήρας μας έδωσε εξήντα χρόνια στον ευνοημένο Του, για να δοξάζει το άγιο όνομά Του.

Δόξα: Ιδιόμελον, σε Ήχο Β΄

Όπως οι δύο λίμνες του Γκλένταλοου ποτίζουν την κοιλάδα τους, έτσι και ο ένδοξος Κέβιν τρέφθηκε με τις δίδυμες πηγές της Ορθόδοξης διδασκαλίας και της ασκητικής προσπάθειας. Γι' αυτό, όλοι όσοι τον τιμούν γίνονται σαν δέντρα φυτεμένα από τα ρυάκια της χάρης που κατοικούσε μέσα του, έτσι ώστε, τρεφόμενοι από αυτήν, τα φύλλα τους να μην πέφτουν και να ευημερούν υπερβολικά εν Πνεύματι, παράγοντας στην κατάλληλη εποχή τους καλούς καρπούς της αρετής και της αφοσίωσης.

Τώρα και πάντα: Θεοτοκίον, ή αυτό το σταυροθεοτοκίον, στον ίδιο τόνο: Ειδ. Μελ.: Όταν από το Δέντρο

Όταν είδες να κρέμεται πάνω στο Δέντρο, το πιο ώριμο Τσάπελ, το οποίο δημιούργησες στη μήτρα σου χωρίς καλλιέργεια, ω αγνή, θρηνώντας, αναφώνησες και φώναξες: «Παιδί μου, άφησε να πέσει μια σταγόνα γλυκύτητας, με την οποία όλη η μέθη των παθών θα εξοβελιστεί! Ω Ευεργέτη, ικέτευσέ με την αγάπη Σου για χάρη μου που σε γέννησα!»

Απόστιχα στιχερά από την Οκτώηχο· και, Δόξα: Ιδιόμελον, στον Ήχο IV

Ελάτε, όλοι εσείς που αγαπάτε τους αγίους του Θεού, και μαζί με τους Χριστιανούς της Ιρλανδίας ας δοξάσουμε τον σεβάσμιο Κέβιν, τον πολύτιμο φορέα της θεϊκής χάρης, το εκλεκτό όργανο της οικονομίας του Κυρίου· διότι, ως ένδειξη της εύνοιάς Του ενώπιον του Υψίστου, η κτίση προσκύνησε μπροστά του και τον υπηρέτησε πρόθυμα. Γι' αυτό, ας υψώσουμε τις φωνές μας ευχαριστίας προς τον Χριστό, ο οποίος μας έδωσε έναν τόσο μεγάλο μεσίτη ενώπιον του θρόνου Του, ο οποίος πάντοτε προσφέρει ικεσία σε Αυτόν για χάρη των ψυχών μας.

Νυν και αεί: Θεοτοκίον, ή αυτό το σταυροθεοτοκίον, στον ίδιο τόνο: Ειδ. Μελ.: Καλούμενο από ψηλά.

«Μη με θρηνείς, Μητέρα, βλέποντας να κρέμομαι από το Δέντρο, τον Υιό σου και Θεό σου, που κρέμασε τη γη αβάσταχτη πάνω στα νερά και έπλασε όλη την κτίση· επειδή, θα αναστηθώ και θα δοξαστώ, και θα συντρίψω τα βασίλεια του Άδη με δύναμη· θα καταστρέψω τη δύναμή του και θα ελευθερώσω τους σκλάβους από την κακή του δράση, επειδή είμαι ελεήμων· και θα τους φέρω στον Πατέρα μου, επειδή αγαπώ την ανθρωπότητα».

Τροπάριο, στον Ήχο Δ΄

Με ύμνους δοξολογίας ας ευλογήσουμε όλοι τον ευγενή Κέβιν, ο οποίος με την θεϊκή του αγάπη εκχέει θεϊκή χάρη στις καρδιές εκείνων που τον τιμούν· διότι τώρα κατοικεί μαζί με τους αγίους και τους αγγέλους στον ουρανό, όπου στέκεται ενώπιον του θρόνου του Υψίστου, προσευχόμενος αδιάλειπτα για όλους μας.

Στον Όρθρο

Στον Θεό είναι ο Κύριος, το τροπάριο του αγίου, δύο φορές· Δόξα, νυν και αιώνιοι: Θεοτόκιον ή σταυροθεοτόκιον.

Κανόνας του αγίου, με 4 τροπάρια, η ακροστιχίδα του οποίου υμνείται ιδιαίτερα ο ευγενής Κέβιν, στον Ήχο Β΄.

Ωδή Ι

Ίρμος: Από παλιά, εσύ χώρισες τα νερά της Ερυθράς Θάλασσας με το ραβδί του νομοθέτη, Χριστέ, σώζοντας τον εκλεκτό λαό με τα στεγνά υποδήματα, που έψαλλε ύμνο θριάμβου στη νικηφόρα δεξιά Σου.

Βοήθησέ με να ξεφύγω από τις αμαρτίες μου, Χριστέ, χωρίζοντας τα νερά των ανομιών μου, ώστε, σωσμένος, να ψάλλω έναν ταιριαστό ύμνο νίκης στον σεβάσμιο Κέβιν, ο οποίος θριάμβευσε ένδοξα πάνω σε όλα τα πάθη.

Με πνευματικά τραγούδια ας δοξάζουμε τον ευγενή Κέβιν, την πηγή των ελέων και της συμπόνιας του Θεού, που εκχέει άφθονα τα φωτεινά νερά της θείας χάρης για το Νέο Ισραήλ.

Δόξα και τιμή ας αποδώσουμε στον Κέβιν μεγάλης φήμης, ο οποίος, αν και απόγονος βασιλικής καταγωγής, αποφάσισε να κατοικήσει μόνος στην έρημο και έγινε σαν δέντρο φυτεμένο δίπλα σε ρυάκια νερού.

Θεοτοκίον: Πώς μπορεί κάποιος να σε μεγαλύνει άξια, Παρθένε Θεοτόκε; Πώς μπορούμε να σε δοξολογήσουμε όπως πρέπει; Διότι εσύ μας σώζεις με τη χάρη του Θεού που ξεχειλίζει από σένα καθώς στέκεσαι στα δεξιά Του.

Ωδή III

Ίρμος: Η έρημος, η άγονη Εκκλησία των εθνών, άνθισε σαν κρίνο κατά την παρουσία Σου, Κύριε· και μέσα σε αυτήν εδραιώθηκε η καρδιά μου.

Ας τιμήσουμε τον άγιο Κρονάν, που βύθισε το βρέφος Κέβιν στα ιερά νερά της πηγής του φωτισμού, εδραιώνοντας την καρδιά του εν Κυρίω.

Ευσεβείς και άγιοι μοναχοί, ευφραίνεστε εν Κυρίω, γιατί σαν κρίνο άνθισε ανάμεσά σας ο σεβάσμιος Κέβιν, όπου η καρδιά του στερεώθηκε.

Προτιμώντας να συλλογίζεται τον νόμο του Κυρίου μέρα και νύχτα, ο θαυμαστός Κέβιν αποσύρθηκε στην άγονη έρημο, μακριά από τις ταραχές της ζωής.

Θεοτοκίον: Βασιλεύουσα εν υψίστοις, ω Κυρία των πάντων, ανθίζεις ως κρίνος εν ταις ουράνιοις κατοικίαις και στέκεσαι ως Βασίλισσα εν δεξιά του παντοδύναμου Υιού σου. Ύμνος συνεδρίου, σε τόνο: Ειδ. Μελ.: Ω, Εσύ που υψώθης.

Μεγάλη ήταν η αφοσίωση του σεβάσμιου Κέβιν στον Δάσκαλό του, διότι, αν και ευγενικής καταγωγής και καταγωγής, εγκατέλειψε τον κόσμο και όλες τις απολαύσεις του και κατέφυγε στην έρημο, αναζητώντας στη μοναξιά να ακούσει την ήσυχη, μικρή φωνή Εκείνου που με την αγάπη Του συγχωρεί πάντα τις ανομίες μας. Δόξα, τώρα και για πάντα: Θεοτόκιον

Εγώ, ο ταπεινός, κατέφυγα στο θείο σου καταφύγιο μετά τον Θεό, και, πέφτοντας, προσεύχομαι: Ελέησέ με, ω πανάγαθε, γιατί οι αμαρτίες μου ξεπέρασαν το κεφάλι μου. Ω Κυρία, φοβάμαι τα βάσανα και τρέμω. Δέησέ με στον Υιό σου, ω αγνή, να με ελευθερώσει από αυτά.

Σταυροθεωτοκιόν

Αυτή που στους έσχατους καιρούς γέννησε κατά σάρκα Εσένα, που γεννήθηκες από τον άαρχο Πατέρα, τον Χριστό, βλέποντάς Σε να κρεμάσαι στον Σταυρό, φώναξε: «Ουαί μου, Ιησού, αγαπητέ! Πώς γίνεται Εσύ, που δοξάζεσαι ως Θεός από τους αγγέλους, τώρα σταυρώνεσαι με τη θέλησή Σου από άδικους ανθρώπους; Ω, Υιέ μου, που υπέφερες πολύ, Σε υμνώ!»

Ωδή IV

Ίρμος: Καθαρισμένος από τη φωτιά ενός μυστικιστικού οράματος, ο προφήτης επαινεί την αποκατάσταση των θνητών ανθρώπων και, γεμάτος με την έμπνευση του Πνεύματος, υψώνει τη φωνή του για να αποκαλύψει την ενσάρκωση του άφατου Λόγου, ο Οποίος έχει συντρίψει την κυριαρχία των ισχυρών.

Αγγελική καθοδήγηση και μυστικιστικό όραμα σε οδήγησαν στην μοναχική κοιλάδα του Γκλένταλοου, ω θαυμαστέ Κέβιν, όπου, ντυμένος με δέρματα και τρώγοντας μόνο τσουκνίδες και οξαλίδα, έλαβες την έμπνευση του Πνεύματος, το οποίο σε γέμισε με τη γλυκιά ψαλμωδία της φύσης.

Το φθινόπωρο και τον χειμώνα τα φυτά στα οποία ζούσες παρέμεναν πράσινα για τη χρήση σου, ω ένδοξε, ανείπωτα διατηρημένα φρέσκα για τη χρήση σου από τον ενσαρκωμένο Λόγο· και αμέσως άκουγες τα κλαδιά και τα φύλλα των δέντρων να ψάλλουν γλυκούς ύμνους αίνου σε Αυτόν, τον Δημιουργό τους.

Κοιμώμενος τα βράδια δίπλα στο νερό και στρώνοντας το κρεβάτι σου πάνω σε πέτρες, αγωνίστηκες να καθαρίσεις τον εαυτό σου από τα πάθη στο πύρινο χωνευτήρι των ασκητικών κατορθωμάτων· γι' αυτό, για να προσφέρει ηρεμία και παρηγοριά στην ψυχή σου, ο Ύψιστος άφησε να πέσει ουράνια μουσική στο αυτί σου.

Θεοτοκίων: Ακόμα και ο πιο εύγλωττος ρήτορας βρίσκει την τέχνη του ανεπαρκή για τον έπαινο της Μαρίας, της πανάχραντης Παρθένου, Νύμφης του Θεού, όπως αρμόζει. Πώς λοιπόν μπορούν οι αδύναμες προσπάθειές μας να παράγουν υμνωδία άξια για τον έπαινό της; Ωστόσο, μην απορρίπτεις τις πενιχρές μας προσφορές, ω Κυρία, και δέξου τες.

Ωδή V

Ίρμος: Διαλύοντας το σκοτάδι της σκοτεινής άγνοιας, Χριστέ ο Θεός, ο οποίος είσαι ζωή και φως, φώτισε τις σκέψεις μας, τις πνευματικές μας αισθήσεις με το αδιάλειπτο φως της σύνεσής Σου.

Ο Ντίμα ο βοσκός σε ανακάλυψε να μένεις σε μια σκοτεινή σπηλιά, αναζητώντας τον Χριστό, το αληθινό Φως της γνώσης και της κατανόησης, ω Κέβιν· και σε παρακάλεσε να εγκαταλείψεις το κρησφύγετό σου.

Στο Ντιζέρτ-Κόεμγκεν έφτιαξες την κατοικία σου, ω σεβάσμιε, και προσέλκυσες μια ομάδα μαθητών, των οποίων το μυαλό και τις πνευματικές αισθήσεις φώτισες με πνευματικό φως.

Μια βίδρα έφερνε σολομό κάθε μέρα στην κατοικία σου, άγιε, ταΐζοντας εσένα και τους μαθητές σου με το θέλημα του Θεού, όπως τα κοράκια τάιζαν τον Ηλία με κρέας και ψωμί κοντά στο ρέμα Χερίθ.

Θεοτοκίον: Η δόξα Σου ξεπερνά και εκείνη των πιο υψωμένων κτισμάτων, Παναγία Κυρία, διότι μόνη ανάμεσα στα πλάσματα του Θεού, εσύ γέννησες Εκείνον που είναι η Ζωή μας και το ατελείωτο Φως μας.

Ωδή VI

Ίρμος: Η μεγάλη άβυσσος της αμαρτίας με περιβάλλει, και μιμούμενος τον προφήτη, σου φωνάζω: Κύριε, οδήγησέ με από τη διαφθορά!

Ψηλότερα στην Κοιλάδα των Δύο Λιμνών ίδρυσες την ιερή σου κοινότητα, ω Κέβιν, και ψηλότερα όμως ανέβηκες μέσα από όλες τις αρετές.

Φροντίζοντας πάντα την ευημερία του ποιμνίου σου, ω άγιε, έκανες το μακρύ και επικίνδυνο ταξίδι προς τη Ρώμη για να εξασφαλίσεις ευλογίες γι' αυτούς.

Ούτε τα μεγάλα βάθη της θάλασσας ούτε οι κίνδυνοι στην ξηρά εμπόδισαν τον Κέβιν να φέρει στην Ιρλανδία έναν ιερό θησαυρό από τα λείψανα των αγίων.

Θεοτοκίον: Υπέρ όλων των κτίσεων είσαι εξυψωμένη, ω ένδοξη Κόρη, γιατί γέννησες εν σαρκί Αυτόν που είναι ο Δημιουργός και Πλάστης όλων των υπαρχόντων.

Κοντάκιον, σε Ήχο V

Εγκαταλείποντας την ευγενή σου κληρονομιά και αποφεύγοντας όλους τους στραβούς δρόμους αυτού του αμαρτωλού κόσμου, εφάρμοσες τα υπάκουα σου πόδια στο ευθύ και στενό μονοπάτι του Χριστού, σπεύδοντας με ανυπομονησία σε όλη σου τη ζωή προς την ουράνια Σιών, όπου μαζί με όλους τους αγίους και τις ασώματες στρατιές φωνάζεις δυνατά σε έκσταση: Κάθε πνοή ας δοξάζει τον Κύριο!

Ίκος: Εσείς, ψηλά δέντρα της Ιρλανδίας, κινείτε πάντα τα καταπράσινα κλαδιά σας, ώστε με το θρόισμα των φύλλων σας, όπως με τις χορδές πλήθους άρπας, να μπορείτε να κάνετε γλυκιά μουσική για τον Βασιλιά των βασιλιάδων· γιατί έτσι παλιά ευχαριστούσατε τον πιστό δούλο Του, τον σεβάσμιο Κέβιν, με το μελωδικό σας τραγούδι, απαλύνοντας τη σοβαρότητα της ασκητικής του ζωής με την ομορφιά της υμνωδίας σας, γεμίζοντας την ψυχή του με αγαλλίαση και κάνοντάς τον να φωνάξει δυνατά: Ας δοξάζει κάθε ανάσα τον Κύριο!

Ωδή Ζ΄

Ίρμος: Τα παιδιά από την Ιερουσαλήμ, ισάριθμα με την τριπλά λαμπερή Τριάδα, καταπάτησαν το διάταγμα του ασεβούς βασιλιά στη Βαβυλώνα και, πεταμένα στη φωτιά, ενώθηκαν με χορωδία, τραγουδώντας: Ευλογημένος είσαι, Θεέ των πατέρων μας!

Ευλογημένος ήσουν, ω άγιε, από τους συμπατριώτες σου που, ενώνοντας τη χορωδία τους, σε ύμνησαν ως στρατιώτη του Χριστού στη γη της Ιρλανδίας, ένα ψηλό όνομα πάνω από το κύμα της θάλασσας: ο Κέβιν, ο αγνός, λαμπρός πολεμιστής στο Κοιλάδα των Δύο Πλατιών Λιμνών.

Τα δάκρυα του Θρήνου έχυσες για τον άγιο Κίραν στο Κλονμακνουά, ω άγιε του Θεού, αλλά ω θαύμα! Ο άγιος ηγούμενος αναστήθηκε από τους νεκρούς για να σε μιλήσει εποικοδομητικά και σου έδωσε την ιερή του καμπάνα ως άξιο δώρο αποχαιρετισμού.

Επιθυμώντας ένθερμα να κάνει ένα ακόμη προσκύνημα στην Πόλη των Αγίων Αποστόλων, ο Κέβιν ζήτησε την ευλογία ενός αγίου γέροντα, ο οποίος του είπε: Τα πουλιά δεν εκκολάπτουν τα αυγά τους όταν πετούν· γι' αυτό, παρέμεινε με το σμήνος του.

Θεοτοκίων: Βυθισμένος στις αμαρτίες μου και κολλημένος στον βάλτο των ανομιών μου, σε κράζω για βοήθεια. Κυρία, έλα γρήγορα και άπλωσε σε μένα το χέρι βοηθείας, ελευθερώνοντάς με από τα πολλαπλά μου παραπτώματα, για να κραυγάσω: Ευλογημένος είσαι, ο Θεός των πατέρων μας!

Ωδή Η΄

Ίρμος: Θεός, ο οποίος κατέβηκε στο πύρινο καμίνι για τα παιδιά των Εβραίων και μετέτρεψε τη φλόγα σε δροσιά, υμνήστε ως Κύριο, ω έργα, και υψώστε Τον υπέρτατα στους αιώνες!

Πέρα και πέρα από το χρονικό διάστημα που ορίζεται στη ζωή των ανθρώπων, ω Κέβιν, έζησες, φτάνοντας στην ηλικία των εξήντα ετών, όπως ευαρεστήθηκε να σου χαρίσει ο Θεός, τον οποίο όλα τα έργα Του εξυψώνουν υπέρτατα για όλους τους αιώνες.

Πλήρης με όλες τις χριστιανικές αρετές, έφυγες από αυτή την κοιλάδα των δακρύων και πήρες την καθορισμένη θέση σου στα δεξιά του Υψίστου, υψώνοντάς Τον υπέρτατα στους αιώνες.

Τώρα στέκεσαι με τόλμη ενώπιον του ουράνιου θρόνου του Παντοδύναμου, ω θαυμαστέ Κέβιν, και μεσιτεύεις ενώπιον του Βασιλιά των πάντων, για να ελεήσει όσους σε τιμούν. Θεοτοκίων: Γονατίζοντας με σεβασμό και αφοσίωση, ας υψώσουμε τη Νύμφη του Θεού, την οποία η φλόγα της Θεότητας δεν την έκαψε ούτε την κατέκαψε όταν ο Λόγος ενσαρκώθηκε στην κοιλιά της.

Ωδή IX

Ίρμος: Θεοτόκε, με ύμνους σε δοξάζουμε, την πνευματική και ζωντανή κλίμακα στην οποία ο Θεός μας εγκαθίσταται και με την οποία έχουμε ανέβει στον ουρανό.

Πολεμώντας πάντα τα πάθη που προσβάλλουν τις ανθρώπινες ψυχές και νικώντας τους υπηρέτες του Σατανά που τους πολιορκούν χωρίς οίκτο, ο Κέβιν έχει κερδίσει ένδοξα την είσοδο στον παράδεισο.

Ανδρεία και θάρρος επέδειξες στην αρένα της ασκητικής προσπάθειας, ω ένδοξε Κέβιν, και ο Κριτής του αγώνα σου απένειμε το στεφάνι της νίκης.

Η Ιρλανδία καυχιέται για τη ισχυρή σου μεσιτεία, ω θαυματουργέ· το Δουβλίνο καυχιέται υπερβολικά για σένα ως τον ουράνιο προστάτη του· και το Γκλένταλοου σε μεγαλύνει υπέρτατα.

Θεοτοκίον: Ας τελειώσουμε τώρα τους ύμνους μας, δοξάζοντας τη μόνη Θεοτόκο, την αγνή Αειπάρθενο Μαρία, στην αμόλυντη κοιλιά της οποίας κατέβηκε από τον ουρανό ο Κύριος των πάντων.

Εξαποστιλάριον: Ειδ. Μελ.: Ουρανός με αστέρια

Στην στεριά της Κοιλάδας των Δύο Λιμνών έκανες την κατοικία σου, ω θαυμαστέ Κέβιν, ακολουθώντας το κάλεσμα του Χριστού, του ελεήμονα Λυτρωτή μας, να κατοικήσεις ενωμένος με τους πιστούς μαθητές σου.

Θεοτοκίων

Εσύ ήσουν η αιτία των αγαθών που δόθηκαν από τον Θεό στον κόσμο, Θεοτόκε. Παρακάλεσε τον εύκολα συμφιλιώσιμο Θεό για τη σωτηρία όλων μας.

Απόστιχα στιχέρα; and Glory: Idiomelon, in Tone VIII

Ψάλλοντας ψαλμούς και πνευματικά τραγούδια, ας υψώσουμε τις φωνές μας σε αίνο του θεοφόρου Κέβιν, του προστάτη του Δουβλίνου και υπερασπιστή όλης της Ιρλανδίας, του ισχυρού υπερασπιστή της μίας Εκκλησίας του Χριστού, του ένθερμου μεσολαβητή για όλους όσους τον τιμούν με αγάπη, του προμαχώνα και του καταφυγίου των μοναχών, του ανυπέρβλητου τείχους άμυνας για τον λαό του, που αποκρούει τις επιθέσεις των δαιμόνων, απόρθητο στα όπλα τους· διότι ντυμένος με την πλήρη πανοπλία της ευσέβειας, κρατώντας το σπαθί της Αλήθειας και το δόρυ της δικαιοσύνης, απτόητος από τον άγριο εχθρό, πολέμησε γενναία τον καλό αγώνα και βγήκε νικητής.

Νυν και αεί: Θεοτοκίον, ή αυτό το σταυροθεοτοκίον, στον ίδιο τόνο: Ειδ. Μελ.: Ω πανένδοξο θαύμα

«Δεν αντέχω να Σε βλέπω, Παιδί μου, που δίνεις σε όλους εγρήγορση, να κοιμάσαι πάνω στο Δέντρο, για να χαρίσεις θεϊκή και σωτήρια εγρήγορση σε εκείνους που παλιά έπεσαν στον ύπνο της απώλειας τρώγοντας τον καρπό της ανυπακοής!» κλαίγοντας, είπε η Παρθένος, την οποία μεγαλύνουμε.

Στη Λειτουργία

Στους Μακαρισμούς, 8 τροπάρια: 4 από την Ωδή III και 4 από την Ωδή VI του κανόνα του σεβίου.

Προκιμένος, στον Ήχο Ζ΄

Πολύτιμος ενώπιον του Κυρίου ο θάνατος των αγίων Του.

Στίχος: Τι θα ανταποδώσω στον Κύριο για όλα όσα μου απέδωσε;

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΕΣ, § 213

Αδελφοί, ο καρπός του Πνεύματος είναι αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, πραότητα, αγαθοσύνη, πίστη, πραότητα, εγκράτεια· εναντίον αυτών νόμος δεν υπάρχει· και όσοι είναι του Χριστού σταύρωσαν τη σάρκα μαζί με τα πάθη και τις επιθυμίες· αν ζούμε εν Πνεύματι, ας περιπατούμε και εν Πνεύματι· ας μην επιθυμούμε ματαιόδοξα, προκαλώντας ο ένας τον άλλον, φθονώντας ο ένας τον άλλον· αδελφοί, αν κάποιος πέσει σε κάποιο σφάλμα, εσείς που είστε πνευματικοί, διορθώστε τον τέτοιον με πνεύμα πραότητας· προσέχοντας τον εαυτό σας, για να μην πειραστείτε κι εσείς. Βαστάτε ο ένας τα βάρη του άλλου, και έτσι εκπληρώστε τον νόμο του Χριστού.

Αλληλούια, στον Ήχο ΣΤ΄

Στίχος: Μακάριος ο άνθρωπος που φοβάται τον Κύριο· στις εντολές Του θα βρει μεγάλη ευχαρίστηση.

Στίχος: Το σπέρμα του θα είναι ισχυρό πάνω στη γη.

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ, § 24

Εκείνο τον καιρό, ο Ιησούς στάθηκε στην πεδιάδα, και η ομάδα των μαθητών του, και ένα μεγάλο πλήθος λαού από όλη την Ιουδαία και την Ιερουσαλήμ, και από την παράλια της Τύρου και της Σιδώνας, που έρχονταν να τον ακούσουν και να θεραπευτούν από τις ασθένειές τους· και εκείνοι που βασανίζονταν από ακάθαρτα πνεύματα· και θεραπεύονταν. Και όλο το πλήθος ζητούσε να τον αγγίξει· επειδή, δύναμη έβγαινε από αυτόν και τους θεράπευε όλους. Και σήκωσε τα μάτια του στους μαθητές του και είπε: Μακάριοι οι φτωχοί, επειδή δική σας είναι η βασιλεία του Θεού. Μακάριοι εσείς που πεινάτε τώρα, επειδή θα χορτάσετε. Μακάριοι εσείς που κλαίτε τώρα, επειδή θα γελάσετε. Μακάριοι είστε, όταν σας μισήσουν οι άνθρωποι, και όταν σας χωρίσουν από την παρέα τους, και σας ονειδίσουν, και απορρίψουν το όνομά σας ως πονηρό, εξαιτίας του Υιού του ανθρώπου. Χαίρετε εκείνη την ημέρα, και πηδήξτε από χαρά· επειδή, ιδού, ο μισθός σας είναι μεγάλος στον ουρανό.

Στίχος Κοινωνίας

Σε αιώνια μνήμη θα είναι ο δίκαιος· δεν θα φοβάται κακές αγγελίες.